ଏହି ସମୟରେ, ମୁଁ ନିରନ୍ତର ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲି, ଏହି ଗହ୍ୱର ପୂରଣ କେବଳ ଗାଈଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ, ଏବଂ ତୁମେ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କେହି ଏହା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଦ୍ରୁତ ଏହି ଗହ୍ୱର ପୂରଣ କର। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ସେ କିପରି ଏହି ଗହ୍ୱରକୁ ପୂରଣ କରିବେ, ତାହା ଭାବିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚିନ୍ତା କରିବା ପରେ, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଏକ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ—ଅମାନ୍ୟ ପୂର୍ବକ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆମର ପଖ ଚେରିଦେଇଥିଲେ। ତାପରେ ମହାର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ, “ହେ ମହାପର୍ବତ, ପର୍ବତମାନେ ସେଠାକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ଉପାୟ ଅଛି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବନ୍ଧୁ ଅଛନ୍ତି—ଅର୍ବୁଦ ନାମକ ପର୍ବତ, ଯିଏ ମୋର ଶୈଶବକାଳର ବନ୍ଧୁ। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଏଠିକୁ ଆସିପାରିବେ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦିଅ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଦୁଃଖ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପର୍ବତ ଦୁଃଖରେ ଭାରି ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“ମୋର ପୁଅ ମୈନାକ ଭୟରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏବେ କ’ଣ କରିବି, କିପରି ଆମର ମଙ୍ଗଳ ହେବ?” ସେଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶାପର ଆଶଙ୍କା ଅଛି, ଏବଂ ପୁଅର ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ନନ୍ଦିବର୍ଧନଙ୍କୁ କହିଲେ—“ସେଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗହ୍ୱର ଅଛି, ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଏହାକୁ ପୂରଣ କର। ପଳାଶ, ଖଦିର, ଧବ, ଶାଲମଳୀ ଗଛର ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଗହ୍ୱରକୁ ପୂରଣ କର। କିନ୍ତୁ ସେଠି ଭୟଙ୍କର ପୁରୁଷ, ପଶୁ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭିଲ୍ଲ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ଏଠିକୁ ଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ।” ତାପରେ ବଶିଷ୍ଠ ଭୟଭିତ ନନ୍ଦିବର୍ଧନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି କହିଲେ—“ମୋର ନିବାସ ସଦା ତୁମ ମସ୍ତକ ଉପରେ ରହିବ। ସେଠି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ରୂପରେ ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ ଭରିଆ ଗଛ ଅଛି। ମୁଁ ନିଜେ ତୁମ ପାଇଁ ମହେଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଏଠିକୁ ଆଣିବି।” ଏପରେ ସେ ଅର୍ବୁଦ ନାମକ ନାଗ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ—“ହେ ବନ୍ଧୁ, ନମ୍ରତା ସହିତ ତୁମେ ଏଠି ଶୁଭ ହେବ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଏଠି ତୁମ ସହିତ ରହିବି। କିନ୍ତୁ, ଭାଇ, ମୋ ସ୍ନେହରୁ ଏକ କଥା କହୁଛି—ମୋ ନାମରେ ଏଠି କୀର୍ତି ହେଉ, ଏହା ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ମୋର ଚାହିଦା ନାହିଁ।” ଅର୍ବୁଦ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେଠି ଦେବମୟ ଓ ଶୁଭ ଗଛ, ନଦୀ ଓ ଝରଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେଠି ମୁନିଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ, ଅର୍ବୁଦ ତାଙ୍କୁ ଗହ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ଅର୍ବୁଦ ତାଙ୍କୁ ଗହ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ କରିଲେ। ଏହାପରେ ସେ ଅର୍ବୁଦ ନାଗଙ୍କୁ କହିଲେ—“ବତ୍ସ, ଏବେ ତୁମେ ଏକ ବର ଚାହିଁ।” ଅର୍ବୁଦ କହିଲେ—“ଯଦି ଆପଣ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠି ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଯେ ଏହି ପବିତ୍ର ଝରଣା ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ଏଠି ମୁଁ ସ୍ନେହ ଓ ମିତ୍ରତାରୁ ସଦା ରହିବି। ଏଠି ଯଦି କୌଣସି ବନ୍ଧ୍ୟା ସ୍ତ୍ରୀ କେବଳ ସ୍ନାନ କରିଥାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ ପୁଅ ପାଇଥାଏ। ଚନ୍ଦ୍ରମାସର ଶୁକ୍ଳ ପଞ୍ଚମୀରେ ଯଦି କେହି ଏଠି ଫଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରେ, ଏଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ନାନ କରେ, କିମ୍ବା ପଞ୍ଚମୀରେ ଏଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ସେ ସମସ୍ତେ ମହାଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।” ଏପରେ ସେ ନନ୍ଦିବର୍ଧନ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ—“ବତ୍ସ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଖୁସି। ଏକ ବର ଚାହିଁ।” ତାପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—“ଆପଣଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଏଠି ସଦା ରଉ, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋ ପାଇଁ ଅଛି।