ଏହି ଘଟଣାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି, ସେ ଦାନବ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ—ଚରାଚର ସମସ୍ତ ଜଗତ—କୁ ଆବୃତ କରିଦେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଏବଂ ମାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ବସୁ, ମାରୁତ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱଦେବ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟକୁ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ସେମାନେ, ଦାନବମାନେ, ନିଜେ ଯଜ୍ଞର ହିସ୍ସା ଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଦେବତାଙ୍କରୁ ନିଏଯାଇଥିବା ସେହି ଯଶ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଭୟରେ ଦେବତାମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଅପରିଚିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଗଲେ। କେହି ଦିନକୁ ଏକ ମାତ୍ର ଭୋଜନ କରିଥିଲେ, କେହି ଉପବାସ କରୁଥିଲେ, ଆଉ କେହି କେବଳ ବାୟୁପାନ କରିଥିଲେ। କେହି କେହି ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରି ଦୁଃଖ ସହିଥିଲେ। ଅନେକ ଦେବତା ପାଠ, ହୋମ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ ରହିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି, ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏପରେ, ହେ ରାଜନ୍, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହଜାର ବର୍ଷ ବିତିଗଲା। ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଧୂମ ରୂପୀ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଧାରଣ କରି ଦେବୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ— “ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପିନୀ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିବା ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଆପଣ, ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର। ପଦ୍ମନୟନୀ ଦେବୀ, ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର। ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବିରାଜିତ ଥିବା ଦେବୀ, ସଂସାର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଆପଣ। ବୃଦ୍ଧି, ପଥ, କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଆପଣ; ଆପଣ ଶଚୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ପାର୍ବତୀ। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଆଛି, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଯେପରି ଲକଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନି ଓ ବସ୍ତ୍ରକୁ ସୂତା ଧାରଣ କରେ। ଦେବୀ, ଆପଣ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର କୁହନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି। କାହିଁକି ଆପଣ ଏଠି ଗୁହାରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି?” ତାପରେ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ସେ ଦାନବ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ, ଚରାଚର ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିଛି। ଆମର ଯଜ୍ଞ ହିସ୍ସା ଛିନି ନେଇ, ଦାନବମାନେ ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଦେବୀ, ଦାନବଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଫେରାଇଦିଅନ୍ତୁ।” ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଦେବତା ଓ ଦାନବ ମଧ୍ୟରେ ବିଶେଷ କିଛି ନାହିଁ। ତଥାପି, ମୁଁ ସେମାନେଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଦ୍ୱିତୀୟବାର ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରାଇଦେବି। ଦୂତ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର କଳିଙ୍ଗ ନାମକ ଦାନବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ଏବଂ କୁହ, ‘ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଅ।’ ସେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି। ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଯାଅ, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।” ଦୂତ ଗଲା ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲା। ଦାନବ ଗର୍ବରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ତିନି ଲୋକର ସ୍ୱାମୀ ଭାବି କଥା କହୁଛି। ମୁଁ ନା ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ନା ତୁମେ ଦେବତାମାନେ କିଏ ଜାଣେ। ତୁମେ ଏହି କଥା ତାଙ୍କୁ ଯାଇ କୁହ। ମୁଁ କେବେ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେବିନାହିଁ; ତଥାପି, ଏହି କାରଣରୁ ତୁମକୁ ମୁଁ ମାରିବି ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ମୋର ପୂଜ୍ୟ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇପାର, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବସିଛନ୍ତି।” ତାପରେ ଅର୍ବୁଦ ନାମକ ଦୂତ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ବାଷ୍କଳି ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ମୋର ପୂଜ୍ୟ ମାତା ଯେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି, ସେଠା ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତ। ବାଷ୍କଳି କହିଲେ, “ଓ ସୁନ୍ଦରି, ତୁମେ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେଉ, ମୁଁ ସଦା ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିବି। ମୋ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଦେଉଛି।