ଏହିପରି, ଆମ୍ର ଗଛରୁ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, କେଦାର କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ? ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା। ଏହି ଘଟଣା କିପରି ଘଟିଲା, ତାହା ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶୁଣ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଗଙ୍ଗା ଓ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥଳ କେଦାର ଆଦି ସମସ୍ତ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ରାଜା। ଦେବମଣ୍ଡଳର ସଭାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଚାରିମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ କ’ଣ?" ଏହା କୁହାଯାଏ ଯେ, କୃତୟୁଗ ୨୮,୦୦୦ ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ। ତ୍ରେତାୟୁଗର ଅୟୁଷ୍ୟ ହେଉଛି ୧,୨୦,୦୦୦ ବର୍ଷ। ଏହିପରି, ଦ୍ୱାପରୟୁଗ ୮,୦୦,୦୦୦ ଓ ୬୪,୦୦୦ ବର୍ଷ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। କଳିୟୁଗ ୪,୩୨,୦୦୦ ବର୍ଷ ହିସାବରେ ପରିଚିତ। କୃତୟୁଗରେ ଧର୍ମ ଚାରିଟିଏ ପାଦରେ ଦୃଢ଼ ଥାଏ, ଏବଂ ଜନାର୍ଦନ ଧଳା ବର୍ଣ୍ଣରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି। ସେଇ ସମୟରେ ଧର୍ମ ଅଚଳ ଥାଏ, ଲୋକମାନେ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗ କରନ୍ତିନାହିଁ। ଏହି ଯୁଗରେ କାମ, କ୍ରୋଧ, ଭୟ, ଲୋଭ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଦ୍ୱେଷ ରହେନାହିଁ। ତାପରେ ତ୍ରେତାୟୁଗ ଆସେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ ତିନିଟି ପାଦରେ ରହେ। ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ, ତପ, ସ୍ନାନ, ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ। ତୃତୀୟ ଯୁଗ ହେଉଛି ଦ୍ୱାପର, ଯେଉଁଠାରେ ପାଠ, ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟା ଫଳପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ କରାଯାଏ। ଏହି ଯୁଗରେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ତାପରେ ଚତୁର୍ଥ ଭୟଙ୍କର କଳିୟୁଗ ଆସେ। ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ଶ୍ୟାମ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଓ ପାପ ବଢ଼ିଯାଏ। ରାଜାମାନେ ଧନ ପାଇଁ ଲୋଭୀ ହୁଅନ୍ତି, ଶତଶଃ ଇଚ୍ଛା ଓ ମୂଢତାରେ ଲିନ ହୁଅନ୍ତି। ଗାଈ ଅଳ୍ପ ଦୁଧ ଦେଇଥାଏ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ସତ୍ୟର ଅଭାବରେ ରହନ୍ତି। କଳିୟୁଗରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସତ୍ୟହୀନ ହେଇଯିବେ। ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷରେ ନାରୀମାନେ ଗର୍ଭବତୀ ହେବେ। ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟରୁ ଅଲଗା ରହିବେନାହିଁ। ସେଠି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ନିଷ୍ପ୍ରଭାବୀ ହେଯିବ। ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବମହାନ, ଆମେ କେଉଁଠି ସଦା ବସିପାରିବୁ, ଏହା କହ।" ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଅତି ପାପୀ ମଧ୍ୟ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏପରି, କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ କଳି ଭୟରୁ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଗଲେ। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରଭାସ ଓ ବ୍ରହ୍ମାବର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ନିବାସ କଲେ। ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ମନ୍ଦିରେ ଲୋକମାନେ ପରମ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିପାରିବେ। ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ପୁରାତନ କାଳରେ ସେଠି ଘଟିଥିଲା। ଏଠି ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁରୁଷ କାମ କ୍ରୋଧ ରହିତ ହୋଇ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।