ପାର୍ବତୀ ମନେ କଲେ, “ଏହି ଦିନ ଯଦି ସେ ମୋ ପ୍ରତି କୃପାଶୀଳ ହୋଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ସତ୍ୟ ହେବ।” ସେଉଁଠିଏ, ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—“ଆଜିଠାରୁ ମୁଁ ତୁମର ଦାସୀ, ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ମୋତେ କିଣିଛ, ଏହା ସେ କହୁଛନ୍ତି।” ତେବେ, ନାରୀମାନେ ଯେଉଁଠି ମନରେ ମୋହ ଥାଏ, ସେଉଁଠି ପ୍ରେମ ସମତୁଳ୍ୟ କିମ୍ବା ସ୍ଥିର ହୁଏ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ, ସ୍ନେହ ଓ କ୍ରୋଧ ମିଶିଗଲା ଯାଉଥିବାରୁ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା। ତାଙ୍କର ଆଖି ଲାଲ ହୋଇ ଲୁହରେ ଭିଜିଗଲା, ଅଶ୍ରୁଧାରା ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା। ଭୂହ ପ୍ରଦେଶରେ ଥିବା ତିଳକ ଚିହ୍ନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା। ଭିତରେ ଜମିଥିବା କ୍ରୋଧର ଭାରରେ ତାଙ୍କ ତଳ ଓଠ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଗାଲ ଭାବନାରେ ଅତ୍ୟଧିକ ରଙ୍ଗିନ ଓ ତାପିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଭିତରେ ତାଙ୍କର ଅଂକ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନ୍ଦରେ କମ୍ପିଉଠିଲା। ସେ ମନେ କଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ମୋ ଅପୂର୍ବ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି।” ଏବେ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଆଉ ଏଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଚାଲିଯିବି, ଏଠି ମୋ ପାଇଁ କ’ଣ ଅଛି?” ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାର ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏପରି ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା ମାତା, ଯିଏ ସଦା ସ୍ନେହମୟୀ, ସେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଚିରଦିନ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ପାର୍ବତୀ ଏହି ଭାବରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରୁ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ କଳାବତୀ, ମାଲ୍ୟାବତୀ, ମାଲିନୀ, ବିଜୟା ଓ ଜୟା। ସେମାନେ ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼, ଅରଣ୍ୟ ଓ ନଗର ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ସାହ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ତଳେ, ଦ୍ରାବିଡ ନାମକ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପୋଭୂମିରେ ସେମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରେ ଦୂରେ ସବୁ ଲାଲ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା। ତାଳ ଉପତ୍ୟକାରେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। “ଆସ, ଏହି ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା।” ଏଭଳି କହି ପାର୍ବତୀ, ତାଙ୍କ ସଂଗୀନିଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଟିକ୍ଟିକି ଝୁଲି ତାନା ଉଠାଉଥିଲା, ମଗର ଜଳ ଶାକ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲା। ଚମର ମୃଗ ଘନ ଲୋମରେ ମଳ ହଟାଉଥିଲା। ବାନର ଫଳ ଓ ଫୁଲ ନେଉଥିଲା, ଭାଲୁ ମଧୁ ଭରା ପତ୍ର ଉଠାଉଥିଲା। କୋଇଲି, ପେଚା, ଟିଆ, ଶ୍ୟାଳ, ହରିଣ, ବାଘ ଓ ହରିତ ହାତୀମାନେ ଏଠାରେ ରହୁଥିଲେ। ପୁରାତନ ଯଜ୍ଞରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ପୁଷ୍ପ ଓ ଧୂପର ଗନ୍ଧ ଚାରିପାଖ ଭରିଥିଲା। କାଉ ଶତୃମାନେ ଏଠାରେ ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଥିଲେ। ତରକାରି ଓ ଧାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାଘ ଓ ଗାଈ ଚାରୁଥିଲା। କିଛି ସୁନ୍ଦର, ପବିତ୍ର ଓ ଆକର୍ଷକ ସ୍ଥାନରେ, ସାତ ପତ୍ର ଗଛ ତଳେ, ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ବାଘଚର୍ମ ଉପରେ ବସିଥିଲେ ଏକ ତପସ୍ୱୀ। ତାଙ୍କ ଜଟା ଲାଲ ଧାନ ଗଛ ଭଳି ରଙ୍ଗିନ, ଦେହ ଧୂଳିରେ ଧୂସର। ଦୃଷ୍ଟି ନାସିକାଗ୍ରେ, ମୃଦୁ ଓଠ ମଧୁର ଭାବରେ ଖୋଲା। ଅନ୍ତର୍ନିମଗ୍ନ, ସମାଧିର ପାର୍ଶ୍ୱଭାଗରେ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ। ଷଡ୍ ରିପୁଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଫାନ୍ଦ ଭଳି, ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରି ପାର୍ବତୀ ସେ ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଅରୁଣ ପାହାଡ଼ ପବିତ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ ପୂଜିତ। ଏଭଳି କହି, ବିଜୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁଁହରୁ ସେ ଉମା ବିଷୟରେ ଜାଣିଥିଲେ। ତପସ୍ୱୀ ତାଙ୍କୁ ଅତିଥିର ମାନ ଦେଇ କନ୍ଦମୂଳ, ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଇ ସଂମାନ କଲେ। ତଳପରି ଆଲୋକସ୍ତମ୍ଭ ପ୍ରକାଶ ଆରମ୍ଭରୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଏକ ପରେ ଏକ କହିଦେଲେ। ଶୋଣ ପାହାଡ଼ର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ସ୍ଥଳୀଶ୍ୱର ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି। ସେଠି ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ପରମେଷ୍ଠୀ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଘନସଂଖ୍ୟାରେ ବସୋବାସ କରୁଛନ୍ତି।