ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ ଏକାକି କ’ଣ ଅଛି? ଏବେ ମୁଁ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବି, ଏଭଳି ଭାବି ଗଙ୍ଗା ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ମୁହଁ ମୁଦି, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ତଥାପି, ସେ ଜଣେ ସ୍ନେହମୟୀ ମା ଭଳି, ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଚିରକାଳ ଦୟା ଓ ପ୍ରେମରେ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଧାରଣା କରି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରୁ ଅପସରଣ କରିଲେ। ତାପରେ କଳାବତୀ, ମାଲ୍ୟାବତୀ, ମାଳିନୀ, ବିଜୟା ଓ ଜୟାଙ୍କ ସହିତ, ଗଙ୍ଗା ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼, ଅରଣ୍ୟ ଓ ନଗରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ସାହ୍ୟ ପର୍ବତର ପାଦଦେଶରେ, ଦ୍ରାବିଡ ନାମକ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଶିବିର ନିକଟରେ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଦୂରନହିଁ, ସମସ୍ତ କିଛି ରକ୍ତିମ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଉପତ୍ୟକାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲା। ତେଣୁ, ସେମାନେ କହିଲେ, “ଚଳ, ଏହି ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା।” ଏଭଳି, ମିତ୍ର, ପାର୍ବତୀ ନିଜ ଆଚରଣ ଓ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଲେ। ସେଠାରେ ଗୋହଳିମାନେ ତାନ୍ତୁ ଉଠାଉଥିଲେ, ମଗରମାଛ ଜଳବନ୍ଧୁ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲେ। କମର ମୃଗମାନେ ଗାଢ଼ ଲୋମରେ ତାଳ ଦେଇ ମଳ ହଟାଉଥିଲେ। ବାନରମାନେ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ନେଉଥିଲେ, ଭାଲୁମାନେ ମଧରେ ଭରିଥିବା ପତ୍ର ଉଠାଉଥିଲେ। କୋଇଲି, ଉଲୁକ, ପୋଲା, ବାଜ, ହରିଣ, ବାଘ ଓ ହରିତ ହାତୀମାନେ ସେଠି ଚରିଥିଲେ। ପୁରାତନ ଯଜ୍ଞରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଉପହାରର ସୁଗନ୍ଧ ସମସ୍ତ ଆକାଶରେ ହେଉଥିଲା। କାଉଆ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏଠି ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଥିଲେ। ଶାକ ଓ ଧାନ ଖେତରେ ବାଘ ଓ ଗାଈ ମିଶି ଚରୁଥିଲେ। ଏହି ଭଳି ଏକ ଶୁଭ୍ର, ପବିତ୍ର ଓ ଆକର୍ଷକ ସ୍ଥାନରେ, ସାତ ପତ୍ର ଗଛ ତଳେ, ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ବାଘଚର୍ମ ଉପରେ ଏକ ତପସ୍ବୀ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜଟା ଧାନ ଶିଷ ଭଳି ରକ୍ତିମ, ଦେହ ଧୂଳି ଲଗି ଧୂସର, ନାକର ଟିପ୍ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି, ମୃଦୁ ମୁଁହ ଖୋଲା, ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ, ଶେଷ ସ୍ଥିତିର ସମୀପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଷଡ୍ରିପୁ ନାଶ ପାଇଁ ବିଛିତ ଫନ୍ଦ ଭଳି, ପାର୍ବତୀ ନିଜ ନିୟମ ପୂର୍ବକ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେଠି ତପସ୍ବୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ। ଏହି ଅରୁଣ ପର୍ବତ ଦେବସ୍ଥଳ ଭାବେ ପୂଜିତ। ବିଜୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁଁହରେ ଶୁଣି, ତପସ୍ବୀ ଉମା ବିଷୟରେ ସବୁ ଜାଣିଲେ। ସେ ଅତିଥି ଭାବେ ଉମାଙ୍କୁ ମୂଳ, କନ୍ଦ, ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ ତିନି ଲତା ଆଲୋକ ଦେଖା ଦିଆଯିବାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ କହିଦେଲେ। ଶୋଣ ପର୍ବତର ପୂର୍ବଦିଗରେ ସ୍ଥଳୀଶ୍ୱର ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି। ଏଠି ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ପରମେଷ୍ଠୀ ସହ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ଶୋଣ ପର୍ବତର ପାଦକ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରବାଳ ପର୍ବତ ନାମରେ ଖ୍ୟାତ। ତେଣୁ, ଏଠି ମୁଁ ତ୍ରିନେତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛି। ମୋ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଏହା ଏକ ମହାପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର। ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଏହି ଆଶ୍ରମ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଲା। ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ପାଇଁ, ଅରଣ୍ୟବାସିନୀ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯିଲା। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା। ସତ୍ୟବତୀ ତୁରନ୍ତ ନିଜ କେଶ ମଣ୍ଡାର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଚୂଡ଼ାରେ ବାନ୍ଧିଲେ। ସେ ନିଜ ହଁସଚିହ୍ନିତ, କୁହୁଡ଼ ଭଳି ହାଲୁକା ବସ୍ତ୍ର ପରିହାର କଲେ। ତାଙ୍କ କମଳ ଆଙ୍ଗୁଠି ଫୁଲ ତୋଡ଼ିବାରେ ଅସମର୍ଥ ଥିଲା। ହୀରାର ସୁଇ ଭଳି କମଳ ଅଂଗ ଅତି ନରମ ଥିଲା, ଝାଡିର କାଟା ତାଙ୍କୁ ଚିରିଦେଉଥିଲା।