ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା—ନୀଳ କମଳ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବାଘ ଚଢିଥିବା ଯୋଗିନୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। କିଛି ଯୋଗିନୀ, ରୂଦ୍ର ରକ୍ତାବର୍ଣ୍ଣ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ସହିତ, ଚିତ୍ରିତ ଚର୍ମ ଥିବା ହାତୀ ଉପରେ ଚଢି ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ ଏବଂ ଏକଠା ହେଉଥିଲେ। ଏହିପରି, ସେହି ଚାରି କୋଟି ଷଠି ଲକ୍ଷ ଯୋଗିନୀ, ଅସୁର ଆଶ୍ରମର ବାହାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯୋଗିନୀମାନେ ଏବଂ ଦାନବ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯୋଗିନୀମାନେ ତାଙ୍କର ତୀରରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ରତ୍ନମୁକୁଟ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ରକ୍ତର ନଦୀ ବହୁଥିଲା, ଯାହାର କୂଳରେ କୈଶିକା ଘାସ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପିଶାଚମାନେ ଗୃଧ୍ରର ଚଞ୍ଚୁ ଉପରେ ଚଢି, ମହଲ୍ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଦାନବ ସେନାପତିମାନଙ୍କର ଖୋପଡ଼ ଭରି, ତାହାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନଙ୍କର ରକ୍ତର ମଦ୍ୟ ଭରି ପାନ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଗୃଧ୍ରମାନେ ଅନ୍ତ୍ରକୁ ଦୌରି ନେଉଥିଲେ, ତାହାକୁ ରସି ଭାବରେ ଭାବୁଥିଲେ। ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ଛିଟି ଯାଉଥିଲା। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଯୋଗିନୀମାନେ ପବିତ୍ର କରିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଲଗି ଥିଲା। କିଛି ଲୋକ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା, କିଛି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭାଲା ଦ୍ୱାରା, ଆଉ କିଛି ଧାରାଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ଯୋଗିନୀମାନେ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନଙ୍କର ପ୍ରଧାନମାନେ କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମୀ ନିଜେ ଆଗକୁ ଆସି, ଯୁଦ୍ଧକୁ ବିନ୍ୟାସ କରି, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ମାହେଶ୍ୱରୀ ଦୀର୍ଘ ସଂଘର୍ଷ ପରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। କୌମାରୀ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବର ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଦେଲେ। ବାରାହୀ ତୁରନ୍ତ ବାଷ୍କଳଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ଯେଉଁ ନାମ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, ସେ ଦାନବମାନଙ୍କର ନିନ୍ଦା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ ଚାମର ନାମକ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା, ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡମୁକୁଟ ଓ ବଡ଼ ଜିହ୍ୱା ସହିତ, ମହିଷାସୁରଙ୍କ ପଛରେ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ରଥଚାଳକମାନେ ଧନୁଷ୍ ଧରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ରେ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଦହାଡ଼ର ଶବ୍ଦ ଲୁହୁ ଲାଗିଗଲା। ସେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ସହିଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ତା'ପରେ ଦୁଷ୍ଟ ମାୟାଜାଳର ଅଜୟତା ବିଷୟରେ କହାଯାଇଲା। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କମଳ ନୟନରେ ଯୋଗନିଦ୍ରା ରୂପେ ସେ ଦେଖାଦେଲେ। ମଧୁକ ଓ କୈଟଭ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ହେ ମାତା। ଯଦି କୌଶିକୀ ଜନ୍ମ ନେଇନଥାନ୍ତି, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ କେବେ ହେବ ନଥିଲା। ହେ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ, ବିନ୍ଧ୍ୟପର୍ବତରେ ତୁମ ତପସ୍ୟା କେବେ ଅଫଳ ହୋଇନାହିଁ। ବାନର ଶୟ୍ୟାକୁ ଉପଭୋଗ କରି, ତାହାକୁ ଧନାଧିପତିଙ୍କୁ ଉପହାର ଦିଆଯାଇଥିଲା। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ମଧୁଶତୃଙ୍କର ପାଳନଶକ୍ତି। ତୁମେ ଏକାନଂଶା ଭାବେ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଆନନ୍ଦରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମହାମାୟା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ସରସ୍ୱତୀ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି। ଏହିପରି, ତିନି ଖୁସି ହୋଇ ମହିଷାସୁରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଲେ। ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରିଣୀ, ଚାମର ହାତରେ ଧରିଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, କୁହୁଡ଼ିଆ ଓ ଶୂଳ ଧରି, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଭୟଜନକ ଥିଲା। ମହିଷାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆଘାତ କରି, ସେ ନିଜେ କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମହିଷାସୁର ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତା'ପରେ ଦୁର୍ଗା, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଅସୁରାଧିପତିଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦାନବ ତିନିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଆଘାତ କଲେ।