ଏକ ସମୟର କଥା, ଉତ୍ତଙ୍କ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁରୁ ଗୌତମଙ୍କ ନିକଟରେ ଶିକ୍ଷା ନେଉଥିଲେ। ଗୁରୁ ପତ୍ନୀଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସାଉଦାସ ରାଜାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଅଙ୍ଗୁରିକୁ ଦେଇଦିଅ, ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅଟୁଟ।” ଏହାପରେ ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାକୁ କୁହାଯାଇଲା। ଉତ୍ତଙ୍କ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ରାଜା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଯାଅ, ଏବଂ ମୋର ଶବ୍ଦ ପହଞ୍ଚାଇଦିଅ।” ଏହାପରେ ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗୁରି ଦେଇ କୁହାଯାଇଲା, “ଏହି ଅଙ୍ଗୁରି ନିଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।” ତକ୍ଷକ ଏହି ଅଙ୍ଗୁରିକୁ ସଦା ଚାହେ, ଏହି କଥା ଜାଣି ଉତ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ସୁକତାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଆସି କହିଲେ। ଉତ୍ତଙ୍କ କହିଲେ, “ରାଜା, ଏହି ଜ୍ୱଳମାନ ଅଙ୍ଗୁରି ଆସିଲାବେଳେ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନ ଦେଖି ପ୍ରମାଣ କରିପାରିଲି। ମୋ ଉତ୍ସୁକତାରୁ, ରାଜା, ତୁମେ ମୋତେ କଥା କହିବାକୁ ଚାହିଁ, ତୁମର ଅବସ୍ଥା ବି ଜଣାଇଦିଅ।” ରାଜା କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ମୋ ପାଇଁ ଏଭଳି ହେଇଥିଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମା ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଶାପ ମୋ ଉପରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି। ତୁମେ ଏହି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା, ନିଶ୍ଚିତ; ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଲୋକକୁ ଅଧିକ କରିବାକୁ ଯାଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା ନିଅ।” ଉତ୍ତଙ୍କ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ପୀଡିତ, ସେ ବିଲ୍ବ ଫଳ ଦେଖିଲେ। ଏହାପରେ, କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମରେ ବିଲ୍ବ ଫଳଗୁଡିକୁ ବାନ୍ଧି, ଅଙ୍ଗୁରିକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସର୍ପମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ତକ୍ଷକ ଆସିଲେ। ଉତ୍ତଙ୍କ ବିଲ୍ବ ଫଳ ଏକତ୍ର କରି ଭୂମିରେ ଉତରିଲେ। ତକ୍ଷକ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସି, ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଉତ୍ତଙ୍କ ଏକ ଗହ୍ବର ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଅନ୍ଧାର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ବିପଦରେ ଦେଖି, ଶିକ୍ଷକଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବିପଦରେ ପୀଡିତ ଦେଖି, ସେ ତ୍ୱରିତ ଭୂମିର ପୃଷ୍ଠ ଫାଟିଲେ। ଏଠାରେ ଉତ୍ତଙ୍କ ଏକ ସ୍ଵେତ ହସ୍ତୀ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଗୁଣମୟ ଥିଲା। ତ୍ୱରିତ ଭାବେ କିଛି କରି, ଧୂଆଁ ଉଠିଲା। ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ସର୍ପ ଭୟରେ ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ ଦେଇ, ନମସ୍କାର କରି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯେଉଁକୁ ଆଗରୁ ତୁମେ ଗୁରୁଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପୂଜା କରିଥିଲା, ସେ ଜଣେ ଦୟାମୟ ଜଣେ ଜଣେ ତୁମର ଦୁଃଖ ଜାଣି ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୁରୁ, ଗୁଣମୟ ନିବାସକୁ ନେଇଯିବି।” ଏହି ସମୟରେ, ଉତ୍ତଙ୍କ ଗୌତମଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଉତ୍ତଙ୍କ ନିସ୍ନାନ କରି, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ତାଙ୍କ ସ୍୵ାମୀଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖ କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଉତ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁଦେବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଲସ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ସେ ଖୁସି ହେଇ, ଅଙ୍ଗୁରି ପିନ୍ଧି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଅଙ୍ଗୁରିକୁ ମୋ କାନରେ ପିନ୍ଧିଲି। ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରୁଛି, ଗୋ ନିମିତ୍ତରେ ଗହ୍ବର ପୂରଣ ଆବଶ୍ୟକ। ତେଣୁ, ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ଏହାକୁ ପୂରଣ କର; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ କେହି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଉତ୍ତଙ୍କ ଏହି ଗହ୍ବର କିପରି ପୂରଣ କରିବେ ଭାବିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦୀର୍ଘ ଭାବନା ପରେ, ପର୍ବତମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏକ ପର୍ବତ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ଡେଙ୍ଗା କାଟିଦେଇଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, ‘ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ ଏକ ଉପାୟ ଅଛି, ମହାପର୍ବତ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅର୍ବୁଦା ନାମକ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯେଉଁକି ଆପଣଙ୍କ ଶିଶୁକାଳର ମିତ୍ର। ସେ ତ୍ୱରିତ ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ନିଶ୍ଚିତ। ତାଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନି।’” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପର୍ବତ ବଡ ଦୁଃଖରେ ବିଚାର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।