ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ହେ ଦେବଦେବ, ଆମେ କେଉଁଠି ସଦା ବସିପାରିବା? ଆମ ପାଇଁ କୌଣସି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କହନ୍ତୁ।” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଲା ଯେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ସହିତ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ସ୍ଥାନ ହେଉଛି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ପାପୀ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରେ। କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଭୟରେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରଭାସ, ବ୍ରହ୍ମାବର୍ତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପର୍ବତରେ ନିବାସ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଧ୍ୟାନୀ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପରମ ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ। ଏଠାରେ ପୁରାତନ କାଳରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ଏଠାରେ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସି, କାମ, କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ି ଭାରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ପିତ୍ତ ଝରିଗଲା ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ସେ ବୁଝିଲେ, “ମୁଁ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛି।” ଏହି ଅନୁଭୂତିରେ ସେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେତେବେଳେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଶାନ୍ତ ହେଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ନୃତ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ଲୋକାଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ। ତେବେ ଦେବମାନେ କାମନାନାଶକ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଓ ସେହି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଶରୀରରୁ ଏକ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯାହାରୁ ରକ୍ତ ପିତ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଉତ୍ସାହରେ ମୁଁ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।” ଏହି କଥା କହି ସେ ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ତାଳି ଦେଲେ ଓ ମଙ୍କନକ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ହାତ ଦେଖ।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଛନ୍ତି, ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଓ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ଏହି ଶକ୍ତି ମାତ୍ର ନନ୍ଦୀଧ୍ୱଜ ଶିବଙ୍କର ଅଛି। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଛି, ଏହି ଶକ୍ତି ଅନ୍ୟ କାହାରି ନୁହେଁ। ଆପଣ ମୋତେ ଦର୍ଶନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏହି ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛି।” ତେବେ ଶିବ କହିଲେ, “ତୁମେ ନୃତ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲା, ଏହିପାଇଁ ଏକ ବର ଚାହିଁ।” ତେଁ ମାଗିଲେ ଯେ, ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଦାନ କରିବେ, ସେମାନେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇବେ। ସେମାନେ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ଏଠାରେ, ଯେଉଁଠି ଗଙ୍ଗା ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମିଶିଛି, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରିବେ, ସେମାନେ ମହାଫଳ ପାଇବେ। ଏପରେ ମହେଶ୍ୱର, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପରମ ସିଦ୍ଧି ପାଇପାରିବେ, ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଏଠାରେ ଘଟିଥିଲା। ଏକାଠି ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମିଶି, ଏକାଉଁଠି ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ପଛରେ ଆସିବେ, ସେ କୁକୁର ହେବ। ଏମିତି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରି ସେମାନେ ଅର୍ବୁଦକୁ ଅସାବଧାନ ଭାବେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତ, ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ତଥା ଶିକ୍ଷାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ମହାଦୟାଳୁ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଶିବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକାଠି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଭକ୍ତିମୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତେବେ ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ, “ହେ ଋଷିମାନେ, ତୁମେ ଯେପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖାଇଛ, ତାହାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।