ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦୀପ୍ତି ଆକାଶରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କୌଣସି ସୀମାରେ ବନ୍ଧା ନଥିଲା। ଏହି ଦୀପ୍ତିକୁ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେହି ଅସାଧାରଣ ଆଲୋକକୁ ଦେଖି ପାର୍ବତୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଯାଇଲେ; ଗିରିଜା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅରୁଣାଦ୍ରିପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମେରୁ ଧନୁଷ ଧାରୀ, କୈଳାସ ଶିଖରରେ ବାସ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭରୁଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଯିଏଁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଯୁବ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ମୁକୁଟ ଭୂଷିତ, ଜାହ୍ନବୀ ତନୟାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ। ପାହାଡ଼ ପୁତ୍ରୀ ସହ ଯୁଗଳ ମିଳନ ଯାହା ମାଧ୍ୟମରେ କାମଦେବ ମହିମା ପ୍ରକାଶିତ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳାର ସହଯୋଗରେ ଯାହାର ଆନନ୍ଦ ନୃତ୍ୟ ହୁଏ, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ। ହେ ହେରମ୍ବଙ୍କ ପିତା, ହେ ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କ ଆଶ୍ରୟଦାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ।" ପାର୍ବତୀ ଏଭଳି ପୁନଃପୁନଃ ସ୍ତୁତି କରି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ସେହି ଦୀପ୍ତିରେ ସ୍ଥିର କଲେ। ଏବେ ସେ ନିଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେହି ଦୀପ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ଅତ୍ୟଧିକ ଗର୍ବରେ, ସେ ନିଜ ସମସ୍ତ ଶୋଭାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ତପସ୍ୟାରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁଲୋମା କନ୍ୟା ସହିତ, ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ବସୁ, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର, ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ନାଗ, ପିଶାଚ, ଓ ଶିବଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପରିକରମାନେ ହଜାର-ହଜାର ସଂଖ୍ୟାରେ ମହେଶାନଙ୍କୁ ଘେରି ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ, ଯେଉଁପରି ଏହା ଜଗତର ସେଷ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ। ପାର୍ବତୀ ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ରାତିର ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦାଙ୍ଗୁଳିରେ ରଖି, ହସୁଥିବା ଶରୀର ଓ ଗଳର ମାଧୁର୍ୟରେ ସ୍ନେହ ଜଗାଇ, କହିଲେ: "ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ, ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନ ଜଣେଇଛି।" ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତୁମ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଚିତ୍ତ ଚିରନ୍ତନ ଓ ସ୍ୱାଭାବିକ। ତପସ୍ୟା ଓ ଧ୍ୟାନ କଠୋର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଆମେ ତାହାରୁ ଭିନ୍ନ। ମୁଁ ନାରାୟଣ, ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ସରସ୍ୱତୀ। ତୁମେ ବାରୁଣୀ, ମୁଁ ନାଗରାଜ; ତୁମେ ରୋହିଣୀ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା। ତୁମେ ଜାହ୍ନବୀ, ମୁଁ ସାଗର; ତୁମେ ମେରୁ, ମୁଁ ପୃଥିବୀ। ତୁମେ ବିଦ୍ୟା, ମୁଁ ରାଜାଧିରାଜ; ତୁମେ ଶାନ୍ତି, ମୁଁ ବାୟୁ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମୁଁ ଜ୍ଞେୟ; ତୁମେ ବାଣୀ, ମୁଁ ଅର୍ଥ, ହେ ପାର୍ବତୀ। ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର ଓ କୃପାଦାନରେ ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ନିୟନ୍ତା। ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ନିର୍ମିତ ଦେହ ହେଉଥିବା, ତୁମେ ଚେତନା ଓ ଆଲୋକର ସାର। ଯାହାର କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ତାହାକୁ ମୁଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛି।" ଏହି ସମୟରେ, ଗୌରୀ ଲଜ୍ଜାରେ ନିଜ ଶରୀରରେ ନିଜକୁ ଗୋପନ କରିଲେ। ଦୁଇଟି ଅର୍ଥ ଯେପରି ନିକଟତାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେମାନେ ଏକାତ୍ମ ହେଲେ। ଏହିପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା—ଶିବ ଓ ଶିବାଙ୍କ ଯୁଗଳ ମୂର୍ତ୍ତି। ଆଧା ଦେହ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାରେ ଶୋଭିତ, ଆଧା ଦେହ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରେ ଆବୃତ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଏକ ଦଗ୍ଧାବର୍ଣ୍ଣରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ସ୍ତନ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଥିଲା। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ଏହା ପରେ ତୁମେ କ୍ରୋଧ କରିବାକୁ ଦିଅନାହାଁ। ତଥାପି, ହେ ସ୍ତନନାମ୍ନୀ, ଏଠାରେ ମୋ ପାଖରେ ବାସ କର। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହି ଦୁଇ ରୂପକୁ ପୂଜିବେ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବେ। ଯିଏ ମନ୍ତ୍ରରେ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଏଠି ବିଦ୍ୟମାନ ରହୁନ୍ତୁ। ଏହି ଯୁଗଳ ଦେଖି ମଣିଷମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଉ।