ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ନିଜ ଉପାସନାରେ ବିଶେଷ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦେଇ, ଚନ୍ଦନ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ପଞ୍ଚମୁଖୀ ରୂପରେ ଶିବଙ୍କୁ ଓ ଚଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବିଧିବତ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଶିବ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଶୁଭ ବସ୍ତୁ ଦେଇ ସମସ୍ତ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା କରିଥିଲେ। ତଳମୂଳ, ଫଳ ଓ ଏହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଟିପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ, ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିର ମଧ୍ୟରେ ତାପ ସହିଥିଲେ। ବର୍ଷାରାତିରେ ଜଳ ଧାରା ଓ ମେଘ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ନିଜ ହାତ ଓ ପାଦରେ ପଦ୍ମ ତିଆରି କରି, ମୁଁହରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ନିବାର ଧାନ ଦେଇ ପରିବା ଓ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ। ଆଲଭାଳା ଫଳର ଜଳ ଶୁଭ କଳସରେ ଭରି, ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ। ପାହାଡ଼ ଜନନୀ ପାର୍ବତୀ, ଶୋଣ ପର୍ବତକୁ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲେ। ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଦିନକୁ ପ୍ରତି ଅରୁଣାଚଳ ପର୍ବତର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପରିକ୍ରମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଅବହେଳିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନଗରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜିତିଥିଲେ, ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲେ। ସେ ଅତି କ୍ରୂର ଶାପରୁ ମଧ୍ୟ ଅପହ୍ରାନ୍ତ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ସେ ଋଷିଙ୍କର ନାରୀମାନେଙ୍କୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରି, ଧର୍ମର ପଥକୁ ବାଧା ଦେଇଥିଲେ। ସେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କର ଦାସ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଭଳି ଅନ୍ୟ ଦାନବ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ ନାରୀର ଛଦ୍ମ ରୂପ ଧରି, ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସିଲେ। ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଓ ଭୟଭୀତେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ କାହିଁକି ରହୁଛ?” “ତୁମର ଯୁବା ମନ ଆନନ୍ଦରେ ଅନାସକ୍ତ କାହିଁକି?” “ହଂସପଙ୍କର ବିଛା, ମୁକୁତର ଛତା—” “ସୁଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମେ ତପସ୍ୟାର ନିର୍ବଳତା କୁ ଛାଡ଼ିଛ। ମୃଦୁ ହୃଦୟେ।” “ମହିଷ, ଦାନବଙ୍କର ରାଜା, ତିନି ଲୋକର ନାଥ ଅଛନ୍ତି।” “ଏହିକଥା ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ଅନ୍ୟାୟ। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଶୁଣିଛନ୍ତି।” ଏହିପରି, ସେ ଅତି ଅନୁଚିତ ଓ ବିପରୀତ ଭାବରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କଥା କହିଥିଲେ। ଦାନବୀ ରୂପରେ, ସେ ଅତି କ୍ରୋଧରେ ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ଦାନବ ମହିଷ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଲା। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ପଦାତି ସେନା ନେଇ ଆସିଲେ। ତୁରୀ ଓ ଢ଼ୋଲର ତିବ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶ ଫାଟିଯିବା ପରି ଲାଗିଥିଲା। ଦାନବ ଦଳ ଭୟଙ୍କର, ଅତି କ୍ରୂର, ଦୁର୍ଜୟ, ଭୟଜନକ ରୂପରେ ଦିଖାଯାଉଥିଲେ। ବଡ଼ ଜହ୍ରା, ମହାମୁକୁତ, କ୍ରୂର ମୁଁହ, ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ତରେ ସେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଏହି ଦ୍ୱନି ଶୁଣି, ଦେବୀ ପାର୍ବତୀର ଉପାସନା ବିଘ୍ନିତ ହେଲା। ସେ ଅରୁଣାଚଳ ପର୍ବତର ଲାଲ ଉପତ୍ୟକାରେ ପଶୁର ନାଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ସେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ମେଘର ଗୁଜ୍ଜନ ପରି ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ମାତୃମାନେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଦେହରୁ କ୍ରୋଧରେ ଯୋଗିନୀ ମଣ୍ଡଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। କିଛି ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ, ଦଣ୍ଡ ଧରି, ହଂସ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ। ଅନ୍ୟ କିଛି, ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଅନ୍ୟ କିଛି ସେନା ସହିତ, ମୟୂର ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାଇଲେ। ଅନ୍ୟ ଅଧିକ କ୍ରୋଧରେ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଏହିପରି, ପାର୍ବତୀ ଓ ମାତୃମାନେ ଦାନବ ଦଳକୁ ମୁକାବିଲା କରିବା ପାଇଁ ତିଆରି ହେଲେ।