ଗୌରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ମନ ଅପବିତ୍ରତା ପ୍ରତି ଅସନ୍ତୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ତାପରେ, ଦେବୀ ଗୌତମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏ ଦେବୀ, ଏକ ନୂତନ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କର, ଯାହା ପାପକୁ ନାଶ କରେ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦୁର୍ଗା ମନରେ ଅଶୁଭତା ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ପଥର ମାଛରୁ ଅନ୍ତରାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମି ଫାଟିଗଲା, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଉଥିବା ଗଭୀର ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଦୁର୍ଗା ମଧ୍ୟ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ମହିଷର ଗଳାରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ପରେ, ଦୁର୍ଗା ତୀର୍ଥର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବାହାରିଲେ। ସେ ପରିକ୍ରମା କରି, ପାପନାଶକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେଉଁଠି, ପାର୍ବତୀ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଦେଖି, ମହିଷାସୁର ବଧ ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଦୁର୍ଗା ମହିଷର ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ତାହାକୁ ଭକ୍ଷଣ କଲେ। ଗୌରୀ କହିଲେ, "ତୁମେ ମାନ୍ୟତା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଧ୍ୟାନ ମାତ୍ରେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ପାପ ନାଶ କରିଦେଉଛି। ତଥାପି, ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ। ମନର ଅନ୍ତଃପାପ ନିମାର୍ଜନ ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ବିଧି ଅଛି। ଏହିଠି ଅରୁଣାଦ୍ରି, ଅଗ୍ନିପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଆମ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ। ଏଠି, କାତ୍ୟାୟନୀ, ତୁମେ ଉପାସନା ଏବଂ ତପସ୍ୟା କର।" ଗୌତମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମା ଦୁର୍ଗା ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ହିମାଳୟ କନ୍ୟା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଏହିପରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ, କାର୍ତ୍ତିକୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ଆସିଲା। ସେଇ ଦିନ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଅଲୌକିକ ଆଲୋକ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କିଛି ନଥିଲା। ସେଇ ଆଲୋକକୁ ଦେବତାମାନେ, ଦେବୃଷିମାନେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏହି ମହାପ୍ରଭା ଦେଖି, ପାର୍ବତୀ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ହିମାଳୟ କନ୍ୟା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅରୁଣାଦ୍ରି ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ମେରୁଧନୁଧାରୀ, କୈଳାସବାସୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଭାରୁଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜିତ, ଯୁବ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ମୌଳିଧାରୀ, ଜାହ୍ନୁତନୟାଙ୍କ ଶୋଭାର ଅଳଙ୍କାର, ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ପାର୍ବତୀ ସହିତ ଏକତ୍ୱରେ କାମର ମହିମା ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା, ସାନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ନୃତ୍ୟର ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ, ହେ ହେରମ୍ବ ପିତା, ଷଣ୍ମୁଖକୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ବିଜୟ।" ଏଭଳି ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ନିଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଅପୂର୍ବ ଗର୍ବରୁ ସେ ସମସ୍ତ ଆପ୍ରଭାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ତପସ୍ୟାରେ ମନ ଲଗାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁଲୋମାପୁତ୍ରୀ, ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ବସୁ, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର, ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ନାଗ, ଭୂତ, ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଭିଡ଼ି ମହେଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଘେରି ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ସେ ଅଲୌକିକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଭୟ ଏବଂ ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଯେପରି ଏହା ଜଗତ୍ ନାଶର ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ଦୀର୍ଘ ରାତିର ବିୟୋଗବେଦନାକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କ ପାଦାଙ୍ଗୁଳି ଉପରେ ନୟନ ଦେଇ, ହସୁଥିବା ଶରୀର ଓ କଂଠରେ ସ୍ନେହର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ କଥା କହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।