ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ, ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ମହାଦେବ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଶିବ ନିଜେ ଆସିଛନ୍ତି। ସେ ମନରେ ଭାବିଲେ, “ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଚିହ୍ନି ପାରିଛି, ଏହି ଶକ୍ତି ଏବଂ ଚମତ୍କାର କେବଳ ଆପଣଙ୍କର, ଅନ୍ୟ କାହାରି ନୁହେଁ।” ତାହାପରେ ଶିବ ଦୟାଳୁ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବି, କାରଣ ତୁମେ ନୃତ୍ୟରେ ଅତ୍ୟୁତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଇଛ। ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଫଳ ଚାହଁ, ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ୍ୟର ସମସ୍ତ ଫଳ ପାଇବେ। ତୁମେ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ଏଠି, ଶ୍ରୀଗଙ୍ଗା ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମହାସଙ୍ଗମ ତୀରେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ସୁନା ଦାନ କରିବେ, ସେମାନେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ।” ଏଭଳି କହି, ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପୁନି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ପରମ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ସେଠି ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ସମସ୍ତେ ମିଶି, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଓ କ୍ରୀଡାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ଏକାଠି ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ପରେ ଆସିଥିଲେ, ସେ ଶ୍ୱାନ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ସମସ୍ତେ ଏଭଳି ଅବିବେକରେ ଆର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀ ଶାନ୍ତ ଓ ବେଦଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ତେବେ, ଶିବ ମହାଦୟାଳୁ ଓ ଭକ୍ତିରସରେ ଭରିଥିବା ମହେଶ୍ୱର ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷିମୁନି ଏକାସାଥି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାହାପରେ ମହାଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ପରମ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏହି ଏକାସାଥି ଦର୍ଶନରେ ପରମ ଫଳ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦର୍ଶନ ପାଇବେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥସ୍ନାନର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ। ଏଠାରେ କୋଟି ଲିଙ୍ଗର ଫଳ ଦେଇଥିବା ଏକ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର। ଯେଉଁଠାରେ ଦର୍ଶନ କଲେ, ସେମାନେ କୋଟି ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନର ଫଳ ପାଇବେ।” ଏଭଳି କହିବା ସହିତ, ମହାପର୍ବତ ଭିତରୁ ହଠାତ୍ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେହି ସମୟରେ ଏକ ଦିଗ୍ବଜ୍ଞ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣିଗଲା, “ଯିଏ ମାଘ କୃଷ୍ଣ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବେ, ସେ ଲୋକ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୋଟି ଗୁଣା ଫଳ ପାଇବେ। ଗୟାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଏଠାରେ ଲାଭ ହେବ।” ଏହି ଶ୍ରବଣ ପରେ, ସମସ୍ତ ଋଷିମୁନି ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପରମ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ତିର୍ଥ ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତ ପାପ କୁ ଦୂର କରେ, ଶରୀରକୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ କରେ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ସେଠାରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବକନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଭପୁ। ଏଉଁ ସମୟରେ ଏକ ଆଭୀରୀ ଜାତିର ମହିଳା ଥିଲେ, ଯାହା ଦେହରେ ଦୋଷ ଓ ମୁହଁ ଅସମାନ୍ୟ ଥିଲା। ଏକ ଦିନ ସେ ଆର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଫଳ ତୋଳିବାକୁ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ, ହଠାତ୍ ସେ ଦେବମାଳା ଓ ଦିବ୍ୟବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ, ଦେବାଙ୍ଗରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହେଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତିରେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରେ ବିହାର କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା। ସେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ମହିଳା କି ଦେବୀ, କି ନାଗକନ୍ୟା, କି ସିଦ୍ଧା, କି ବିଦ୍ୟାଧରୀ? ତୁମ ଅଲୋକିକ ଭୂଷଣ ଓ କମଳନୟନ ଦେଖି ମୋର ମନ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି।