ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଯେ, ଚାରିଟି ଯୁଗର ମିଶିତ ସମୟ ଅଟ୍ଠ ଲକ୍ଷ ଏବଂ ଚଉଷଠି ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଛି। ଏହା ମଧ୍ୟରୁ କଳିଯୁଗର ଅବଧି ଚାରିଲକ୍ଷ ତିରିଶି ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ। କୃତଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଚାରିଟି ପାଦରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥାଏ ଏବଂ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ରଙ୍ଗ ଧଳା ଥାଏ। ସେ ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ନିୟମିତ ଧର୍ମାଚରଣ କରନ୍ତି, ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ କେହି ହୁଏନାହିଁ। ଏହି ଯୁଗରେ ଲୋଭ, କ୍ରୋଧ, ଭୟ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ମତ୍ସର ଏବଂ ଦ୍ୱେଷ ପ୍ରକୃତିରେ ନଥାଏ। ତାପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁଗ ଟ୍ରେତା ଆସେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ ତିନିଟି ପାଦରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥାଏ। ଏହି ଯୁଗରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାହାର ଫଳ ଲଭନ୍ତି। ତପ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ସ୍ନାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ପୁଣ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ କରନ୍ତି। ତୃତୀୟ ଯୁଗ ହେଉଛି ଦ୍ୱାପର, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ଫଳାଶା ସହିତ ପାଠ, ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି। ଏହି ଯୁଗରେ ଭୂପୃଷ୍ଠରେ ରାଜାମାନେ ପରସ୍ପର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି। ତା'ପରେ ଭୟଙ୍କର ଚତୁର୍ଥ କଳିଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏହି ଯୁଗରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରଙ୍ଗ କଳା ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ପାପ ଅଧିକ ହୋଇଯାଏ। ରାଜାମାନେ ଧନର ଲୋଭରେ ଏବଂ ଶତଶଃ ଆଶା ଓ ମୋହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଗାଈମାନେ ଅତି କମ୍ ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସତ୍ୟ ରହିଥାନ୍ତିନାହିଁ। କଳିଯୁଗରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟହୀନ ହୋଇଯିବେ। ଏହି ଯୁଗରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷରେ ମହିଳାମାନେ ଗର୍ଭବତୀ ହେବେ। ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ବିଦେଶୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର ହୋଇ, ନିର୍ଥକ ହୋଇଯିବ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ଦେବତାମନ୍ଦଳରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆମେ କେଉଁଠାରେ ସଦା ବସିପାରିବୁ?" ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।" କହିଲେ, "ଏହି କଳିଯୁଗରେ ଯଦି କେହି ମହାପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ।" ଏହିପରି ତୀର୍ଥମାନେ କଳିଯୁଗ ଆସିବା ସହିତ ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଯାଇ ସେଠାରେ ନିବାସ କଲେ। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରଭାସ ଓ ବ୍ରହ୍ମାବର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ନିବାସ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ। ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ମନ୍ତି ଲୋକମାନେ ପରମ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବେ। ଏବେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପୁରାତନ କାଳରେ ଏଠାରେ ହେଉଥିବା ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଶୁଣ। ଏଠାରେ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ରାଗ ଓ କ୍ରୋଧ ରହିତ ଭାବରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପିତ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ଏହା ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ତିନି ବୁଝିଲେ, "ମୁଁ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛି," ଏବଂ ତା'ପରେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ସମୟରେ ସମୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କଳିତ ଓ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏପରି ତାଙ୍କର ନୃତ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ଦେବତାମାନେ କାମନା ବିନାଶକ ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏବେ ଶିବ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ, ସେହି ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ଏକ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ଓ ମୋର ରକ୍ତ ପିତ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଉତ୍ସାହରେ ମୁଁ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।" ଏହା କହି ରାଜାମାନେ ଆଗରେ ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଟିପିଲେ, ତା'ପରେ ମଙ୍କନକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେଖ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ହାତକୁ!