ଏହି ଉତ୍କଳମୂଳ ଗଥାରେ, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଯମ ଭୟଙ୍କର ନରକ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରେ, ନରକରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶୁଭ ଅନୁଭୂତି କରିବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଅସ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେମାନେ ଏହି ଶୁଭ ଅନୁଭୂତିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ବୈବସ୍ୱତ ଯମ କହିଲେ, “ପୃଥିବୀରେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତ ଅଛି।” ସେଠାରେ, ଏହି ରାଜାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା; ଏହାର କାରଣ ଏଠାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରାଯିବ। ଏଠାରେ, ଏକ ମଗର ତାଙ୍କୁ ଧରି ନିଅ, ସେ ନିମ୍ନତମ ରାଜା ତାଙ୍କର ଶେଷ ଅନ୍ତକୁ ପାଇଥିଲେ। ଯମ କହିଲେ, “ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତ କର, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଏଠାରେ ନେଇ ଆସିବେ ନାହିଁ।” ଯମଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ତାଙ୍କୁ ଯମଦୂତମାନେ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ, ଯିଏ ଭକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଉପକୃତ ହୁଏ। ଏହିଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ସଠିକ୍ ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ, “ୟମତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ,” ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ପ୍ରଭାସ ପୁସ୍ତକର ଏଠି ଅଠାର ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ଅଟେ। ଏଠାରେ, ବରାହ ତୀର୍ଥ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅଟେ, ଯାହା ସଦା ନିବାସର ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ବରାହ ରୂପେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଥିଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଶୁଭ ଭାବରେ ପୁନି ବୈକୁଣ୍ଠ କୁ ଯିବି। ଏହି ରୂପରେ, ହରି, ତୁମେ ସଦା ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ରହ। ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବି, ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ସଦା ଜଗତର କ୍ଷେମରେ ନିୟୁତ ରହିବି। ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସରୋବର ଅଛି, ଯାହାର ଜଳ ବହୁତ ପବିତ୍ର। ଏଠାରେ ଭକ୍ତିସହିତ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏଠାରେ ପିତୃମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେହି ଦିନ, ରାଜା, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଉପବାସ ନିବାହ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ନିୟୁତ ହୋଇ ତର୍ପଣ ଏବଂ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରେ, ସେ ଉପକୃତ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦାନକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶରୀରର ଲୋମ ଗଣନା ଅନୁସାରେ ବର୍ଷାଗଣା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଵର୍ଗରେ ନିବାସ କରିଥାଏ। ଏକାଦଶୀରେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉତ୍ତମ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ, “ବରାହତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ,” ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ପ୍ରଭାସ ପୁସ୍ତକର ଏଠି ଉନିଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ଅଟେ। ଏଠାରେ, ଅତୀତରେ, ପ୍ରଭା ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଆସିଥିଲେ। ରାଜା, ଦକ୍ଷଙ୍କର ଝିଅମାନେ ସଂଖ୍ୟାରେ ସତେଇ ଜଣ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର ସଦା ରୋହିଣୀରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ; ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଯାଇ ନମସ୍କାର କରି, ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ନେଇ କହିଲେ, “ଆମେ ଦୋଷହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍୵ାମୀ ଆମକୁ ଚାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି। ହେ ପ୍ରଜାପତି, ଆମ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପକୃତି କର।” ଦକ୍ଷ କହିଲେ, “ମୋ ସମସ୍ତ ଝିଅମାନେ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖ।” ତାପରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଲଜ୍ଜାରେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଦକ୍ଷ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ପୁଣି ରୋହିଣୀ ସହ ଲଗ୍ନ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଝିଅମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ନେଇ ପୁଣି ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ହେ ପିତା, ଦୁଃଖ ଓ ଅପରାଧରେ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାରେ ଆସିଛୁ। ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, ତୁମେ ଅପରାଧ କରିଛ। ତେଣୁ, ତୁମେ କ୍ଷୟରେ ଭୁଗିବା; ଏହି ନିଶ୍ଚିତ।" ତାପରେ, ଚନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୟରେ ପଡ଼ି ଦିନକୁ ଦିନ କମି ଯାଉଥିଲେ। ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଶାପରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତା କରିଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିବି?" ଏହିପରି ନିଷ୍ପତି କରି, ସେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏହିପରି ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ପ୍ରଭାସ ପୁସ୍ତକର ଏହି ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ଅଟେ।