ରଘୁ ଯେତେବେଳେ ଆସିଲେ, ସେ ବଡ ଆଦରରେ ଅତିଥିକୁ ସ୍ୱାଗତ କରିଲେ ଏବଂ ମାଟିର ଭାଣ୍ଡାରେ ନିୟମିତ ଉପଚାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ କରିଲେ। ଏପରି ଉପଚାର ଦେଖି, ଶବ୍ଦଜ୍ଞ ମହାମୁନି ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ। ରଘୁ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ ପାଇଁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ନିମିତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଦାନ କରିଥିଲେ। କିଛି ଦିନ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ଏ ମହାନुभାବ, ମୋର ଶକ୍ତି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।” ଏହାପରେ ରଘୁ କୁବେରଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ରଘୁ ଆସୁଥିବା ଖବର ଶୁଣି କୁବେର ବୁଝିପାରିଲେ। ସେଠାରେ ସୁନାର ବର୍ଷା ହେଲା, ଯାହା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନା ଖଣି ଥିଲା। ରଘୁ ସେଠାରେ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଖଣି ଦାନ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତୁଗୁଡିକ ରଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ସୁନା ଖଣି ଅତିଶୀଘ୍ର ମନୋଭିଲା ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ସଦା ଏକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ରହିବ, ଯାହା ସଦା ପାପ ଦୂର କରିଥାଏ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଉତ୍ସବ ପାଳନ ହୁଏ। ନିଜ କାମ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ, ରଘୁ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ରଜା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବାକି ଧନ ଏକତ୍ର କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ମହାମୁନି ଏହି ସୁନା ଖଣିର ମହାତ୍ମ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଏହାପରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ କୌତ୍ସକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ। ସେ ବେଳେ କୌତ୍ସ ବହୁବାର ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଦିବ୍ୟଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁନି, ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ଦୃଢ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋକରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁରନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଗରମ ଖିର ଦିଅ, ଭୋକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିବାକୁ!” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ସାବଧାନ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ। ଯେଉଁ ଖିର ଆଣିଥିଲେ, ଦୁର୍ବାସା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଖିଲେ। “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର, ମୁଁ ସ୍ନାନ କରି ଫେରିବି,” ବୋଲି ଦୁର୍ବାସା ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ, ପାହାଡର ଢାଳ ଭଳି ଅଟୁଟ ଥିଲେ। କୌତ୍ସ ନିୟମପାଳନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ, ମୁନିଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ। ଦୁର୍ବାସା ଫେରିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ମହାମୁନି ଚାଲିଗଲେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ତପସ୍ୟାର ଧନ, ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦକ୍ଷିଣା ଚାହିଁବାକୁ ଆରମ୍ଭ କର; ତୁମର ସେବା ଦକ୍ଷିଣା, ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ, ଓ ନିୟମପାଳନ କରୁଥିବା ଶିଷ୍ୟ।” କୌତ୍ସ ଏକାଏକି ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହପୂର୍ବକ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ଶିକ୍ଷକ କହିଲେ, “ଚଉଦ ମାପ ସୁନା ଏକତ୍ର କର।” ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳି, କୌତ୍ସ ଚିନ୍ତା କରି ଆଗକୁ ଗଲେ। “ଓ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ଯେଉଁପରି ଚାହିଲେ, ଏହା ଅନୁସାରେ ମୁଁ କରିବି।” ତେଣୁ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଏକ ମିଳନ ସ୍ଥଳ ଅଛି, ଯାଁଠି ସିଦ୍ଧମନ୍ଦ ଯାଆନ୍ତି। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଲୋକ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ନିୟମ ରେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଧର୍ମଜନ ଏହି ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁନା ଓ ସମାନ ଦାନ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ତିଲୋଦକୀ ଓ ସରସ୍ବତୀ ନଦୀର ମିଳନ ସ୍ଥଳରେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପବାସ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଏକ ମାସ ନିୟମ ରେ ଏକବାର ଭୋଜନ କରି ରହିଥାଏ, ସେ ମହାପୁଣ୍ୟ ପାଏ। ଏହି ଭାବରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଘଟଣାଗୁଡିକ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲା, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ, ନିଷ୍ଠା ଓ ପୁଣ୍ୟର ଉପଦେଶ ଦେଲେ।