ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଲଜ୍ଜାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଡକ୍ଷ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପୁଣି ରୋହିଣୀ ସହିତ ମନୋନିବେଶ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଡକ୍ଷଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଅଭିଯୋଗ କଲେ—"ଏପରି ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଦୁଃଖ ଦେଖି ଆମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବୁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ତେଣୁ, ଡକ୍ଷ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ଦୋଷ କରିଛ। ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ କ୍ଷୟରୋଗରେ ଭୋଗିବା; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ଏହି ଶାପରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦିନକ୍ଷୟ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶାପ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏବେ ମୁଁ କଣ କରିବି?" ଏହି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ନେଇ, ସେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପବାସ କରିବା ପରେ, ମହାଦେବ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ମହାଦେବ କହିଲେ, "ଚନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ଵର ଦେବି।" ଚନ୍ଦ୍ରମା କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଦେହ କ୍ଷୟରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ।" ମହାଦେବ କହିଲେ, "ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଶାପକୁ ମୁଁ ମିଛା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ତେଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପଡିବ।" "ଚନ୍ଦ୍ର, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ ତୁମେ କ୍ଷୟ ହେବ; ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ। ଏଠାରେ ଯେ କୌଣସି ଭକ୍ତ ନିଷ୍ଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦବୀ ଲାଭ କରିବେ। ଏଠାରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ, ତାଙ୍କର ପିତୃଗଣ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ, କାରଣ ଏଠି ତୁମର ଆଭା ବିକିରିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଲୋକେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲାଭ ପାଇବେ, ଏବଂ ଏହା ଗୟାରେ ପିତୃତର୍ପଣ କରିବା ସମାନ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।" ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଡକ୍ଷଙ୍କ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଭୋଗ କରିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପିଣ୍ଡ ଓ ଜଳ ଦାନ କରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ଏଠାରେ ପିଣ୍ଡୋଦକ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ। ସେ ଜଡତାରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ ପଢ଼ିବାରେ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ। ସେଠି ଏହି ସମୟରେ ସ୍ୱୟଂ ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଦେବୀ, ଥକି ଓ ବିରକ୍ତ ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ ହୃଦୟରେ ଖୁସି କାହିଁକି ନାହଁ? ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ?" ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହେଁ। ମୋ ଜିହ୍ୱାର ମୁଣ୍ଡରେ ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ଚଳନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହି ମୌନ ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହିଁ ଭଲ।" ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ତ୍ରୟୋଦଶୀ ରାତିରେ ମୁଁ ଏଠାରେ ବସିବି। ଏହି ତୀର୍ଥ ମୋ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ।" ଏହିପରି, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ତୁମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ରାତିର ସଂଧିକାଳରେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲାଭ ପାଇବେ। "ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠି ମୋ ସ୍ଥାନ ସଦା ରହିବ।" ଏପରି କହି ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ଏଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ଏହି ତୀର୍ଥର ମହିମା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ଏହିପରି, "ପିଣ୍ଡୋଦକ ତୀର୍ଥର ମହିମା" ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡ ର ତୃତୀୟ ଭାଗରେ, ଏକାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ପୁସ୍ତକରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ଏହି ତୀର୍ଥରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶକ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଯୁଗରେ, କଳିଙ୍ଗ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ରାଜା ଥିଲେ।