ଏଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଜଣେ ମହିଳା, ଯିଏ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ବିନା, ଏମିତି ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ—ଏହି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଠିକୁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଜୀବନର ସାର୍ଥକତା ଅନୁଭବ କରେ। ସେଠାରେ ଏକ ଝିଲିକ ଅଛି, ଯାହାର ଜଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେଉଁଥିରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମଣିଷର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ସେଠିକୁ ଗୋମତୀ ନଦୀକୁ ତାପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଆଣାଯାଇଛି, ରାଜନ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁଠି ମୁନିମାନଙ୍କର ଅନ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ଏଠି ଏକ ଅତି ପୁଣ୍ୟ ସ୍ଥାନ। ପୂର୍ବକାଳରେ ମହାତ୍ମା ନାରଦ ଏଠି ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଗାଇଥିଲେ—“ଗୟାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କିମ୍ବା ବିଭିନ୍ନ ବଡ଼ ବଳିଦାନର ଆବଶ୍ୟକତା କ’ଣ? ଏଠି କେବଳ ଏକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ମାନ୍ୟବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରନ୍ତି, ରାଜନ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏଠି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅରୁନ୍ଧତୀ, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ନିକଟରେ ବିରାଜିତି। ଶିଶୁବୟସ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଯାଇଥାଏ, ଏଠି ଏହାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ସମ୍ଭବ। ଯିଏ ଏଠି ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀପ ଦେଇ ଉପାସନା କରେ, କିମ୍ବା ଉପବାସରେ ଏକ ରାତି ଅତିବାହିତ କରେ, କିମ୍ବା ତିନି ରାତି ଧରି ନିୟମ ରଖେ, କିମ୍ବା ଏକ ମାସ ଉପବାସ କରେ; ଏମିତି ଯିଏ ଶ୍ରାବଣ ଶୁକ୍ଳ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, କିମ୍ବା ଏଠି ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଆଠସେ ବାର ପଢ଼େ, କିମ୍ବା ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଚିତ୍ତରେ ବାମଦେବ ଯଜ୍ଞ କରେ—ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ମହାମୁନିଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ତେଣୁ, ରାଜନ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାମଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏପରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାପରେ ଅତି ପବିତ୍ର ଅଚଳେଶ୍ୱରକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଏଠି ଯିଏ କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, କିମ୍ବା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଢ଼ି ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରେ, ଏଉଁଠି ପଞ୍ଚାମୃତ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରେ, ପରିକ୍ରମା ସମାପ୍ତିରେ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ଅତି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।” ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ଯାହା ମୁନି ପୁନି ଉପସ୍ଥାପନ କରିଲେ—“ପୂର୍ବେ ଏଠି ଏକ ଗଛରେ ଏକ ପରା ଚଢ଼ିଥିଲା। ଏହି ପରା କୌଣସି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପକ୍ଷୀ ଶରୀରରୁ ଉଦ୍ଭବ କରିନଥିଲା। ସେ ପୃଥିବୀର ଏକ ରାଜବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ରାଜା ୱେନା ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ସେ ଏହି ପରିକ୍ରମାର ଶକ୍ତିକୁ ମନେ ପକାଇ ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମ କରୁନଥିଲେ, କେବଳ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିଲେ। ଫୁଲ କିମ୍ବା ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ସେ ସଦା ପରିକ୍ରମା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏଠି ନାରଦ, ଶୌନକ, ହାରିତ, ଦେବଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା-ନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆସିଥିଲେ। କେହି ବିଭିନ୍ନ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, କେହି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, କେହି ଅର୍ଚ୍ଚନା କିମ୍ବା ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ, କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଜିଜ୍ଞାସାବଶତଃ ପଚାରିଲେ—‘ହେ ରାଜନ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ସଦା କାହିଁକି ପରିକ୍ରମାରେ ଲଗି ରହନ୍ତି? ଆପଣ ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରଚୁର ମଧୁର ଜଳ ଅର୍ପଣ କରୁନଥିବା ସତ୍ୱେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ଦେବାର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ପରିକ୍ରମା କରୁଛନ୍ତି। କାହିଁକି?’ ତେବେ ରାଜା ୱେନା କହିଲେ—‘ମୋ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସତ୍ୟ। ପୂର୍ବେ ଏହି ରାଜମହଳରେ ମୁଁ ଏକ ପରା ଭାବେ ବସୁଥିଲି।