ତାଳପରି, ସେ ନିଜର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମତ୍କାର ରୂପକୁ ଧାରଣ କରି, ନିଜ ମନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଅପାର ଗର୍ବ ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜର ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଆଭାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଦୀର୍ଘ କାଳ ଧରି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ପୁଲୋମା ତନୟା ସହ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ, ବସୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ସର୍ପ, ପିଶାଚ ଓ ଶିବଙ୍କ ସମସ୍ତ ପରିଚାରକମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଭାବେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଘେରି ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ବିଶ୍ୱର ଶେଷ ଭୟ ଦେଖିବା ପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅବାକ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନିଜର ଦୀର୍ଘ ରାତି ଧରି ଜମା ଥିବା ବିୟୋଗବେଦନାକୁ ସେ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କ ପଦାଙ୍ଗୁଳି ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ପତିତ କରି, ହସୁଥିବା ଶରୀର ଓ ନମ୍ର କଣ୍ଠରେ ସ୍ନେହ ଭାସିଥିବା ଭାବରେ କଥା କହିଲେ— “ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଣାମ କରୁଛି।” ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, “ଦେବୀ, ଏହି ମହାମୋହ ତୁମର ନିଜସ୍ୱ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ। ତପସ୍ୟା ଓ ଧ୍ୟାନ କଠିନ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନାରାୟଣ ଓ ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ସରସ୍ୱତୀ; ତୁମେ ବାରୁଣୀ, ମୁଁ ନାଗରାଜ; ତୁମେ ରୋହିଣୀ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା; ତୁମେ ଜାହ୍ନବୀ, ମୁଁ ସାଗର; ତୁମେ ମେରୁ, ମୁଁ ପୃଥିବୀ; ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମୁଁ ରାଜାଧିରାଜ; ତୁମେ ଶାନ୍ତି, ମୁଁ ବାୟୁ; ତୁମେ ବିଦ୍ୟା, ମୁଁ ବୋଧ୍ୟ; ତୁମେ ବାଣୀ, ମୁଁ ଅର୍ଥ, ହେ ପାର୍ବତୀ। ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର ଏବଂ କୃପା ଦାନରେ ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ। ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶରୀରରେ ଚେତନା ଓ ଆଲୋକର ସାର। ଯାହାର ଉପାୟ ନାହିଁ, ତାହାକୁ ମୁଁ ବି ସଂଚାଳିତ କରୁଛି।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଗୌରୀ ଲଜ୍ଜାରେ ନିଜ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ଲୁଚାଇଲେ। ଯେପରି ଦୁଇଟି ଅର୍ଥ ସାନିକଟ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେମାନେ ମିଶିଗଲେ। ଏହିପରି ଚମତ୍କାର ରୂପ ଦେଖାଦେଲା—ଶିବ ଓ ଶିବାଙ୍କ ଏକତା। ଶରୀରର ଅର୍ଧ ଭାଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ, ଅନ୍ୟ ଅର୍ଧେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ବିକୀର୍ଣ୍ଣ; ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ଏକ ଗୌରବର୍ଣ୍ଣରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ସ୍ତନ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଥିଲା। ତାପରେ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ଏପରି ରୂଷ ତୁମେ ପୁନର୍ବାର କରିବେ ନାହିଁ। ତଥାପି, ହେ ସ୍ତନନାମନୀ, ମୋ ପାଖରେ ଏଠାରେ ବସ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉଭୟରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁନ୍ତୁ। ଯିଏ ମନ୍ତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ ସେ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ରହୁନ୍ତୁ। ଏହା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କରିବ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ନାଶ କରିବ। ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ବିଶେଷ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ହେଉ। ଯେଉଁଯେଉଁ ଲୋକ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତପଫଳ ଅନୁଯାୟୀ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠିଏଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ରହୁନ୍ତୁ। ଆଜିଠାରୁ ସେ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିତ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବେ। ସେ ଏଠି ଅରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିତ୍ୟ ବାସ କରୁନ୍ତୁ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବୀ ଅରୁଣା, ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଏଠି ରୁହ। ଏଠି ଅରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ସହଜରେ ମିଳେ। ଏହିପରି ଶୋଣଗିରିପତିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା କାର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ ରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା କରିଥିଲେ।” ଏହି ଲୀଳା ଦେଖି, କଥାକାର କହିଲେ, “ମୁଁ ଶୋଣ ନାଥଙ୍କର ମହିମାମୃତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏହି ଶୋଣ ନଦୀକୁ କିପରି ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜା, ଅତିକ୍ରମ କଲେ? ଏହି ଦୁଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମାଳାଧାରୀ ଵିଦ୍ୟାଧରପତିମାନେ କିପରି ଏହି ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ?