ଏଠାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଦାନ ଦେବାର ମହିମାକୁ ବଡ଼ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଦାନ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ଯେତେ ଲୋମ ଅଛି, ସେତେ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିଥାଏ। ସ୍ପେଶାଲି ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରେ, ବରାହତୀର୍ଥର ମହିମା ବିଷୟରେ ଉନନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଯାହା ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଭାଗ ଏବଂ ପ୍ରଭାସ ପୁସ୍ତକର ସପ୍ତମ ଅଂଶରେ ଅଛି — ଏହା ଏକାଉଁଠି ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ଅଂଶ। ସେଠି, ଦୀର୍ଘ ଅତୀତରେ, ପ୍ରଭା ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର (ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ) ଆସିଥିଲେ। ରାଜା, ଦକ୍ଷଙ୍କର କୁଅଁରୀମାନେ ସାତେଶ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚନ୍ଦ୍ର ସଦା ରୋହିଣୀରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରେ ଯାଇ ନମସ୍କାର କରି, ଅଞ୍ଜଳିରେ ପାଣି ଭରି ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ସେମାନେ କହିଲେ — “ହେ ପ୍ରଜାପତି, ଆମେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆମର ପତି ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି। ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ କରନ୍ତୁ।” ଦକ୍ଷ କହିଲେ, “ମୋର ସମସ୍ତ କୁଅଁରୀମାନେକୁ ସମଭାବରେ ଦେଖ।” ଚନ୍ଦ୍ର ଲଜ୍ଜା ଭରି ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଦକ୍ଷ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ପୁନି ରୋହିଣୀ ସହିତ ଲଗନ ହେଲେ। ଏପରେ, ଦକ୍ଷଙ୍କର ସମସ୍ତ କୁଅଁରୀମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଦକ୍ଷଙ୍କଠାରେ ଯାଇ ଫେରି କହିଲେ — “ହେ ପିତା, ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅଭାଗରେ ଆମେ ମୃତ୍ୟୁ ଅଭିମୁଖୀ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଦକ୍ଷ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋର କଥା ଶୁଣିନାହିଁ, ତୁମେ ଅପରାଧ କରିଛ। ତେଣୁ, ତୁମେ କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଏପରେ, ଚନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୟରୋଗରେ ଦିନକୁ ଦିନ କମିଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶାପର ମୁହାଁମୁହିଁ ହେବାରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଭାବିଲେ — “ମୁଁ କଣ କରିବି?” ଏହି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନେଇ, ସେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ମହାଦେବ କହିଲେ, “ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ଦେବି।” ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ମୋର ଶରୀର କ୍ଷୟରୋଗରେ ଅତି ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଛି।” ମହାଦେବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଶାପକୁ ବାତିଲ ହେବାରେ ଅସମର୍ଥ; ତେଣୁ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ କୁଅଁରୀମାନେକୁ ସମଭାବରେ ଦେଖ। ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷରେ ତୁମେ କମିବା; ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବା।” ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଉତ୍ତମ ଗତିକୁ ପାଇବେ। ପିଣ୍ଡ ଦେଇଲେ, ପିତୃମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ। ଏଠାରେ ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳର ତୀର୍ଥରେ; ତେଣୁ ଏହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥ ନାମରେ ଜଣାଯିବ। ଏଠି ସ୍ନାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଉତ୍ତମ ଗତିକୁ ପାଇବେ। ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, ଏଠି ପିଣ୍ଡ ଦେବାର ଫଳ ଗୟାରେ ପିତୃକ୍ରିୟା କରିବା ପରି ମିଳିବ। ଚନ୍ଦ୍ର ବି ଦକ୍ଷଙ୍କର ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀମାନେ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏଠି ଏକ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ପିଣ୍ଡ ଏବଂ ଜଳ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ଅତୀତରେ, ଏଠି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ପିଣ୍ଡୋଦକ। ସେ ଅବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଅଧ୍ୟୟନ କରିପାରୁନଥିଲେ, ରାଜା। ଏହି ସମୟ ଏବଂ ସ୍ଥାନରେ, ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ଳାନ୍ତ ଏବଂ ବିରକ୍ତିରେ ଭରିଛନ୍ତି। ସରସ୍ୱତୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମ ମନ କାହିଁକି ଆନନ୍ଦିତ ନୁହେଁ? କାହିଁକି ଏଠି ଆସିଛ?” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ବିଦ୍ୟା ନଥିବାରୁ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ଏବେ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହେଁ। ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ମୋ ଜିହ୍ୱାର ଶିଖରେ ଚଳାନ୍ତିନାହିଁ; ଏହି ଗୋଧା ଅବସ୍ଥାରେ ଜୀବନ ଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ।