ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ଦାନବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଜହ୍ୱା, ମହାନ ମୁକୁଟ, ଭୟଙ୍କର ମୁଖ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର କୋଳାହଳ ଶୁଣି, ଦେବୀଙ୍କର ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା ବିଘ୍ନିତ ହେଲା। ସେ, ରକ୍ତିମ ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ ପଶୁରାଜ ସିଂହ ଉପରେ ଆସି ବସିଲେ। ଦେବୀ ଏକ ଦମ୍ଭିତ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ, ଯାହା ମେଘର ଗର୍ଜନ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମାତୃଗଣ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ କ୍ରୋଧରେ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଏକ ବୃତ୍ତ ଉତ୍ସର୍ଜନ କଲେ। କିଛି ଯୋଗିନୀ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଧରି, ହଂସ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ବାହାରିଲେ। କିଛି ଯୋଗିନୀ ସେମାନଙ୍କର ସେନା ସହିତ ମୟୂର ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଅଧିକ କ୍ରୋଧରେ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହିପରି, କିଛି ଯୋଗିନୀ ବାଘ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ନୀଳ କମଳ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ଶରୀର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରି, ଚିତ୍ରିତ ଚମଡ଼ ଥିବା ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଥିଲେ। କିଛି ଯୋଗିନୀ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମେଘର ମିଜାଜ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଏପରି ୪ କୋଟି ୬୦ ଲକ୍ଷ ଯୋଗିନୀ, ଅସୁରମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ବାହାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ବୃତ୍ତ ଓ ଦାନବ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯୋଗିନୀମାନେ ତାଙ୍କର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁକୁଟ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ। ରକ୍ତର ନଦୀ ବହିବା ଲାଗିଲା, ଯାହାରେ କୈଶିକା ଘାସ ନଦୀ ତୀର ରୂପେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ, ପିଶାଚମାନେ ଗୃଧ୍ରର ଠୁଣ୍ଟ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମହଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଦାନବ ସେନାପତିମାନଙ୍କର ଖୋପଡ଼ିରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ଭରି, ତାହାକୁ ମଦ୍ୟ ଭାବେ ପାନ କରୁଥିଲେ। ଗୃଧ୍ରମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଆନ୍ତ୍ରକୁ ଦୌଡ଼ି ନେଉଥିଲେ, ତାହାକୁ ରସି ଭାବେ ଭାବୁଥିଲେ। ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା, ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା। ଯୋଗିନୀମାନେ ଶତ୍ରୁ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ସହିତ ଲଗି ରହିଥିଲେ। କିଛି ଯୋଗିନୀ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା, କିଛି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୟେ ଧାରାଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯୋଗିନୀମାନେ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ନାୟକମାନୋଁକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମୀ ନିଜେ ଆଗେଇ ଯୁଦ୍ଧ ଶୃଙ୍ଖଳା ବିନ୍ୟାସ କରି, ଦାନବମାନୋଁକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ। ମାହେଶ୍ୱରୀ ଦୀର୍ଘ ସଂଘର୍ଷ ପରେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। କୌମାରୀ ତାଙ୍କର ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ବାରାହୀ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ବାସ୍କଳଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ରୁତ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଯେନା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳିଲା, ସେହି ନାମ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ ଚାମର ନାମକ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା, ବିଶାଳ ମୁକୁଟ ଓ ଜହ୍ୱା ସହିତ, ମହିଷାସୁରଙ୍କ ପଛରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆଗ୍ରହରେ ଚାଲିଥିଲେ। ରଥଚାଳକମାନେ ଧନୁଷ ଧରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ ଉଦ୍ଧତ ସିଂହ ଦହାଡ଼ରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦୁଷ୍ଟ ମାୟାଜାଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ଅଜୟ ଦାନବଙ୍କର କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଲା। ଦେବୀ ଯୋଗନିଦ୍ରା ଆକାରରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କମଳ ଚକ୍ଷୁରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ମଧୁକ ଓ କୈଟଭ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ହେ ମାତା। ଯଦି ତୁମେ, କୌଶିକୀ, ଜନ୍ମ ନେଇନଥାନ୍ତି, ତେବେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ନଥିଲା। ହେ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ତୁମର କୌଣସି ତପସ୍ୟା ଅଫଳ ହୋଇନାହିଁ। ବାନର ଶୟ୍ୟାକୁ ଉପଭୋଗ କରାଯାଇଥିଲା ଓ ତାହା ଧନର ଦେବତାକୁ ଉପହାର ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିଲା।