ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଶୋଭାୟମାନ ଏବଂ ଶୀଳବତୀ ନାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱୟଂ ରାଜାଙ୍କର ସହଚରୀ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହମୟୀ ସାଙ୍ଗୀ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ ସହ ବସିଲେ । ସେ ପ୍ରତିଦିନ ନବତୀର୍ଥ ନାମକ ପବିତ୍ର ହ୍ରଦରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ । ଏହି ରାଜା, ଯିଏ ମହିଷାସୁରଙ୍କ ନାଶ କରିଥିଲେ, ସେ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଭାତରେ, ରାଜା ଉଠି, ସ୍ନାନ କରି, ନିଜ ପଦେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ, ଯେଉଁ ଦିନ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେ ଚନ୍ଦନ, ପଦ୍ମ ଓ କର୍ପୂର ମିଶିତ ଶିତଳ ଜଳରେ ଅନ୍ତଃକରଣ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ । ପ୍ରତି ମାସର ଧ୍ୱଜାରୋହଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍ସବ ପୂର୍ବରୁ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ନିଜ ଦେହର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିଥିଲେ । ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ "ଅରୁଣାଚଳନାଥ, କୃପାର ଅମୃତ ସାଗର" ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରୁଥିଲେ । ପ୍ରତିଦିନ ସେ ପଞ୍ଚାମୃତ ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନଙ୍କ ଅଭିଷେକ କରୁଥିଲେ । କଳହାର ଫୁଲ ଓ ମୁଷ୍କ ତାର ଝରଣାରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ । ଏଭଳି ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଂଯମ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କରିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଏକ କୁହୁଡ଼ ମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୃଷଭ ଉପରେ ବସିଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ । ବସିଷ୍ଠ ଆଦି ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ନାରଦ ଭଳି ମହାମୁନିମାନେ, ଏହି ଦୟା ତରଙ୍ଗ ଓ ପଦ୍ମ ରସର ନିବାସ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ । ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶିର ଉପରେ ହାତ ଧରି ନିଜ ଅପରାଧ ମାଗିଲେ—"ମୁଁ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, ଦୟାକରି ମୋ ଅପରାଧ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତୁ" ବୋଲି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନମ୍ର ହୋଇ କହିଲେ । ତା'ପରେ ଦୟାର ସାଗର ଭଗବାନ କହିଲେ—"ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିଠାରେ ଉପଲବ୍ଧ । ଏକଥା ଶୁଣ, ପୁରନ୍ଦର, ତୁମେ କେବଳ ଏକଥିରେ କାଉଁଥିଲେ କିନ୍ତୁ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ତୁମର ଅହଂକାର ହ୍ରାସ ପାଇଲା, ନିଜେ ଅବମାନିତ ଅନୁଭବ କଲା । ମୁଁ ତୁମକୁ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲି । ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ମୋର ନିବାସ ହୋଇଯାଇଛି । ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଦିନ ଓ ରାତି ନିରନ୍ତର ପୂଜାରେ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି । କାଳ ସବୁ ଜୀବ, ବସ୍ତୁ ଓ ପଥକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରେ । ମୋ ଅନନ୍ତ ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦ ସାଗରରୁ କିଛି ତରଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ । ବାଣୀ, ଶ୍ରୀ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଜ୍ଞାନ, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ମୋର ଶକ୍ତି । ଏହି ମହାଶକ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ଗୌରୀ—ମୋହ ରୂପ, ଜଗତ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା ମା । ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର ଓ ଗତି ସମ୍ଭବ । ତୁମେ ମୋହ ରହିତ ହୋଇ, ମୋର ମହିମାକୁ ବିଚାର କର ।" ଏପରି କହି, ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ଶାସନ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଦେଲେ । ପୁନଃ, ସେ ପୁରନ୍ଦର ଭାବରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଲେ । ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର କହିଲେ—ଏପରି କହି, ଭଗବାନ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଲେ, ରାଜା ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ ନିଜ କୃତ୍ୟ ସଫଳ କରି ରହିଲେ । ଏହିପରି ଶିବଭକ୍ତିର ଉନ୍ନତି ତୁମକୁ କହିଲି । ବଡ଼ କଥା କି ? ଶୋଣ ପର୍ବତର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ମାତ୍ରେ ଯଥେଷ୍ଟ । ଦକ୍ଷିଣାୟନ, ଉତ୍ତରାୟନ, ବିଷୁବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଅବସରରେ...