ଏକ ସମୟରେ, ପ୍ରମୁଖ ଋଷିଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରସ୍ନ କରାଗଲା—“ଏ ମହାମୁନି, ଆପଣ କି କରିବା ଉଚିତ? ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱୟଂ ଜୀବନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ କିଛି କହିବେ।” ସେହି ସମୟରେ, ନନ୍ଦିନୀ ନାମକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗାଈ ଗଭୀର ଏକ ସ୍ଥାନରେ ପଡିଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦ୍ୱାରା ବହୁ ପ୍ରୟାସରେ ଉଠାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପ୍ରମୁଖ ପାହାଡ଼ ମାନ୍ୟ ନିମିତ୍ତେ ଏଠାରେ କିଛି ବିଶିଷ୍ଟ ପାହାଡ଼ ପଠାଇବା ପ୍ରସ୍ତାବ ଦିଆଯାଇଲା। ତେଣୁ, ପାହାଡ଼ର ମାପ ଭାବି, କିଛି ପାହାଡ଼ ପଠାଇବାକୁ ନିଷ୍ପତି ହେଲା। ତଳେ କିଛି ଗଣନା ନାହିଁ, ଏହି ନିମିତ୍ତେ ଉତ୍ସୁକତା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଏକ ଏକ କରି ଖୋଲା କଥା କହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ହେଲା। ଏହି ଦିନରେ, ଋଷି ଗୌତମଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତ୍ନୀ ଅହଳ୍ୟା ଧର୍ମପରାୟଣ ଥିଲେ। ଏ ସମୟରେ ଗୌତମ ଋଷି ଶତାଧିକ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶିଷ୍ୟ ବିଶେଷ ଭାବେ ଗୁରୁପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦେଖାଇଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ଗୌତମ ତାଙ୍କୁ ଚାଲିଯିବାକୁ କହିନଥିଲେ। ଏହି ଶିଷ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ ଓ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ବହୁ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଏକ ଶ୍ୱେତ ଜଟାକୁ କାଠରେ ଲଗାଯାଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାହା ଦେଖି, “ହାୟ, ମୋର ଜୀବନ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା—ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କିପରି ହେଲା?” ବେପରୁଆ ମନ ଓ ଅବହେଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରପ୍ରଜା ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାଲିଛି। ଏହି ଦୁଃଖ ଶୀଘ୍ର ଗୌତମଙ୍କୁ ଜଣାଯାଇଲା। ଗୌତମ ଶିଷ୍ୟକୁ କହିଲେ, “ବାଳକ, ଘରକୁ ଯାଅ ଓ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କର।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଶିଷ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଛି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଉତ୍ତଙ୍କ କହିଲେ, “ଗୁରୁ, ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଅଛି; ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୋର ସନ୍ତୋଷ ହେଇଛି।” ଶିଷ୍ୟ ଆଉ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଧନ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ଆପଣ ସନ୍ତୋଷ ଭାବରେ ଘରକୁ ଯାଅ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଶିଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ମଦୟନ୍ତୀ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ସୁଶୀଳା ପତ୍ନୀ, ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଶିଷ୍ୟକୁ କହିଲେ, “ବାଳକ, ମଦୟନ୍ତୀଙ୍କଠୁ ଶୀଘ୍ର କୁଣ୍ଡଳ ଆଣ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ଶିଷ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଖି, ମଦୟନ୍ତୀ ସେହି ସମୟରେ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ, ମୋତେ କୁଣ୍ଡଳ ଦିଅ; ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇ ମୁଁ ଫେରି ଦେବି।” ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୟାସ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା। ମଦୟନ୍ତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଏଠିରେ ନିମିତ୍ତ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିବାକୁ କହିଲେ। “ମହିଳା, ମୋତେ କୁଣ୍ଡଳ ଦିଅ; ସଉଦାସ ତୁମକୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି।” ଚିହ୍ନ ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ କହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୀଘ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଗଲେ ଓ ଚିହ୍ନ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ଏହି କଥା ନେଇ ତୁମେ ସେ ସୁଶୀଳା ମହିଳାଙ୍କୁ ଯାଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର କଥା ଯୋଗାଇ ଦିଅ।” ପରେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ନେଉ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।” ତକ୍ଷକ ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ପାଇଁ ସଦା ଆଶା କରେ; ଏହି ଉତ୍ସୁକତା ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଫେରି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ। “ରାଜା, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ କୁଣ୍ଡଳ ଆସିଲାବେଳେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପରିଚୟ କରିପାରିଲି। ଉତ୍ସୁକତା ଦ୍ୱାରା, ମୋତେ କହିବେ, ରାଜା, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ସ୍ଥିତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ କିଛି କହିବେ।” ଯେଉଁମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଅପରାଧ ଆଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ମୋ ପାଇଁ ଏପରି ହେଲେ। ଏହି ଅପରାଧ ମୋ ପାଇଁ ମହାତ୍ମା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଶାପ ଅଟୁଟ ଅଛି।