ଏକ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଚତୁର୍ ଭାବରେ, ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଶୁଣି ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଉପଦେଶ କରନ୍ତି। ଆଉ ଏକ ଜଣେ ଗୟାରେ ପିତୃପକ୍ଷ ଅବସରରେ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ହଜାର ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ନିୟମ ଓ ତପସ୍ୟା କରି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପାଳନ କରନ୍ତି। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାରି ବେଦକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପାଠ କରିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଏହି ସବୁ ବିଷୟ ଉପରେ ଅଧିକ କଥା କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ, ରାଜା! ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହେଉଛି—ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ହରିଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ରହିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ହୃଷୀକେଶ ଓ ଅନ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ କର୍ଣ୍ଣିକେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି। ଏଠାକୁ ଯେଉଁମାନେ ମହାପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ପୁଷ୍ପ ଦେଉଛି, କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ସହିତ ଅଭିଷେକ କରୁଛି, କିମ୍ବା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଝାଡୁ ଦେଉଛି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରନ୍ତି। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ, ଯେତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟର ପାପ ଖୋଲି ଦେଉଛି, ଯିଏ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପଞ୍ଚାମୃତରେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ବିଶେଷ ଭାବେ ସେହି ପୂଜା ସଦା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସ୍ଥାନ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ, ଏହା ଜୀବମାନଙ୍କୁ ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ। ସେଠାରେ ଏକ ସିଦ୍ଧ, ନାମ ଥିଲା ବିଶ୍ୱାବାସୁ, ତିନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ କ୍ରୋଧ, ଅହଂକାର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସ୍ୱୟଂ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ। ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ବରଦାତା, ରାଜା। ମୁଁ ତୁମେପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ଯେଉଁ ବର ଚାହଁବ, ଦେବି, ଯଦିଓ ଦୁର୍ଲଭ।" ତେବେ ବିଶ୍ୱାବାସୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଚିତ୍ତରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ହଜାର ଗୁଣା ସଫଳତା ମିଳେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ଚାହିଦା ଓ ଅଚାହିଦା ଫଳ ମିଳେ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କେହି ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଦାନ ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ବାଧାକୁ ଜାଣି, ଏହାର ବିରୋଧ କଲେ। ତଥାପି, ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ମାଘ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଏବଂ ସୋମବାର ଦିନ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଜିବି ସଫଳତା ଲାଭ କରନ୍ତି—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ସତ୍ୟ।" ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମାନବ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବମାନେ ଦେୟତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେୟତ୍ୟମାନେ ଦେବମାନେକୁ ଜୟ କରି, କିପରି ମହାନ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଥିଲେ? ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଶୁକ୍ର ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଶିବଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନା କରି, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ, ଓ ଅଭ୍ୟଙ୍ଗ କଲେ। ଏହି ପୂଜା ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ଭଗବାନ୍ ଶିବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଶୁଭେ, ଯେଉଁ ବର ଚାହଁବ, ଦେବି, ଯଦିଓ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।" ଏହି ବର ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ଜୀବମାନେ ଏହାକୁ ପାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଚାଲିଥାନ୍ତି। ପୁନି ଶିବ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ପାଖରୁ ଆଉ ଏକ ବର ମାଗ।