ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ନାଥ, ଉପରେ ଏଭଳି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ ର କଥା ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଜ୍ଞାତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଆଲୋକ ପାତିବି। ପୂର୍ବକାଳରେ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ନ୍ୟାୟରେ ନିପୁଣ, ଗଭୀର, ଦାନଶୀଳ ଏବଂ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଥିଲେ। ସେ ସଦା ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ଏବଂ ସେବାରେ ଲିନ୍ନ ଥିଲେ, ଆର୍ଥିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସମୃଦ୍ଧ ଏବଂ ସଦ୍ଗୁଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଏକଥର, ସେ ଶିକାରର ଉପଲକ୍ଷେରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ବାହାରିଲେ। ଏହି ଅବସରରେ ସେ ଏକ କଷ୍ଟୂରୀ ମୃଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଦେହରୁ ତୀବ୍ର ସୁଗନ୍ଧ ପ୍ରସ୍ରବିତ ହେଉଥିଲା। ସେ ମୃଗକୁ ଧାଉଥିବାବେଳେ, ମୃଗ ଶୋଣ ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଲା। ରାଜାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଅଧିକ ଘୂରଣା କରିବାରୁ ସେ ଶ୍ରମିତ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ଅଜଣା କାରଣରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅନୁଭୂତିରେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଅନୁଭବ ହେଲା, ଯେପରି ଏକ ହାତୀ ତାଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଛି। ରାଜା ଭାବିଲେ, “ମୋ ମନର ଏହି ଅକାରଣ ଚଞ୍ଚଳତା କାହିଁକି?” ସେ ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଅଜ୍ଞାତ କାରଣରେ ଚିନ୍ତିତ ଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୁଇ ଜଣ ଅଲୌକିକ ପ୍ରାଣୀ ପଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପଶୁଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ଗଳାରେ ହାର ଏବଂ ବାହୁରେ ବାହୁଳି ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ଦୁଇଜଣ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, ଯିଏ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମନୋଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ—“ହେ ରାଜା, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହା ଶୋଣ ପର୍ବତର ନାଥଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଫଳ।” ସେମାନଙ୍କ କଥାରେ ରାଜା କିଛି ସ୍ଵସ୍ଥ ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ ଦୁଇଜଣ କିଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା?” ତାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନରେ, କଳାଧର ନାମକ ଜଣେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ହେ ରାଜା, ଆମେ ପୂର୍ବେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ଥିଲୁ। ଏକଥର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ ପାଖରେ ଋଷି ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ, ଆମେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲୁ, ଯାହା ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲା। ନିୟମିତ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ ଗର୍ବିତ ହେଇପଡ଼ିଲୁ, ଯଦ୍ୟପି ଆମେ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପଯୁକ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରୁଥିଲୁ। ସେଇ ସ୍ଥାନ ପ୍ରତି ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତି ଏବଂ ତାହାର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଗର୍ବ ଆମେ ଧାରଣ କଲୁ। ମୁଁ ତ ତାହାଁର ଅସାଧାରଣ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇପଡ଼ିଲି। ତାପରେ, ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ ବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ବାଘ ଚର୍ମ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦୁର୍ବାସା ଋଷିଙ୍କ ମୁଁହ ଦ୍ରୁତ ରୋଷରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ତାଙ୍କ ଦେହ ତୀବ୍ର ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ରୂପ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ—“ହଁ! ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମର ଆଚରଣ ଅପବିତ୍ର, ଏମିତି ଅତିରିକ୍ତ ଗର୍ବ କାହିଁକି? ଏହି ଆଶ୍ରମ ମୋର, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନିବାସ। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ନଗର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିକଳ୍ପ ନିବାସ। ତୁମେ ତୁମର ପାଦ ରେଖାରେ ଏଠିକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଛ; ଏହି ଜଣ ଅପରାଧୀ। ଅନୁମତି ବିନା, ଏହି ଭୟଙ୍କର, ଦୁର୍ଗମ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ପ୍ରତି ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା ଏ ସୁଗନ୍ଧର ମୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।” ଏଭଳି, ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଆମେ ଶାପର ଦଘ୍ଧ ହେଲୁ। ଏବଂ ଆମେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲୁ। ଆମେ ଦୁଃଖିତ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲୁ, ତେବେ ସେ କହିଲେ—“ଏଭଳି ହେଉନାହିଁ, ହେ ଦୁଇଜଣ, ତୁମର ମନ ଭ୍ରାନ୍ତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଛି।” ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ନଗର ଶତ୍ରୁ ଏକ ଶୁଭ ସଭାର ଅଧ୍ୟକ୍ଷତା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନନ୍ଦନ ବନରେ ବସୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତଥା ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ, ଶିଶୁ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଗଜାନନ ଏବଂ ଷଡାନନ...