ଏକ ସମୟର କଥା, ଜନନୀ ଦେବୀ ଗୁହାର ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚୁପ୍ ଭାବେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କେହି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଆପଣ ଏଠାରେ ଏଭଳି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ କାହିଁକି ବସିଛନ୍ତି?” ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ୍ ଏହି ଏକ ମହାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ। ଆମେ ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ପାଉଥିଲୁ, ସେଉଁଠି ବିକାସିତ ଦାନବମାନେ ସେ ଅଂଶ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି। ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ, ଦାନବମାନେ ନିହତ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅସଳ ସ୍ଥାନ ପୁନର୍ବାସ କରିପାରିବେ।” ତେବେ ଜନନୀ କହିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଶେଷ କୌଣସି ତଫାତ୍ ନାହିଁ। ତଥାପି, ମୁଁ ସେମାନୋଂକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୁଣିଥରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଫେରାଇଦେବି। ଦୂତ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର କଳିଙ୍ଗ ନାମକ ଦାନବଙ୍କଠାରେ ଯାଅ, ଏବଂ କହ, ‘ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ ଦିଅ।’ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା, ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତା, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ। ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯାଅ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉ। ମୁଁ ମନେ କରିଥିଲି ଯେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ୱାମୀ, ଏହି ଭାବନାରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଦେଇଥିଲି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନୋଂକୁ ଚିହ୍ନି ନାହିଁ; ଏହି କଥା ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ସେମାନୋଂକୁ କୁହ। ମୁଁ କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ ଦେବି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି କାରଣରୁ, ଦୂତ, ମୁଁ ତୁମ ଜୀବନ ନେବି ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପୂଜ୍ୟ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇପାର, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠି ସେ ଅଛନ୍ତି।” ତାପରେ ଅର୍ବୁଦ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବାଷ୍କଳି ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ବିକଳ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ମୋ ପୂଜ୍ୟ ମାତା ଯେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ। ବାଷ୍କଳି, ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୁନ୍ଦରି, ତୁମେ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେଉ; ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବି। ମୋ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ତଳେ ରହିବ। ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ଦୁର୍ବଳ ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଚାହିଁବେ?” ରାଜା, ବାଷ୍କଳି ଏହିପରି ସମସ୍ତ କଥା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ହଳୁକ ହସିଲେ ଏବଂ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ, “ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କିପରି ସେଉଁଠିଏ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବି?” ଏହି ଭାବନା ମଧ୍ୟରେ, ବାଷ୍କଳି ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଦେବୀ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଦାନବନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପୁନି ସେ ମୃଦୁ ହସିଲେ। ସେଠାରେ ଅନେକ ହାତୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସେନା ଥିଲା। ସେମାନେ ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ଵଂସ କରିଦେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ବିନାଶ ପାଇଲାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଦାନବ ନିଜେ ଜୀବନ୍ତ ନଥିଲେ, ଦେବୀ, ଆମ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରାଜ୍ୟ ରହିବ ନାହିଁ।” ଦେବୀ ଏକ ମହାପର୍ବତ ଶିଖର ଦେଇ, ସେଠାରେ ବସିଗଲେ। ସେଠି, ଏହି ବିଶ୍ୱମାତା, ଶ୍ରୀମତୀ, କାମନାପୂରଣ କାରିଣୀ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଲୋକଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦେବୀ ସେମାନୋଂକୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ତୁମେ ମୋଠାରୁ ବର ଚାହ, ତୁମ ମନର ଇଚ୍ଛା କୁହ।” ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ଦେବୀ, ଯିଏ ସଦା ଭକ୍ତମାନୋଂକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବୀ, ଏହି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିପାରିବି।” ସେଉଁଠି ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ଏହି ଅଚଳ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠି ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜିବା। ଏପରି ଶୁଭ ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏବଂ ସେ ଦେବୀ ସେଠି ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ।