ସେଠାରେ ଦେବୀମାନେ, ସିଦ୍ଧାନୀ ଓ ଯକ୍ଷଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେପରି ଏକଦା ସେ ରୂପ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ରୂପ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେଠାରୁ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଗୁହା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପାତାଳର କନ୍ୟାମାନେ ଆସି ସ୍ନାନ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ଜଳ ନେଇ ସେମାନେ ସେଇ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ଜଳରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ; ସ୍ଵର୍ଗ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ କେଉଁଠି ନୁହେଁ, କେହି ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେଠାର ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ଗୁହାର ଚାରିପାଖ ଥିବା ପାଥର ଗୁଡ଼ିକ ଶଂଖ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ଯଦି କୌଣସି ବନ୍ଧ୍ୟା ନାରୀ ସେଠାର ତିଳଚିହ୍ନିତ ଜଳ ପିଏ, କିମ୍ବା ମଣିଷ ଦେହ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ଭୂତ, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ ଆଦି ଦୁଃଖ କ୍ଷଣମାତ୍ରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିମ୍ବା ପରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଅଶ୍ବ, ପତଙ୍ଗ, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, ଓ ପଶୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଘଟଣା ଦେଖାଯାଇନାହିଁ। ଏହି ରୂପତୀର୍ଥର ଏପରି ମହିମା କାହିଁକି? ଏହା ସବୁ ତୀର୍ଥ ଠାରୁ କେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ? ଏହାର କାରଣ ହେଉଛି, ଯେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସିଂହାସନ ହରାଇଥିଲେ, ବଳି ତିନି ଲୋକର ଶାସକ ହୋଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ମହାବିଷ୍ଣୁ, ଅସୁରବିନାଶୀ, ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ହରି ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ସମୟରେ ଅଦିତି ତାଙ୍କୁ ସେଠାର ଝରଣାପାଖରେ ରଖିଥିଲେ। ଏହାଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ, ମୁଁ ଯାହା କହିଛି ଏହା ସତ୍ୟ। ଏଠାରେ ତିଳକ ବୃକ୍ଷ ସମସ୍ତ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ପୁଅଭଳି ଲାଡ଼ିଯାଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ସମସ୍ତ ମହିମା, ଏହା ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏହି ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ରହିଛି ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କ ପାପନାଶକ ତୀର୍ଥ। ସେଠାରେ କଳିଯୁଗରେ ହୃଷୀକେଶ ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, କୃତୟୁଗରେ ଅମ୍ବରୀଷ ପୃଥିବୀର ଶାସକ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା ଅନ୍ନ ଅତି କମ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ରହୁଥିଲେ। ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ, ତିନି ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କଲେ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏୟାରାବତ ହାଥୀରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ତୁମ ଭକ୍ତି ଦେଖି ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ଏବେ ଅମ୍ବରୀଷ କହିଲେ: "ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଆପଣ ମୋତେ ମୋକ୍ଷ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ହେ ଦେବେଶ, ଆପଣଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ; ମୁଁ କୌଣସି ବର ଚାହେଁନାହିଁ।" ତଥାପି, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭଗବାନ୍ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ବର ଦେଇବେ। "ହେ ରାଜା, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ତ୍ରିନେତ୍ର ମହାଦେବଙ୍କ ନାଥ। ମୁଁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି। ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ମୁଁ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପମୟ ପୃଥିବୀର ରାଜା। ମୋତେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତ ଭାବେ ଜାଣ। ଏବେ ମୁଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରି, ତୁମ ଉପରେ ବଜ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରିବି।" ଏପରି କହି, ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଜିଭ ଚାଟିଲେ। ସେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେଇ ସମୟରେ ଆକାଶ ମେଘେ ଢାକିଗଲା, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା।