ଏଠି ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ ଜନେ, ସେଥିପାଇଁ ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ଶୁଣ। ଏଠି ପୂର୍ବେ, ଜଣେ ଟିଆ ପକ୍ଷୀ ଗଛରେ ଘଉଁ ବନାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ, ହେ ମହାରାଜ, ସେ ଟିଆ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପକ୍ଷୀ ଶରୀରରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇନଥିଲା। ସେ ଏହି ପୃଥିବୀର ରାଜବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେଙ୍କୁ ରାଜା ବେଣୁ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ସେ ଟିଆ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ପରିକ୍ରମାର ଶକ୍ତିକୁ ମନେ ପକାଇ ଦିନ ରାତି କିଛି ଅନ୍ୟ କାମ କରୁନଥିଲେ। ସେ ଫୁଲ କିମ୍ବା ଧୂପ ଦେଇ ଉପାସନା କରୁନଥିଲେ, କେବଳ ପରିକ୍ରମା ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ନାରଦ, ଶୌନକ, ହାରିତ ଓ ଦେଵଳ, ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଋଷିମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ବ୍ରତ ଓ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। କିଏ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରୁଥିଲେ, କିଏ ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ସ୍ତୁତି ପାଠ କରୁଥିଲେ, କିଏ ଅର୍ପଣ ଦେଉଥିଲେ, କିଏ କବନ୍ଧନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଅତି ଉତ୍ସୁକ୍ତି ସହିତ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ରାଜା, ଆପଣ ସବୁବେଳେ କାହିଁକି କେବଳ ପରିକ୍ରମାରେ ନିଷ୍ଠା ରହନ୍ତି? ଆପଣ ଲିଙ୍ଗକୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଜଳ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଯଦିଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ।" ତାହାପରେ ବେଣୁ କହିଲେ: "ମୋର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଘଟଣା ସଠିକ୍ ଓ ନିଶ୍ଚିତ। ଏହି ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ମୁଁ ଏକ ଟିଆ ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ବାସ କରୁଥିଲି। ମହାଦେବଙ୍କ ଦୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୋ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ରହିଛି। ଏହି ଦେବଙ୍କ କୃପାରୁ ଆଜି କଣ ଫଳ ମିଳିବ, ମୁଁ ଜାଣେନି।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ବେଣୁଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତୀ ଋଷିମାନେ ସେଠାରେ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲେ। ଶିଵଙ୍କ କୃପାରେ ଶୁଭ ରାଜା ବେଣୁ ମଧ୍ୟ ତାହିଁ କରିଥିଲେ। ସେଠି ଏବେ ମଧ୍ୟ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଶିଳା ଦେଖାଯାଏ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ପିଣାକୀନଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ଗଣ, ଶିଵଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏଠି ଥିଲେ। ଏକ ସମୟରେ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ସେଥିରେ ସ୍କନ୍ଦ ହରାଇଗଲେ, ସେନା ନଶ୍ଟ ହେଲା, ଓ ବୀରଭଦ୍ର ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏଠି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ନାମୁଚି ନାମକ ଥିଲେ, ଯିଏ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ଓ ତାଙ୍କର କବଚ କାଟିଦେଲେ। ଏହିପରି ଘାତ ଖାଇ ଦାନବ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ହତ ହୋଇ ସେ ହରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଓ ସେଠି ରହିଗଲେ। ଶିଵ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରେ ସଦା ବସିଛ; ଏବେ ଏକ ବର ଚାହିଁ।" ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ: "ମୋର ଏଠି ଉପସ୍ଥିତି ଥାଉ, ଏବଂ ଏହି ହ୍ରଦରେ ମୁଁ ସ୍ଥିର ରହିପାରିଁ।" ତେଣୁ ଏହି ହ୍ରଦ ଓ ଲିଙ୍ଗରେ ଏକ ବିଶେଷ ପ୍ରଭାବ ରହିବ। ଯିଏ ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦରେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରି ସ୍ନାନ କରିଥିବେ, ସେ ଅତି ଶୁଭ ଫଳ ପାଇବେ। ଏହିଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଏହି ସ୍ଥାନ କେଦାର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହା ଲୋକମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ।