ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ସଦା ପାଠ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା, ନମସ୍କାର ଓ ନିତ୍ୟ-ନୂତନ ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ଷଡଅଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଧିରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ଶିବତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉପାସନା ବିଷୟରେ ମୁଁ ମୋ ବାପା ଶିଳାଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏକଥା ଶୁଣିଥିଲି। ଏହା ସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ମନରେ ଏହି କଥା ନେଇ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଯେପରିକି ଏହି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଜିଜ୍ଞାସା ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି। ହେ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ତୁମେ ଦୟାକରି ଏହି କଥା ମନୋযোগ ସହିତ ଶୁଣ। ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ଜାଣିଛ, ପୁରାତନ କାଳରେ କିପରି ଦକ୍ଷାୟଣୀ ଶିବଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ କିପରି ସେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦକ୍ଷ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ବିରୋଧ କଲେ। ତାପରେ ହରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ବୀରଭଦ୍ର ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ। ତୁମେ ଶୁଣିଛ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ମଣ୍ଡ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ କାଟିଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ହାତ କଟିଦେଲେ, ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆଘାତ କରାଗଲା। ସେ ଦେବୀ ପୁନର୍ବାର ହିମବତଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦେବତା ତାଙ୍କ ସେବାରେ ନିୟୋଜିତ ହୋଇ, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ସ୍ଥାଣୁବନରେ ତାଙ୍କ ସହ ବାସ କଲେ। ସେଇ ସଂଯମୀ ଦେବତା ତାଙ୍କ ଗଣମାନଙ୍କୁ ସହିତ କେଉଁଠି ଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆସି ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପୂର୍ବ ଘଟଣାର ଦୁଃଖରେ ବିଚଳିତ ଥିଲେ। ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ବିଧବାବସ୍ଥାର ଦୁଃଖରେ ଅତିକ୍ରନ୍ତ, ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ମା ମେନା ଓ ବାପା ହିମବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମ୍ପର୍କ ପୁନଃ ଗଢ଼ାଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏକ ବର ମାଗିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତେବେ ଅନ୍ଧକସୁଦନ ଦେବତା ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସମୟ ଆସିଲେ ଏହାର ପ୍ରତିକାର ହେବ।" ଏପରେ ସେ ମୁକୁନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଇ ପଠାଇଦେଲେ। ଏକଥା ହେଉଛି, ଗୁପ୍ତ ଆଘାତ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ 'କାଳୀ' ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା। ସେଠି, ଦେବୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କ ଚର୍ମ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରିଦେଲେ। ଏହି କାଳୀ, କୌଶିକୀ ନାମରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଦେବୀ ଗୌରୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଆଶା ଓ ଏକତ୍ୃତ୍ୱରେ ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ ଓ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା, ପ୍ରଚଳିତ କଥାନୁସାରେ, ଏହି ବିଷୟରେ କଥା ହେଲେ। ସେଇ ଦୁଇ ଶିଶୁ, ତାଙ୍କର ମାତାପିତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। କେବେ ବୀଣା ଧ୍ୱନିରେ, କେବେ ଚିତ୍ରାଙ୍କନ କରି, କେବେ ଜ୍ଞାନ ଓ ପାରମ୍ପରିକତା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରି, କେବେ ଅଦ୍ଭୁତ ବସ୍ତୁ ଦେଖି, କେବେ ଫୁଲ ତୋଳି, କେବେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରି, କେବେ ମୈନାକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, କେବେ ମେନାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ। କେବେ ଦ୍ୟୁତକ୍ରୀଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ, କେବେ ହସ୍ତମୁଖର କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ, ହାରାଯାଇଥିବାକୁ ପୁନଃ ଫେରାଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଚରାଚର ଜଗତର ସେଇ ଦୁଇ ମାତାପିତା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପର୍ବତମାଳାରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଠି, ସେ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ। କେବେ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଚକ୍ଷୁମୁଦ୍ରା କରି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଉଥିଲେ। ନିଶ୍ଚୟ ଏବେ କୌଣସି ଭାଗ୍ୟଶାଳି ନାରୀ ଏଭଳି ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷମନର ବାକ୍ରତା କିପରି ଜଣାଯିବ?—ଏହି ରହସ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ।