ସେ ଶିବଙ୍କର ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ନେଇ ଭକ୍ଷଣ କରିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପରେ, ଗୌତମ କହିଲେ—"ତୁମେ ମାତ୍ର ତୁମ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଲୋକାଚାର ଅନୁସାରେ ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ। ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଶୁଦ୍ଧିକୁ ଶୁଧ କରିବାକୁ ଏକ ବିଶେଷ କ୍ରିୟା ଅଛି। ଏହି ଅରୁଣାଦ୍ରି ପାହାଡ଼ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ, ଏହା ଅଗ୍ନିପର୍ବତରେ ଲୁଚି ଅଛି। କାତ୍ୟାୟନୀ, ତୁମେ ସେଠାରେ ପୂଜା ଓ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।" ଗୌତମଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମା ତାଙ୍କ ପରି ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ତପ କରିଲେ। ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ପାର୍ବତୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। କାର୍ତ୍ତିକୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ଶୁଭ ଦିନ ଆସିଗଲା। ଏକ ଅପୂର୍ବ ଆଲୋକ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କୌଣସି ସୀମାରେ ନଥିଲା। ଦେବତା ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସେଇ ଆଲୋକକୁ ଚାରିପାଖରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ପାର୍ବତୀ ଏହି ବିଶାଳ ଆଲୋକ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଅରୁଣାଦ୍ରିର ନାଥଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ—"ମେରୁ ଧନୁ ଧାରଣ କରିଥିବା କୈଳାସବାସୀ, ତୁମେ ମୋର ନମସ୍କାର। ଭରୁଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ତୁମେ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଛ। ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ତୁମ ଶିର ଉପରେ ଶୋଭା ପାଉଛି, ଜାହ୍ନବୀର ଅଳଙ୍କାର ତୁମେ। ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ସହ ତୁମ ଏକତ୍ୱ କାମର ମହିମାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ତୁମ ଆନନ୍ଦ ନୃତ୍ୟ ହେଉଛି। ହେ ହେରମ୍ବର ପିତା, ଶଣ୍ମୁଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ନାଥ, ତୁମେ ଜୟପାଉ।" ପାର୍ବତୀ ଏହିପରି ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଶଂସା କରି, ଆଲୋକ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ସ୍ଥିର କଲେ। ସେ ନିଜର ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆଲୋକରେ ଲିନ ହେଲେ। ଅତି ଗର୍ବରୁ ସେ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପୁଲୋମାର କନ୍ୟା ସହ ଏବଂ ଦିଗପାଳମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ, ଭାସୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ଏଗାର ରୁଦ୍ର ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ନାଗ, ଭୂତ, ଶିବଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଅନୁଚରମାନେ, ସମସ୍ତେ ମହେଶାନଙ୍କୁ ଘେରି ହଜାର-ହଜାର ଜଣ ଆସିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଜଗତ-ପ୍ରଳୟର ଭୟ ପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ। ପାର୍ବତୀ ଦୀର୍ଘ ରାତିର ଦୁଃଖ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶିବଙ୍କର ପାଦାଙ୍ଗୁଳି ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖିଲେ। ମାନ୍ୟତା ଓ ମୃଦୁ ହସରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଚମକୁଥିଲା, ଗଳାରେ ଭକ୍ତିର ଶୋଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ କହିଲେ—"ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ହାତ ଜୋଡିଛି।" ଶିବ କହିଲେ—"ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତୁମର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚିରନ୍ତନ ଓ ସ୍୵ଭାବିକ। ତପସ୍ୟା ଓ ଧ୍ୟାନ କଠୋର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ମୁଁ ନାରାୟଣ, ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ସରସ୍ୱତୀ। ତୁମେ ବାରୁଣୀ, ମୁଁ ନାଗର ନାଥ; ତୁମେ ରୋହିଣୀ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ଜାହ୍ନବୀ, ମୁଁ ସାଗର; ତୁମେ ମେରୁ, ମୁଁ ପୃଥିବୀ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମୁଁ ରାଜାର ରାଜା; ତୁମେ ଶାନ୍ତି, ମୁଁ ବାୟୁ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମୁଁ ଜ୍ଞେୟ; ତୁମେ ବାଣୀ, ମୁଁ ଅର୍ଥ, ହେ ପାର୍ବତୀ। ଉତ୍ପତ୍ତି, ପାଳନ, ଲୟ ଓ କୃପା ଦେବାରେ ମୁଁ ନାଥ। ହେ ଦେବୀ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ଚେତନା ଓ ଆଲୋକର ସାର। ଯାହାର କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ତାହାକୁ ମୁଁ ଏବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି।" ଏଭଳି ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦିଗନ୍ତ ପ୍ରେମ ଓ ଦୟାର କଥା ଅରୁଣାଦ୍ରିରେ ଚମକୁଥିଲା।