ଏହି କଥା ଏହିପରି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ: ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅଛି, ସେମାନେ ଏହାରୁ ବଡ଼ ଉପକାର ପାଇବେ। ଯେତେ ଦିନ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଅଛନ୍ତି, ତେତେ ଦିନ ଯେଉଁ ଲୋକ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଅନୁସାରେ ଫଳ ମିଳିବ। ଆଜିଠୁ ଏହି ଦେବତାମାନେ ବିଶ୍ୱର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦେବେ। ସେମାନେ ସଦା ଏଠାରେ, ଅରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହିବେ। ଦେବୀ ଅରୁଣା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଏଠାରେ ରହିବାକୁ ହେବ। ଏହି ଅରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ସହଜରେ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଶୋଣଗିରିର ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ରାଜାର ଝିଅ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ଶୋଣ ନାଥଙ୍କର ମହିମାର ଅମୃତରେ ତୁମେ ମୋତେ ଖୁସି କରିଛ, ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ। ବତାଉ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜା ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ କିପରି ଶୋଣ ପାହାଡ଼କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ? ଦୁଇଜଣ ଭାସ୍କର୍ୟ ଭିଡ୍ୟାଧର ନାଥ, ମାଳା ଧାରଣ କରି ଆଲୋକମୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ କିପରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ? ଯଦି ତୁମର ଏହି ଭକ୍ତି ନାଥଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଅଛି, ମୁଁ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦଙ୍କର କଥା ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି। ଏକ ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜା ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ ଥିଲେ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ନ୍ୟାୟରେ ନିପୁଣ, ଗଭୀର, ଦାନଶୀଳ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଥିଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କର ଉପାସନା ଓ ସେବାରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ, ଧନୀ ଓ ନୀତିବାନ ଥିଲେ। ଏକଦିନ ସେ ଶିକାର ଉପଲକ୍ଷେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାରେ ବସି ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଏକ କସ୍ତୂରୀ ହରିଣ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଗନ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ହରିଣଟିକୁ ସେ ଧାଉଥିବା ସମୟରେ, ହରିଣଟି ଶୋଣ ପାହାଡ଼ ଦିଗକୁ ପଳାଇଲା। ରାଜା, ତାଙ୍କର ଧନୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା ଓ ଘୂରିଘୂରି ଅଳସି ଯାଇଥିଲେ, ତଥାପି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ଅଜଣା କାରଣରେ ପୀଡିତ ହେଇ, ଏକ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଯଥା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୋ ମନର ଏହି ଅକାରଣ ଉତ୍ତେଜନା କଣ?" ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ତଳକୁ ଥିବାବେଳେ, ସେ ଦେଖିଲେ—ଦୁଇଜଣ ଜୀବ, ତାଙ୍କର ପଶୁ ଶରୀର ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ହାର ଓ ବାହୁବଳୟ ରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଆବିସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ରାଜା, ଦୁଃଖ କରିବେ ନାହିଁ; ଏହା ଶୋଣ ପାହାଡ଼ର ନାଥଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା।" ଏହିପରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇ ରାଜା କିଛି ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ, ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣ ମୋ ସହ ଏପରି ଘଟଣା ଘଟାଇଛ?" ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନରେ, କଳାଧର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ରାଜା, ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଭିଡ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ନାଥ ଥିଲୁ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ପାଖରେ, ଦୁର୍ବାସା ଋଷିଙ୍କର ଆଶ୍ରମରେ, ଆମେ ଶିବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲୁ। ଶାନ୍ତ ଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଅତି ଅଭିମାନୀ ହେଇପାରିଥିଲୁ, ଜ୍ଞାନ ଥିଲା ତଥାପି ସତ୍ୟରେ ଅତି ଅଭିମାନ ଆସିଗଲା। ସେଠାର ମହିମା ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ ଓ ଅତି ଅଭିମାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅବସ୍ଥା। ମୁଁ ତ, ସେଠାର ଫୁଲର ଅସାଧାରଣ ଗନ୍ଧରେ ଏତେ ଆକର୍ଷିତ ହେଇପାରିଥିଲି। ତାପରେ, ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ବାଘର ଚର୍ମରେ ବସିଥିବା ଦୁର୍ବାସା ଋଷିଙ୍କର ଠାକୁରା, ତାଙ୍କର ଠୋଡ଼ ଉତ୍ତେଜନାରେ କମ୍ପିଥିଲା, ରୋଷରେ ବହୁତ ତୀବ୍ର ହେଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଚମକୁଥିଲା, ରୂପ ତୀବ୍ର ତାପରେ ଜଳିଉଥିଲା। ସେ କହିଲେ, "ଅହ! ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମର ଆଚରଣ ତଳ ପଡ଼ିଛି, ତୁମେ କିଏ, ଏତେ ଅଭିମାନୀ?" ଏହି ଆଶ୍ରମ ମୋର, ଏହା ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ।