ପବିତ୍ର କମଳା ନଦୀରେ ସେ ନିତ୍ୟ ସକାଳ ବେଳେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ଦର୍ଭା ଘାସ, ଚାଉଳ, ତିଳ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଗୌରୀ ନଦୀର ଜଳ ମିଶାଇ ସେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ବାଳୁକାର ଏକ ମଣ୍ଡଳରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, କମଳ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜେ ଏକ ଶଙ୍କର-ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ବିଶେଷ ଆସନ, ପ୍ରତିମା, ମୂଳ ଓ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ସୋମାଦି ଗ୍ରହମାନେ, ଗାୟ ମୁଦ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସମସ୍ତ କୁ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ସଂସ୍କାର କରିଥିଲେ। ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱର ଶୁଦ୍ଧି କରି, ଅଭ୍ୟନ୍ତରିକ ପୂଜା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ବାମ ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଶକ୍ତିମାନେ ପଦ୍ମର ପତ୍ରରେ ରଖି, ପତ୍ର ଶିରାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିକୁ ବିଧିବଦ୍ଧ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଶକ୍ତିମଣ୍ଡଳ ଓ ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ଚନ୍ଦନ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦେଇ ସେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଵଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତାମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରାଗଲେ। ପଞ୍ଚମୁଖୀ ରୂପ ଓ ଚଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା ବିଧିବତ୍ କରାଗଲା। ଶିବ ଶାସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧିରେ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଗଲା। ମୂଳ, କନ୍ଦ, ଫଳ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ନୈ୵େଦ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା। ଅଙ୍ଗୁଠିର ଟିପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ତାପ ସହିଥିଲେ। ବର୍ଷାରାତିରେ ମେଘ ଓ ଝରଣା ଜଳ ସହିତ ରହିଥିଲେ। ହାତ ଓ ପାଉଁରେ କମଳ ତିଆରି କରି, ମୁଁହରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ନୀବାର ଧାନ ଦାନ କରି ପଶୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୋଷଣ କରୁଥିଲେ। ଆଲଭାଳ ଫଳର ଜଳ, ସୁନ୍ଦର କୁମ୍ଭରେ ଭରି, ସେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ। ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଶୋଣ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିଥିଲେ। ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଅରୁଣାଚଳ ପର୍ବତର ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ଜାଣିଥିଲେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନଗରକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜିତିଥିଲେ, ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ସେ ପ୍ରବଳ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଅପହେଞ୍ଚ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେ ଋଷିମାନଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଧର୍ମର ମାର୍ଗକୁ ବାଧା ଦେଇଥିଲେ। ସେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଦାସ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କ ଭଳି ଏକ ଦୂଷ୍ଟ ଦାନବ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ତପସ୍ଵିନୀ ମହିଳାର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଗିରିଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ଭୀତା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ କାହିଁକି ରହୁଛ?” “ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ କାହିଁକି ଭୋଗରେ ଅନାସକ୍ତ?” “ହଂସପଙ୍କ ଶୟ୍ୟା, ମୁକ୍ତାମଣିର ଛତ୍ର—” “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଏହି କଠୋର ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ିଦେଇଛ, ହେ ସାଧୁବୃତ୍ତି।” “କିନ୍ତୁ ଏଠି ଅଛନ୍ତି ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଦାଇତ୍ୟମହିଷାସୁର, ଦାନବମାନେର ରାଜା।” “ଏହାକୁ ଅସ୍ବୀକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେ ପ୍ରଭୁ ଏସବୁ ଖବର ନିଶ୍ଚୟ ପାଇଁଠିବେ।” ଏପରି ଅନୁଚିତ ଓ ବିପରୀତ ଭାବରେ ସେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ। ତା’ପରେ, ଦାଇତ୍ୟ ମହିଳାର ରୂପରେ ସେ ଭୟାଙ୍କର ଶପଥ ନେଲେ। ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣି, ଦାନବର ଆଖି ରାଗରେ ଲାଲ ହେଲା। ସେ ଚାରିପଟେ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ପଦାତି ସେନା ନେଇ, ତୁରୀ ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶକୁ ଚିରିଦେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।