ହେ ରାଜା, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ଧୂମାବଳୀ ଦ୍ୱାରା ଗଢ଼ା ଏକ ଭୟାନକ ରୂପ ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେଉଁଠି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଣାମ କରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ—"ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଏହି ସର୍ବବ୍ୟାପିନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୂଳ ତୁମେ, ପୁନଃ ପୁନଃ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପଦ୍ମନୟନି, ବିଶ୍ୱର ଜନନୀ, ତୁମକୁ ଅନେକ ଥର ନମସ୍କାର। ତୁମେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବିରାଜିତ, ଏହି ସଂସାରର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ବୃଦ୍ଧି, ମାର୍ଗ, କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ—ସବୁ ତୁମେ; ଶଚୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ପାର୍ବତୀ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ସେ ସବୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ଅଛି, ଯେପରି ଲକଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ବସ୍ତ୍ରକୁ ସୂତା ଧାରଣ କରେ।" ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମା, ଆପଣ ଯେଉଁ ଦୟାଲୁ ବର ଚାହାନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତୁ। କାହିଁକି ଏହି ଗୁହାରେ ଗୁପ୍ତଭାବେ ବସିଛନ୍ତି?" ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ, ଚଳାଞ୍ଚଳ ଓ ଅଚଳ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେ ସବୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ଆମ ପ୍ରାପ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଫଳ ଦାନବମାନେ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି। ଦେବୀ, ଦାନବମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପୁଣି ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଫେରିପାରିବେ।" ଦେବୀ କହିଲେ, "ମୋ ପାଇଁ ଦେବତା ଓ ଦାନବ ମଧ୍ୟରେ ବିଶେଷ ଭେଦ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ମୁଁ ସେମାନୋକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନୋକୁ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପଠାଇଦେବି।" ତାପରେ ଦେବୀ ଏକ ଦୂତକୁ କହିଲେ, "ଦୂତ, ଶୀଘ୍ର କଳିଙ୍ଗ ନାମକ ଦାନବଙ୍କଠାରେ ଯାଅ, ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ଦିଅ—'ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଯାଅ।' ମହାମାୟା ଦେବୀ, ଦେବତାମାନୋକୁ ପୂଜିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ତୁମେ ତୁମର ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଯାଅ, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।" କିନ୍ତୁ କଳିଙ୍ଗ ଗର୍ବରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଭାବି ଏହି କଥା କହିଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ଦେବମାନୋକୁ ଚିହ୍ନିନାହିଁ; ଏହି କଥା ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କହିଦିଅ। କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଦେବିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏହି କାରଣରୁ ତୁମକୁ ମୁଁ ମାରିବି ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ମା'ଁକୁ ଦେଖାଇପାର, ତେବେ ମୁଁ ତୁମସହିତ ସେଉଁଠି ଯିବି।" ଏପରି କହି, ଦୂତ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଇଲେ, ଏବଂ ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସେଉଁଠିଠାରୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ମୋ ପୂଜ୍ୟ ମା'ଁ ଅଛନ୍ତି। କଳିଙ୍ଗ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ, "ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧୁ, ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉ; ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଆଧୀନ। ମୋ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ତୁମ ବଶରେ ରହିବ। ଶକ୍ତିହୀନ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର କଣ ଉପକାର?" ଏପରି ନିଜ ଇଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଦେବୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ହେଉଁଠି ହସିଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ କିପରି ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି?" ସେତେବେଳେ, କଳିଙ୍ଗ ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଦେବୀ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦାନବପତିକୁ ଦେଖିଲେ ଓ ମୃଦୁ ହସିଲେ। ସେଉଁଠି ଦାନବ ସେନା, ହାତୀ, ଅଶ୍ୱ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପଦାତି ଥିଲେ; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ। ସେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ନଶ୍ଟ ହେଲାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା କହିଲେ—"ଦେବୀ, ସେ ଜୀବିତ ନଥିଲେ ଆମ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରାଜ୍ୟ ନଥିବ।" ତାପରେ ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବତ ଶିଖର ଦେଇ, ସେଉଁଠି ବସିଲେ।