ଉତ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ଦେବା ଅଛି; ମୋର ଆନନ୍ଦ ଏହି ଦାନରେ ଅଛି।” ସେଉଁଠି ଉତ୍ତଙ୍କ ଏହି କଥା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଗୁରୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଧନ ଚାହେଁନି; ତୁମେ ସୁଖରେ ଘରକୁ ଯାଅ।” ଏଭଳି ଗୁରୁଙ୍କ କଥାରୁ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଉତ୍ତଙ୍କ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମଦୟନ୍ତୀ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବୋଉ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମଦୟନ୍ତୀଙ୍କଠାରୁ କୁଣ୍ଡଳ ଆଣ।” ଏଭଳି ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଉତ୍ତଙ୍କ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ମଦୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଏହି ସମୟରେ କହିଲେ, “ମୋତେ କୁଣ୍ଡଳ ଦିଅ, ମୁଁ ଏହା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇ ଆସିବି।” ତାଙ୍କର ଗୁରୁ କହିଲେ, “ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ମଦୟନ୍ତୀଙ୍କଠାରେ ଯାଅ, ଏହା ତୁମ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ। ତାଙ୍କୁ ମୋ ନାମରେ ଅନୁରୋଧ କର; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ କୁଣ୍ଡଳ ଦେବେ।” ଉତ୍ତଙ୍କ ମଦୟନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହିଳା, ମୋତେ କୁଣ୍ଡଳ ଦିଅ; ସଉଦାସ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହା ଦେବାକୁ କହିଛନ୍ତି।” ତାପରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ ସ୍ୱରୂପ କିଛି ଦେଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାକୁ କହାଗଲା। ଉତ୍ତଙ୍କ ତୁରନ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଚିହ୍ନ ମାଗିଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ଯାଅ, ମୋର କଥା ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ମହିଳାଙ୍କୁ କହ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏହିପରେ ମଦୟନ୍ତୀ ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ନିଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।” କିନ୍ତୁ ଏହି କୁଣ୍ଡଳକୁ ତକ୍ଷକ ସର୍ପ ସଦା ଚାହେ, ଏହା ଜାଣି ଉତ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟବଶତଃ ରାଜାଙ୍କୁ ପୁଣି ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ମହାରାଜ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ କୁଣ୍ଡଳ ଆସିଲେ ବେଳେ, ମୁଁ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିଲି। ଦୟାକରି ଏହାର କଥା ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ତାପରେ ରାଜା କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଅପଶକୁନ ଆଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ମତେ ଏଭଳି ଦୁଃଖ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଶାପ ମହାତ୍ମା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପାଇଁ ଆସିଛି। ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଦୋଷ ମୁକ୍ତ ହେବ; ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା ନିଅ।” ଏଭଳି ଉତ୍ତଙ୍କ ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ ତିବ୍ର ଭୁଖରେ ପୀଡିତ ହେଉଥିଲେ, ସେ ବିଲ୍ୱ ଫଳ ଦେଖିଲେ। ସେ ଏହି ଫଳଗୁଡିକୁ କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମରେ ବାନ୍ଧି, କୁଣ୍ଡଳ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲେ। ସେହି ସମୟରେ ତକ୍ଷକ, ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ଉତ୍ତଙ୍କ ଫଳ ଉଠାଇ ଭୂମିକୁ ଅବତରଣ କଲେ। ସର୍ପମୁଖ୍ୟ ତକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ଆସି ଦେଖିଲେ। ଉତ୍ତଙ୍କ ଗହ୍ୱରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ଗୁରୁକାର୍ଯ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଉଥିଲେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିର ଉପରିଭାଗ ଫାଟିଦେଲେ। ସେଠାରେ ଉତ୍ତଙ୍କ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଓ ଗୁଣବାନ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ କିଛି କଲେ, ତାପରେ ଧୂଆଁ ଉଠିଲା। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ସର୍ପ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇ, ପ୍ରଣାମ କରି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯିଏକି ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେ ତୁମ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି କରୁଣାବଶତଃ ଏଠି ଆସିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୁରୁ, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ନିବାସ, ତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ନେଇଯିବି।” ଏହିପରି ଉତ୍ତଙ୍କ ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଗୃହପତ୍ନୀ ସ୍ନାନ କରି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସେ ଗୁରୁକାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଲସ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉଲ୍ଲାସିତ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।” ଏହା ଦେଖି, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ ସେହି କୁଣ୍ଡଳ ତୁରନ୍ତ ନିଜ କାନରେ ପିନ୍ଧିନେଲେ।