ହେ ରାଜନ୍, ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଉପାସନା କରାଯାଉଥିଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରି ଦେଉଛି, ଏବଂ ଦେହର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦାନ କରେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସେଠାରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରା ଥିଲେ, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ଭପୁ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଆଭୀରୀ ନାରୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଓ ବିକୃତ ମୁହଁ ନେଇ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଫଳ ତଳା ଲାଗି ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ଅଚାନକ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଦିବ୍ୟ ଅଂଶ ନେଇ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ଶକ୍ତିରେ, ହେ ମହାରାଜା, ସେ ଦେବୀ ସଦୃଶ ରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ପର୍ବତର ଶୀର୍ଷରେ ଏକ ଦେବତା ଖେଳ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଏହି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନାରୀଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଯିଏ ବର୍ଣ୍ଣନାତୀତ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଧାରିଣୀ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏହି ନାରୀ କି ଦେବୀ, କି ନାଗକନ୍ୟା, କି ସିଦ୍ଧା, କି ବିଦ୍ୟାଧରୀ? ତୁମ ମନୋହର ଭାଲୁକା ଓ ପଦ୍ମନୟନ ଦେଖି, ମୋ ମନ ଚୋରାଯାଇଛି। ସେ ଆସିଥିଲେ ଫଳ ତଳିବାକୁ, କିନ୍ତୁ ଅଚାନକ ପର୍ବତ ଝରଣାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ଝରଣାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ସେ ନିଜେ ଏହି ଶୁଭ୍ର ଓ ମନୋହର ରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋ ଅଧୀନରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି, ଏବେ ଆଉ କଣ ଇଚ୍ଛା ରହିଛି?” ସେ ଜବାବ ଦେଇ, ରାଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, କମଳା ଦେହି ନାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବର ଦେଉଛି। ଯେଉଁ କୌଣସି ଜଣେ ଏଠାରେ ଭକ୍ତି ସହ କ୍ଷୀରାବ୍ଦି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏପରି ରୂପ ତାଙ୍କୁ ମିଳିବ।" ଏହିପରି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ପରେ, ସେ ଦେବତା ଏହି ଅପ୍ସରାଙ୍କୁ ନେଇ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆକାଶପଥେ ଉଠିଗଲେ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଏହି ନାରୀ ଏପରି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ତୃତୀୟ ଦିନରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେଠାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟରେ ଆସିଥାନ୍ତି। ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ, ସିଦ୍ଧା ଓ ଯକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥଳର ପୂର୍ବଦିଗରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଗୁହା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପାତାଳର କନ୍ୟାମାନେ ଆସି ନିତ୍ୟ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ଜଳ ନେଇ, ସେମାନେ ଗୁହାଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଜଳରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୁଏ, ସେ ସମସ୍ତ କାମନାରେ ସିଦ୍ଧି ପାଏ। ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ, ତାଙ୍କୁ କେହି ଅପରାଜିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଠାର ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ସେହି ଗୁହାରେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ପଥରଗୁଡ଼ିକ ଶଂଖ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଏ। ଯେଉଁ ବନ୍ଧ୍ୟା ନାରୀ ଏହି ତିଳ ଚିହ୍ନିତ ଜଳ ପିଏ, ସେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ତାଙ୍କର ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଦୂତି ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା କ୍ଷତି ତୁରନ୍ତ ଦୂର ହୁଏ। କୀଟ, ପତଙ୍ଗ, ପିଶାଚ, ପକ୍ଷୀ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରୂପତୀର୍ଥର ଦୟା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଏହି ସ୍ଥଳର ଆଗରୁ କେବେ ଥିଲା ନାହିଁ, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ। ଏହି ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କୁ କାହିଁକି ଅତିଶୟ ମନାଯାଏ, ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁ? ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସିଂହାସନ ହରାଇଥିଲେ ଓ ବଳି ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରଭୁ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ମହାବିଷ୍ଣୁ ଅବତାର ନେଇଥିଲେ, ଯିଏ ଦାନବମାନେ ନାଶ କରିଥିଲେ। ଜଣ୍ମ ମାତ୍ରେ ହରିଙ୍କୁ ଏହି ଝରଣା ନିକଟେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଏହାଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ, ମୁଁ ଯାହା କହିଛି ଏହା ସତ୍ୟ। ଏଠାର ତିଳକ ବୃକ୍ଷ ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଏହାକୁ ପୁତ୍ର ସଦୃଶ ଲାଲନା କରାଯାଏ। ଏହିପରି, ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଯାହା ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।