ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟିଲା— ଏକଥା କହି, ଦେବତା ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ, ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ପ୍ରଣାମ ନିଅ।” ଏହିପରେ, ଉତ୍ତଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଭୁଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ବିଳ୍ବ ଫଳ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ସେ ସେଠାରେ ଏକ କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମରେ ବିଳ୍ବ ଫଳଗୁଡ଼ିକୁ ବାନ୍ଧିଲେ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ତକ୍ଷକ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଉତ୍ତଙ୍କ ବିଳ୍ବ ଫଳ ଉଠାଇ ଭୂମିକୁ ଉତରିଲେ। ତକ୍ଷକ ସେଠାରେ ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ ଏବଂ ସେଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଉତ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ସେହି ଗହ୍ୱର ରୂପୀ ଗହଳିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଉଁଠି, ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବିପାକ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁଦାରେ ପୀଡିତ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି, ଉତ୍ତଙ୍କ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଭୂମିର ଉପରିଭାଗକୁ ଫାଟି ଦେଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧଳା ଏବଂ ଗୁଣମୟ ଘୋଡ଼ା ଦେଖିଲେ। ଉତ୍ତଙ୍କ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ଏହା ସହିତ ଧୂଆଁ ଉଠିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସର୍ପ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ; ସେମାନେ କୁଣ୍ଡଳଗୁଡ଼ିକୁ ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ ଦେଇ, ସାସ୍ତଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯିଏକି ତୁମେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପୂଜା କରିଥିଲ, ସେ ତୁମେ ଏଠାରେ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଛ ଜାଣି, ଦୟାର ସମୁଦ୍ର ହୋଇ ଆସିଥିଲେ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଠାକୁ ନେଇଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ ଗୁରୁ ବସିଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଗୌତମଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ଗୁଣବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନିସ୍ନାନ କରି, ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, କହିଲେ— “ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଲସ୍ୟ ଦେଖାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ହସୁଥିଲେ, କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ମୁଁ ଏହା ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ କୁଣ୍ଡଳଗୁଡ଼ିକୁ ମୋ କାନରେ ପିନ୍ଧିଲି। ମୋ ମନରେ ସଦା ଏହି ଚିନ୍ତା ଥାଏ—ଗାୟ ପାଇଁ ଏହି ଗହଳିକୁ ଭରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ତେଣୁ, ଏହା ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭର, ଏହି କାମ କେବଳ ତୁମେ ହିଁ କରିପାରିବ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।” ଏହା ଶୁଣି, ଉତ୍ତଙ୍କ ଏହି ଗହଳିକୁ କେମିତି ଭରିବେ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଅନେକ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରିବା ପରେ, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଏହି ପର୍ବତମାନଙ୍କର ପାଖରେ ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପଙ୍ଖ କାଟିଦେଇଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ—ଏଠି ଏକ ଉପାୟ ଅଛି, ବଡ଼ ପର୍ବତ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଛି, ନାମ ଅର୍ବୁଦ, ଶିଶୁକାଳରୁ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ। ସେ ତ୍ୱରିତ ଏଠାକୁ ଆସିବେ ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସମ୍ପନ୍ନ କରିଦେବେ, ନିଶ୍ଚିତ। ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦିଅ, ଏବଂ ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଅନି। ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ପର୍ବତ ଚିନ୍ତା କରିଲେ— ‘ମୋର ପୁଅ ମୈନାକ ଭୟରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି; ଏବେ ଆମେ କ’ଣ କରିବୁ, ଆମର ମଙ୍ଗଳ କିପରି ହେବ?’ ଏଠି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶାପର ଆଶଙ୍କା ଅଛି, ଏଠି ପୁଅର ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଏପରି ଭାବି, ସେ ନନ୍ଦିବର୍ଧନଙ୍କୁ କହିଲେ— ‘ସେଠି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗହଳି ଅଛି—ତୁମେ ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର ପୂରଣ କର। ପଳାଶ, ଖଦିର, ଧବ, ଶାଲ୍ମଲୀ ଗଛର ଡାଳି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ପୂରଣ କର। ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ପୁରୁଷ, ପଶୁ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭିଲ୍ଲ ଅଛନ୍ତି; ବଡ଼ ପର୍ବତ, ମୁଁ କେହିପରି ଏଠାକୁ ଯିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।’ ତେବେ ବସିଷ୍ଠ ଭୟଭୀତ ନନ୍ଦିବର୍ଧନଙ୍କୁ କହିଲେ— ‘ମୋର ନିବାସ ସଦା ସେଠି ତୁମ ମସ୍ତକରେ ରହିବ। ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଗଛ, ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳରେ ଶୋଭିତ ଅଛି। ମୁଁ ନିଜେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦେବି।