ଏହି ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ରହିଥିବା ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୋ ମନରେ ଏହି ଅକାରଣ ଅସ୍ଥିରତା କାହିଁକି?” ସେ ଏଭଳି ଉଲ୍ଲାସିତ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କାରଣରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା—ଦୁଇଜଣ ଅପୂର୍ବ ଚରିତ୍ର ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଣୀ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ଗଳାରେ ହାର ଓ ବାହୁରେ ବାହୁବନ୍ଧ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହାନ୍ତୁ; ଏହି ସବୁ ଶୋଣ ପର୍ବତ ନାଥଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଫଳ।" ସେମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ରାଜାଙ୍କ ମନ କିଛି ସ୍ଥିର ହେଲା। ତେଣୁ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଅଭୂତପୂର୍ବ ଘଟଣା ମୋ ସହ ଘଟିଲା?” ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ କଳାଧର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ପୂର୍ବରୁ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ଥିଲୁ। ଏକଥିରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ ପାଖରେ ଦୁର୍ବାସା ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ, ଆମେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲୁ—ଏହା ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ। ଆମେ ନିୟମିତ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସ୍ଥାନ ପ୍ରତି ଅତିରିକ୍ତ ମମତା ଓ ତାହାର ଔଜ୍ୱଳ୍ୟ ପ୍ରତି ଅହଂକାର ଆମକୁ ଅନ୍ଧ କରିଦେଲା। ମୁଁ ତ ଏଠିର ଅସାଧାରଣ ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧରେ ଏତେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲି। ତାପରେ, ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ବାଘଚର୍ମରେ ବସିଥିବା ଦୁର୍ବାସା ଋଷିଙ୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଓଠ ଫଫୁଲିଯାଇଥିଲା, ଦେହରୁ ତୀବ୍ର ତାପ ବିକିରଣ ହେଉଥିଲା, ଦୃଢ଼ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶରୀର। ସେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମେ କିଏ, ଏପରି ଅହଂକାର ଧାରଣ କରିଛ? ଏହା ମୋ ଆଶ୍ରମ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ନିବାସ। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ହେଉଛି ନଗରଶତ୍ରୁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଥିବା ଅନ୍ୟ ଗୃହ। ତୁମେ ତୁମ ଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଏଠିକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଛ। ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଏହି ଗୁହାକୁ ଅନୁମତି ବିନା ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧର ଲୋଭରେ ଏଠିର ଗନ୍ଧର ମୂଳ ସ୍ୱାଦ ନେଇଛ।" ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଶାପ ମାନେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ବିନାଶ ପାଇଲୁ। ଏହିବେଳେ ଆମେ ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲୁ। ଆମ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, “ଏପରି ହେଉନାହାନ୍ତୁ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମୂଢ଼ ହେଇପଡ଼ିଛ।" ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ନଗରଶତ୍ରୁ ଏକ ଶୁଭ ସଭାର ଅଧ୍ୟକ୍ଷତା କରୁଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ଓ ନନ୍ଦନବନର ଦେବତାମାନେ, ଶିଶୁ ସ୍ୱଭାବର ଉତ୍ସୁକତାରେ ଗଜାନନ ଓ ଷଡାନନ ଫଳ ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ତେଣୁ ଭଗବାନ ସେମାନେ ଦୁଇପୁଅକୁ କହିଲେ, “ଏହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ, ଏହି ଲୋକ ଓ ପାତାଳ ଦ୍ୱାରା ବେରିଥିବା..." ପାର୍ବତୀପତି ଏପରି କହିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ତାପରେ, ରକ୍ତପର୍ବତ ସଦୃଶ ଦେହ ଥିବା ଦେବପୁଅ ଲମ୍ବୋଦରଙ୍କୁ ଦେଖି, ତ୍ରୟମ୍ବକ ହେରମ୍ବଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, “ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଫଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ତାପରେ ସେ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଏହି ରୂପ ଅଡ଼ିଗ, ରକ୍ତପର୍ବତ ସମାନ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ। ଯିଏ ଏହି ପର୍ବତକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା ସମୟରେ ପାଏ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରିବେ, ..." ଏପରି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶୋଣ ପର୍ବତର ପରିକ୍ରମା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହେଲା।