ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ, ହେ ଶୁଭେ, ସମୟ ଆସିଲେ ସମସ୍ୟାର ସଠିକ୍ ସମାଧାନ ହେବ। ଏପରି ଭାବେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଅନ୍ଧକାସୁଦନ ମୁକୁନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ଏକଥିରେ, ଗୁପ୍ତ ଆଘାତର କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ‘କାଳୀ’ ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହି ଚର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଯିଏ, ସେ କୌଶିକୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତରେ ବାସ କରୁଥିବା କାଳୀ। ଏହି ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ଦେବୀ ଗୌରୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। କ୍ରମେ, ସେ ଆକାଙ୍କ୍ଷାରେ ଏକା ହୋଇ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପୁରାତନ ପ୍ରଥାଅନୁସାରେ, ନାରାୟଣ ଓ ଚତୁର୍ମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା ସେଠି କଥାହେଉଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁ, ବଡ଼ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ। କେବେ ବୀଣାର ସ୍ୱରେ, କେବେ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କି, କେବେ ଜ୍ଞାନ ଓ ପାରମ୍ପରିକତା ବିଷୟରେ କଥା ହେଇ, କେବେ ଅଦ୍ଭୁତ ବସ୍ତୁ ଦେଖି, କେବେ ଫୁଲ ତୋଳି, କେବେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରି, କେବେ ମୈନାକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, କେବେ ମେନାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ। କେବେ ଚକ୍ର ଖେଳର ଆନନ୍ଦ ନେଇ, କେବେ ହସ୍ତମୁଖର କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ମଗ୍ନ ହେଉଥିଲେ। ଖେଳରେ ହାରିଥିବା ଜିନିଷ ଫେରାଇ ନେଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମାତାପିତା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପର୍ବତମାଳାରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବୀ ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରୁଥିଲେ। କେବେ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କିଛି ଭାଗ୍ୟଶାଳି ନାରୀ ନିଶ୍ଚିତ ଧ୍ୟାନ କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ମନ ଏତେ ଅସ୍ଥିର ଯେ, ତାହା କିପରି ବୁଝିବା? ଏ ଦିନ ସେ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ କି ନୁହେଁ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ଠିକ୍। ଆଜିଠାରୁ ଆମି ତୁମର ଦାସୀ, ତପସ୍ୟାରେ କ୍ରୟିତ, ଏହିପରି ସେ କହୁଛନ୍ତି। ମହିଳାମାନଙ୍କ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ସମ ଓ ଅଟୁଟ ରହେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ସ୍ନେହ ଓ କ୍ରୋଧର ମିଶ୍ରଣରେ ଦେବୀଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ ଅଶ୍ରୁଧାରାରେ ଭିଜିଗଲା। ଭୂରୁ ଉପରେ ଥିବା ତିଳକ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଭିତର ରୋଷର ଭାରରେ ତଳ ଓଠ କମ୍ପିଗଲା। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଗଣ୍ଡ ଭାବନାରେ ଅତ୍ୟଧିକ ରଙ୍ଗିନ ହେଲା। ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ କମ୍ପନରେ ତାଙ୍କର ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଧାତ ହେଲା। ସେ ଭାବିଲେ—ନିଶ୍ଚିତ ଏହା ମୋର ଅଭାଗ୍ୟର କାରଣ। ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, ଏବେ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଜାଗାକୁ ଯିବି। ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ସେ ଶାନ୍ତିରେ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଧାରଣା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା, ସଦା ସ୍ନେହଶୀଳ, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଧାରଣା କରି, ସେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦେହଠାରୁ ଦୂରେ ହଟିଗଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ ଚଳାବତୀ, ମଲ୍ୟାବତୀ, ମାଳିନୀ, ବିଜୟା ଓ ଜୟା। ସେ ସେଠାରୁ ପବିତ୍ର ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ନଗର ମାଧ୍ୟମରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସାହ୍ୟ ପର୍ବତର ପାଦଦେଶରେ, ଦ୍ରାବିଡ଼ ନାମକ ଅଞ୍ଚଳରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପୋବନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେଖ, ଏଠାରୁ ଦୂରେ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଲାଲ ହେଉଛି। ଏହି ଉପତ୍ୟକାରେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଦେଖାଯାଉଛି। ଚଳାବତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, ଆସ, ଏହି ପବିତ୍ର ତପୋବନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା।