ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଠାରେ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇ, ବ୍ରହ୍ମଣ ବୋଲିଲେ—"ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଖୁସି ହେଲି; ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ—ଏବେ ତୁମେ ଏକ ଵର ଚାହିଁପାର।" ଏପରି କହି, ମହାପର୍ବତକୁ ଭେଦି, ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ତାପରେ ଭଗବାନ କହିଲେ—"ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ମହାନ୍ ପର୍ବତକୁ ଏହି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲି। ବ୍ରହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେସବୁ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ। ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ମୋତେ ପଢ଼ିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇବେ।" "ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପ୍ରିୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପଠାଯାଇଥିଲି। ଦେବତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସଦା ପବିତ୍ର ସ୍ନାନକୁଣ୍ଡ ଅଛି; ଯିଏ ଏଠାକୁ ଯାଏ, ସେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ପର୍ବତକୁ ଭେଦି, ମୋର ଲିଙ୍ଗ ସେଠାରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ଦ୍ୱାରା, ଏହା କେବେ ବି ଏଠାରୁ ହଟିବ ନାହିଁ।" ଏପରି କହି, ମହାଦେବ ମୌନ ହେଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ଦେଉଳଗୁଡ଼ିକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ। ଏହାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ ଖୁସି ହୋଇ, ସେଠାରେ ନିଜ ନିବାସ କଲେ। ଏପରି ଚମତ୍କାର ଘଟଣା ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ସୂତକୁ ପଚାରିଲେ—"ସୂତ, ଆମେ ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ଜାଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ; ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ତୁମେ ଆମକୁ କହ।" ସୂତ କହିଲେ—ସେ ଯୟାତିଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ ରାଜା ଯୟାତି କହିଲେ—"ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ; ଆଜି ମୋ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା। ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏକ ପର୍ବତ ଅଛି, ତାହାର ନାମ ଅର୍ବୁଦ। ତୁମେ ଏହା ବିଷୟରେ ସବୁ ତଥ୍ୟ ଏବଂ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ବିଷୟରେ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ଆମକୁ କହ।" ତାପରେ ମୁନି କହିଲେ—"ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବରଣୀ ଦେବାକୁ ଶତ ବର୍ଷ ଲାଗିଯିବ, ତଥାପି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାର ମୁଖ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହିବି। ଏଠାର ତୀର୍ଥ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ—ସନ୍ତାନ ସୁଖ ଦିଏ।" ଏଠାରେ ଗୌତମୀ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ସତୀ, ପତିବ୍ରତା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି, ନାଗତୀର୍ଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଉପକରଣ, ଦର୍ଭା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପ ନେଇ, ସେଠାରେ ପୂଜା କଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ସଦା ମାଆଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଏହିପାଇଁ ସେ ପୁଅ ଧନ୍ୟ। ଏହି ଗୌତମୀ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିଲେ—"ମୁଁ ପତିଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ସନ୍ତାନହୀନ, ଅତି ଦୁଃଖିତ।" ତଥାପି, ପତି ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବା ଛଡ଼ା ଏଉଁ ସେ ଅଚାନକ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ନିମିତ୍ତେ ଅଗ୍ନି ଜାଳାଇବାକୁ ଠାଣ୍ଡିଲେ। ତେବେ ଦିବ୍ୟ ଦୂତ ଆକାଶବାଣୀ ମାଧ୍ୟମରେ କହିଲେ—"ଏହି ଘଟଣାରେ ତୁମ ଦୋଷ କିଛି ନାହିଁ, ଏହା ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତି। ଜଳରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଯାହା ଚାହେ, ତାହା ପାଇଥାଏ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଦେଖିଲ, ସନ୍ତାନ ଆଶା ତୁମ ମନରେ ଉଦ୍ଭବିଥିଲା। ତେଣୁ ଅପରାଧ ଭାବିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଧନ୍ୟ ହେଉ, ଧର୍ମପତ୍ନୀ, ତୁମେ ଦୋଷ ହୀନ।" ଏହି ଆକାଶବାଣୀ ଶୁଣି, ଗୌତମୀ କହିଲେ—"ଏହି ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଏଠି ଏପରି ଅନୁଭବ କରି, ମୁଁ ଆଉ କୌଣସି ସ୍ଥାନକୁ ଯିବି ନାହିଁ।" ତାପରେ ସେ ଏକ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନ ଯୁକ୍ତ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏଠି ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ତାଙ୍କର ବଂଶ କେବେ ବି ନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏଠି ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ଆସ୍କ୍ତି ଛଡ଼ି ସ୍ନାନ କରେ, କିମ୍ବା ଯେ କୌଣସି ନାରୀ କେବଳ ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ଶୁଭ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି।