ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ମୋର କଥା ଶୁଣ, ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାପରେ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ମୋର ଯଜ୍ଞ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବେ ଏହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ସାହରେ କର, ବ୍ୟର୍ଥ ଢିଲି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏହାପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ, ଯଜ୍ଞ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦକ୍ଷିଣା ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଇ ସେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଖୁସି କରିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯଥାବିଧି ପୂଜିତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ନିବାସକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିଗଲେ, ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ୍ୟ ନିୟମାନୁସାରେ ସଫଳ ହେଲା। ସେହି ସମୟରେ, ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯମ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ ଚିନ୍ତିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣା ନେବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଗୁରୁ ନିରନ୍ତର ଦବାବ ଦେଲେ, “ମୋତେ ମୋର ଦକ୍ଷିଣା ଦିଅ।” ରଘୁ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମଣି, ନିଜ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଦକ୍ଷିଣା ସ୍ୱରୂପ ଦେଇଦେଲେ। ଯମ ଆସିବା ପରେ, ରଘୁ ସମ୍ମାନ ସହ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, କମ୍ପ ମାଟିର ପାତ୍ରରେ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କଲେ। ଏପରି ପୂଜା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି ବଡ଼ ମୁନି, ଶବ୍ଦର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ରଘୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଗୁରୁଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣା ପାଇଁ ଦେଇଦେଇଥିଲେ। ଏହାପରେ ସେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଏବଂ ନମ୍ରତା ସହ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ପୂଜ୍ୟପାଦ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଶକ୍ତି ଅଛି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।” ଏହାପରେ ରଘୁ, କୁବେରଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ରଘୁଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, କୁବେର ଏହି ବିଷୟ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେଠାରେ ସୁନା ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, ଏହି ମାଟି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁନା ଖଣି ହେଲା। ରଘୁ ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁନା ଖଣି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା କଲେ। ଏହି ସୁନା ଖଣି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ମନର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ସଦା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ରହୁ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଥାଏ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତାରିଖରେ ଏଠାରେ ଉତ୍ସବ ହୁଏ। ଏହିପରି ନିଜ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ରଘୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହାପରେ ରାଜା ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ଏହିପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁନା ଖଣିର ମହିମା ମହାମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ କୌତ୍ସଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଯିଏ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ। ସେ ବାରମ୍ବାର ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ ଚାହିଁଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ତପସ୍ବୀ, ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଏ ମୁନି, ଦୟାକରି ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଉତ୍ତପ୍ତ ପାୟସ ଦ୍ରୁତ ଦିଅ, ଏହି ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତଙ୍କୁ!” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତତ୍ପରତା ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଆଣାଯାଇଥିଲା, ସେଠାରୁ ଦୁର୍ବାସା ମୁନି ଦେଖିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଉଠିବାକୁ ଦେଖି ନଜର ପକାଇଲେ। “ଏ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ସ୍ନାନ କରି ଆସିବି, ତୁମେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କର।” ଏଭଳି କହି ଦୁର୍ବାସା ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଲିଗଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଅଡିଗ ଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତଙ୍କ ଭଳି। କୌତ୍ସ ନିୟମ ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ, ମୁନିଙ୍କ ସେବାରେ ନିରତ ଥିଲେ। ତାପରେ, ଦୁର୍ବାସା ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଫେରିଲେ। ମହାମୁନି ଯିବା ପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ତପସ୍ୟାର ଧନ, ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦକ୍ଷିଣା ଚାହିଁବାକୁ ଯାଅ। ତୁମର ସେବା ହିଁ ଦକ୍ଷିଣା; ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ଏବେ ଘରକୁ ଫେର।