ଏକ ଦିନ, ଜବାନୀରେ ଯବନା ପ୍ରାପ୍ତ ଏକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଜଣେ ଜିଜ୍ଞାସୁ ଜଣାଇଲେ, “ତୁମର ମନ କାହିଁକି ଏପରି ଉପଭୋଗରେ ଅନାସକ୍ତ? ହଁ, ହଁସର ପାଖିର ପାଖରେ ତିଆରି ଶୟନ, ମୁକ୍ତାର ଛତ୍ର—ସବୁ ଉପଲବ୍ଧ ଅଛି। ସୌଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମେ ଏହି ତପସ୍ୟାର ନିରସତାକୁ ଛାଡିଦେଇଛ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ତିନି ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଦାଇତ୍ୟରାଜ ମହିଷା ଅଛନ୍ତି। କାହିଁକି ଏହାକୁ ଅସ୍ବୀକାର କର? ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ପ୍ରଭୁ ଏହି ସବୁ ଖବର ଏବେ ଶୁଣିଛନ୍ତି।” ଏହିପରି ବିପରୀତ ଓ ଅନୁଚିତ ଭାବରେ କଥା ହେବା ସହିତ, ସେ ଦାଇତ୍ୟ ମହିଳାର ରୂପେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କଲେ। ଏପଟେ, ମହିଷା ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରାଗରେ ରକ୍ତାବିରାମ ହୋଇଗଲା। ତାହାପରେ ସେ ଚାରିପଟେ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ପଦାତି ସେନା ନେଇ ଆସିଲେ। ତୁରୀ ଓ ଢୋଳର ନିର୍ଘୋଷ ନେଇ ଆକାଶ ଫାଟିଯିବା ପରି ଲାଗିଲା। ସେ ଦାଇତ୍ୟ ରାଜା ଭୟଙ୍କର, ଦୁର୍ଦମ୍ୟ, ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଭୟାନକ ଚେହେରାରେ ଥିଲେ; ବିଶାଳ ଜହ୍ନ, ମହାମୁକୁଟ, ଭୀଷଣ ମୁଖ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି। ଏହି କ୍ଲେଶର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବୀଙ୍କର ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ ହେଲା। ସେ କୃଷ୍ଣାଗିରି ଉପତ୍ୟକାରେ ପଶୁରାଜ ସିଂହ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଉଭୟ ହସ୍ତେ ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଗଜ୍ଜନ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ମାତୃମଣ୍ଡଳୀ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଯୋଗିନୀମାଳାକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। କେହି ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ, ଦଣ୍ଡ ଧରି, ହଁସ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ। କେହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଆସୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ସେନା ସହିତ ମୟୂର ଉପରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ। କେହି ଅଧିକ କ୍ରୋଧରେ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ବାଘ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ନୀଳ କମଳ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। କେତେକ ଅସଂଖ୍ୟ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରି, ଚିତ୍ରିତ ଚାମର ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ। କେହି ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଏକାଠି ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଚାରି କୋଟି ସାଠି ଲକ୍ଷ ଯୋଗିନୀମାଳା, ଅସୁର ଆଶ୍ରମର ବାହାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଯୋଗିନୀମାଳା ଓ ଦାଇତ୍ୟ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯୋଗିନୀମାନେ ତାଙ୍କର ବାଣରେ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁକୁଟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ରକ୍ତ ଝରଣା ବହିଲା, ଯାହାରେ କୈଶିକା ଘାସ ରେଖା ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପିଶାଚମାନେ ଗୃଧ୍ର ପଞ୍ଜର ଉପରେ ପାଳିସା ଭଳି ବସିଥିଲେ। ଦାଇତ୍ୟ ବୀରମାନଙ୍କର ଖପର ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ତ ମଦିରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଗୃଧ୍ରମାନେ ଅନ୍ତ୍ର ଚିହ୍ନି ଦେଖି ତାହାକୁ ଦୌରି ନେଉଥିଲେ, ମଣିଲେ ଶାୟଦ ରଶି। ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ଆକାଶ ଭରିଗଲା। ଯୋଗିନୀମାନେ ଶତ୍ରୁ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଘୋଡ଼ାର ସହିତ ଲଗି ରହିଲା। କେହି ଦଣ୍ଡ, କେହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବର୍ଚ୍ଛି, କେହି ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଯୋଗିନୀମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ଦାଇତ୍ୟ ନାୟକମାନେ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମୀ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସି, ସବୁକିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ଶତ୍ରୁମାନେ ନିହତ କଲେ। ମାହେଶ୍ୱରୀ ଦୀର୍ଘ ସଂଗ୍ରାମ ପରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। କୌମାରୀ ତାଙ୍କ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦାଇତ୍ୟର ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଦେଲେ। ବାରାହୀ ଦ୍ରୁତ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ବାସ୍କଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଦ୍ୱାରା ଏହି ନାମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ ଚାମର, ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ବିଶାଳ ମୁକୁଟ ଓ ଜହ୍ନ ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।