ଓଡ଼ିଆ ରେ ଏହି ଶ୍ରୁତି ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଏକ ଜଣା ପ୍ରବାହମୟ ଓ ପ୍ରମାଣିକ କଥା ଭାବେ ଏଭଳି କହାଯାଉଛି— ଦୟାର ସମୁଦ୍ର ଭଗବାନ ଏପରି କଥା କହି, ଅତି ନମ୍ର ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବେ ଆୟୋଜିତ କରିଛନ୍ତି। ଏକ ସମୟରେ, ହେ ପୁରନ୍ଦର, ତୁମେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ବସିଥିଲା। ସେଠାରେ, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ, ତୁମର ଅଭିମାନ ହରାଇଗଲା, ଏବଂ ତୁମେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲା। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲି। ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ମୋର ନିବାସସ୍ଥଳ ହେଲା। ଏବେ, ତୁମର ଦିନ ରାତି ନିରନ୍ତର ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ, ସମୟ ନିଶ୍ଚୟ ଜୀବ, ବସ୍ତୁ ଏବଂ ଏହି ପଥକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରେ। ମୋର ଅସୀମ ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ସମୁଦ୍ରରୁ କିଛି ତରଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଓ ଶବ୍ଦ, ଶ୍ରୀ, ଧୈର୍ୟ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଜ୍ଞାନ, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଏହି ମୋର ମହାଶକ୍ତି; ଏହି ଗୌରୀ, ମୋହମୟୀ, ଜଗତର ମାତା। ଏହି ଶକ୍ତିରେ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ନାଶ ଏବଂ ଗତି ହୁଏ। ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୋର ମହିମାକୁ ବିଚାର କର। ପରେ, ମୋର ଆକୃତିରେ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସେ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲା। ପୁନଃ, ପୁରନ୍ଦର ଭାବେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲା। ନନ୍ଦିକେଶ୍ବର କହିଲେ: ଏପରି କଥା କହି, ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ରାଜା ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ଏହିପରି, ହେ ପବିତ୍ର ଜନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିବ ଭକ୍ତିର ବିକାଶ କଥା କହିଛି। ଏଠାରେ ବଡ଼ କଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଶୋଣ ପର୍ବତକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଯଥେଷ୍ଟ। ଉତ୍ତରାୟଣ, ଦକ୍ଷିଣାୟଣ, ସମତା ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅରୁଣାଠାରୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ଅରୁଣେଶ୍ବର ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବତା ନାହିଁ। ଏପରି ନନ୍ଦିକେଶ୍ବର କହିଲେ, ମୃକଣ୍ଡୁର ପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏବେ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ତୃତୀୟ ଖଣ୍ଡ—ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡ। ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: "ଓମ୍, ଅନନ୍ତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ ନମସ୍କାର।" ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସୃଷ୍ଟି, ଏବେ ଅମେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ପୁରାତନ କାଳରେ ତିନି କୋଟି ଏବଂ ଅର୍ଧ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିଲେ। ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର, ନଦୀ, ପର୍ବତ ଓ ଝରଣା ମଧ୍ୟ ଏଭଳି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଅର୍ବୁଦ ନାମର ସ୍ଥାନ, ହେ ନିର୍ମଳ ଜନ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରେ। ବସିଷ୍ଠଙ୍କର ମହିମା କିପରି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା? ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ କେଉଁ ପ୍ରମୁଖ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି? ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଅର୍ବୁଦର ମହିମା ଯେପରି ଶୁଣିଛି। ଏଠି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ବସିଷ୍ଠ ଥିଲେ, ଯେ ମହାପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ସେ ଶିଷ୍ଟ, ମଧ୍ୟମ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିରତ ଥିଲେ। ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ଜପ ଓ ହୋମ ରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଗାଁ ନନ୍ଦିନୀ ନାମର, ଶୁଭ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲା। ଏକ ଦିନ, ଗାଁ ଭୂମିରେ ଚରାଗାହ କରୁଥିଲା, ସେଇ ସମୟରେ, ତୀବ୍ର କିରଣ ଧାରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା। ଋଷି, ସେ ଦ୍ୱିଜ, ସକାଳ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତାଙ୍କ ଦୁଧ ନିଅଥିଲେ। ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିନ୍ତାରେ ବିମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଭୟରେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେ ତାହା ପରେ ସେଠି ଏକ ଗହ୍ୱର ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଭୂମିର ଭାରରେ ମୃଦାର ଉନ୍ମାଦ ଶୁଣିଲେ। ଏଭଳି ଶିବ ଭକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହିମା ସଫଳ ଉପାସନା ଓ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି।