ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ଶୋଣ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିଥିଲେ। ସେ ନିତ୍ୟ ନିୟମରେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ ପ୍ରତିଦିନ ଅରୁଣାଚଳ ପର୍ବତର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଧି-ବିଧାନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ଯିଏକି ଦେବମାନେ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହରକୁ ଧ୍ବଂସ କରିଦେଇଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବଶ କରିଥିଲେ, ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ସେ ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ଯେ, କଠୋର ଶାପମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରୁନଥିଲେ। ସେ ଋଷିମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ବିକୃତ କରିଥିଲେ ଓ ଧର୍ମର ମାର୍ଗକୁ ବାଧା ଦେଇଥିଲେ। ସେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କର ଦାସ ଥିଲେ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ପରି ଅନ୍ୟ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ। ତାପରେ, ସେ ଜଣେ ତପସ୍ବିନୀ ମହିଳାର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଗିରିଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ଭୟଭୀତେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ କାହିଁକି ବସିଛ?" "ତୁମେ ଯୁବତୀ ହେବା ସତ୍ୱେ, ଭୋଗ-ବିଳାସ ପ୍ରତି ଏପରି ଅନାସକ୍ତି କାହିଁକି?" "ହଂସପଙ୍ଖ ଶୟନ, ମୁକ୍ତା ମଣ୍ଡପ—ଏସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ।" "ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟାକୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ, ହେ ସୁମୃଦୁ!" "କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଦାନବ ରାଜା ମହିଷା ଅଛନ୍ତି।" "ଏହି କଥା କାହିଁକି ଲୁଚାଉଛ? ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସେ ଏ ସମସ୍ତ କଥା ଏବେ ଶୁଣିଯାଇଛନ୍ତି।" ଏପରି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନୁଚିତ ଭାବରେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହି, ସେ ଦାନବୀ ରୂପୀ ମହିଳା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦାନବ ରାଜା ମଧ୍ୟ ରାଗରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଲା। ସେ ଚାରିପାଖରେ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଓ ପଦାତି ସେନା ନେଇ ଆସିଲେ। ତୁରୀ, ଢୋଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶ ଫାଟିଯାଉଥିଲା। ସେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଦମନ କରିବା ଅସମ୍ଭବ, ଏବଂ ଭୟାନକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ—ବଡ଼ ଜହ୍ନ, ବିଶାଳ ମୁକୁଟ, ଭୟଙ୍କର ମୁଖ ଓ ଭୟଦାୟକ ଚକ୍ଷୁ। ଏହି ବିକଟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବୀଙ୍କର ଉପବାସ ଓ ଆଚରଣ ବିଘ୍ନିତ ହେଲା। ସେ ଲାଲ ଅରୁଣାଚଳ ପର୍ବତ ଉପତ୍ୟକାରେ ପଶୁରାଜ ସିଂହ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ତା’ପରେ ଦେବୀ ଏମିତି ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଉଚ୍ଚ ଥିଲା। ଏହି କ୍ରୋଧରେ ମାତୃମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଚକ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। କିଛି ଲାଲ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦଣ୍ଡ ଧରି, ହଂସ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଏକ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଆସୁଥିଲେ। କିଛି ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ମୟୂର ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟେ ଅଧିକ କ୍ରୋଧରେ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ। ଏଭଳି କିଛି ବାଘ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ନୀଳ କମଳ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ହେଇ ଯାଉଥିଲେ। କିଛି ରୂଦ୍ର, ରକ୍ତିମ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରି, ଦାଗ ଥିବା ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଅନ୍ୟେ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବିଜୁଳି ପରି ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଚାରି କୋଟି ଷଠି ଲକ୍ଷ ଯୋଗିନୀମାନେ ଦାନବ ଆଶ୍ରମର ବାହାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏହି ଯୋଗିନୀ ଚକ୍ର ଓ ଦାନବ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯୋଗିନୀମାନେ ତାଙ୍କର ବାଣରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁକୁଟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ରକ୍ତ ନଦୀ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେଉଁଠାରେ କୈଶିକା ଘାସ ତୀର ହେଉଥିଲା। ପିଶାଚମାନେ ଗୃଧ୍ରଙ୍କ ଠୁଣ୍ଡରେ ଚଢ଼ି, ଗୃହ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଦାନବ ସୈନିକମାନଙ୍କ ଖୋପଡ଼ିରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନଙ୍କ ରକ୍ତରେ ପାନ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଗୃଧ୍ରମାନେ ଅନ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ନେଉଥିଲେ, ତାହାକୁ ରଶି ଭାବି ଧରିଥିଲେ।