ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଶୋଣ ପର୍ବତର ପାଦ ଦେଶରେ, ଯାହାକୁ ପ୍ରବାଳ ପର୍ବତ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ। ସେଠି, ମୁଁ ତିନି-ନୟନୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି। ମୋ ଆଶ୍ରମର ନିକଟେ ଏହି ଏକ ବଡ଼ ଓ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଅଟୁଟ ଅଛି। ଋଷିଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ଏହି ଆଶ୍ରମ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିଲା। ଆଶ୍ରମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ପାଇଁ, ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ସେ ନିର୍ଦେଶିତ ହେଲେ। ସତ୍ୟବତୀ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ମଣ୍ଡାର ଫୁଲରେ ସଜିଥିବା ଜୁଡ଼ା କରି ଚୁଲକୁ ବାନ୍ଧିଲେ। ହଲକା କୁହୁଡି ପରି ହଁସ ଚିହ୍ନିତ ଶୁଭ୍ର ଚିର ଖୋଲି ଦେଲେ। ସେଁ ନରମ ଆଙ୍ଗୁଠି ଫୁଲ ଚିହ୍ନିବାରେ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ। ହୀରାର ସୁଇ ପରି କମଳ ଅଙ୍ଗ ଅଂଶ କାଁଟାରେ ଚିହ୍ନି ଯାଇଥିଲା। ପବିତ୍ର କମଳା ନଦୀରେ ସେ ପ୍ରଭାତ ନିଷ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଦର୍ଭା, ଚାଉଳ, ତିଳ ଓ ଗୌରୀ ନଦୀର ପବିତ୍ର ଜଳ ମିଶାଇ ସେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ବାଳୁର ଚକ୍ରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜେ ଏକ ଶଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ଆସନ, ପ୍ରତିମା, ମୂଳ, ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ସୋମ ଆଦି ଗ୍ରହମାନେ ଓ ଗୋ ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ଅତି ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ଉପସ୍ପୃଶ କରିଥିଲେ। ପଞ୍ଚଭୂତ ଶୁଦ୍ଧି କରି, ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାଗ ପୂଜା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ପତ୍ରର ମୁଳରେ ବାମ ଶକ୍ତି ଆଦି ରଖି, ପତ୍ରର ଶିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ନିର୍ଗମନ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ତାହାପରେ ଶକ୍ତିର ଚକ୍ର ଓ ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ଚନ୍ଦନ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରି ପୂଜା କରିଥିଲେ। ପଞ୍ଚମୁଖୀ ରୂପ ଓ ଚଣ୍ଡେଶ୍ୱର ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଶିବ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିୟମାନୁସାରେ ଶୁଭ୍ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ। କନ୍ଦ, ମୂଳ, ଫଳ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଉପଚାର ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ଅଙ୍ଗୁଠିର ଟିପରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ପଞ୍ଚାଗ୍ନିର ମଧ୍ୟରେ ତାପ ସହିଥିଲେ। ବର୍ଷା ରାତିରେ ବାଦଳ ଓ ଝରଣା ସହିତ ସେଁ ଅଟୁଟ ରହିଥିଲେ। ହାତ ପା ଦ୍ୱାରା ପଦ୍ମ ତିଆରି କରି, ମୁଁହରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ନୀବାର ଚାଉଳ ଦାନ କରି ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ। ଆଲାବାଳ ଫଳ ଜଳ ସୁନ୍ଦର କୁମ୍ଭରେ ଭରି ବିପ୍ରଦେହ ନିଷ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ପର୍ବତ କନ୍ୟା ପରି ଶୋଣ ପର୍ବତର ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲେ। ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଓ ଶିବ ଶ୍ଲୋକ ପାଠ କରିଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଅରୁଣାଚଳ ପର୍ବତର ନାଥଙ୍କୁ ନମନ କରି, ପରିକ୍ରମା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଅବହେଳିତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରର ନଗରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିଜୟ କରିଥିଲେ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଵିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର ଶାପମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅପହୱାନ କରିପାରିନଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଋଷିମାନେଙ୍କର ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ହେଇଯାଇଥିଲେ ଓ ଧର୍ମର ପଥ ଅଟକିଯାଇଥିଲା। ସେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କର ଦାସ ଥିଲେ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ପରି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ। ଏହି ପରେ, ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ ରୂପ ଧରି ସେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ: "ଓ ଭୟଭୀତ ଜନ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ କାହିଁକି ତୁମେ ବସିଛ?