ଏହି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କମାନେ ଅରୁଣା ନାମକ ଏକ ସହର ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡିକ କୁଆର ଆକାର ନେଇଥିଲେ, ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିଭଳି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଗୋଲୋକ ସେଠି ଏକ ଗୋପାଳ ଅଟା ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ବେଦମାନେ ନିଜେ ରୂପ ନେଇଥିଲେ। ଭୂତ, ପିଶାଚ, ବେତାଳ, କଟପୂତନା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦେବତା ଧୂର୍ଜଟି, ଅର୍ଥାତ୍ ଶିବ, ଏକ ସିଦ୍ଧର ରୂପ ନେଇଥିଲେ ଓ ଜିଜ୍ଞାସାବଶତଃ ସେଠି ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ କେହି ଅପରିଚିତ କରିପାରିନଥିଲେ, ସେ ସବୁଠି ଉଜ୍ୱଳ ରହିଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି, ସେମାନେ ଶୋଣାଦ୍ରିର ନାଥଙ୍କୁ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୀକ୍ଷା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର କରି, ନିଜେ ନିଜର ଗୁରୁ ହେଇଥିଲେ। ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ କରି, ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଫଳ ଏକତ୍ର କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଦିନେ ଦିନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ପରିକ୍ରମା, ନମସ୍କାର ଓ ନିତ୍ୟ ନୂତନ ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ଷଡଂଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ଶିବ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥାଟିକୁ ମୁଁ ଏକଥିବେଳେ ମୋ ପିତା ଶିଳାଦାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି। ତଥାପି, ମୋର ଏବେ ମଧ୍ୟ ଜିଜ୍ଞାସା ରହିଛି, ଯେପରି ଏହି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ। ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବଳ, ତୁମେ ଏହି କଥା ସାବଧାନରେ ଶୁଣ। ନିଶ୍ଚୟ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଡକ୍ଷାୟଣୀ କିପରି ଶିବଙ୍କୁ ପତି ଭାବରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ତୁମେ ଜାଣିଛ। ଏବଂ, ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରି, ସେ କିପରି ଏକ ଦକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିଥିଲେ, ତୁମେ ଜାଣିଥିବେ। ତାପରେ, ହରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ବୀରଭଦ୍ର ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ଶୁଣିଛ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଗଣମାନେ କିପରି ଛେଦ କରିଥିଲେ। ଦନ୍ତ ଭଙ୍ଗ, ସୂର୍ୟଙ୍କ ହାତ କଟାଯିବା, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଆଘାତ ହେବା ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ସେ ଦେବୀ ହିମବତଙ୍କ ଘରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଦେବତା ତାଙ୍କ ସେବାରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ, ସ୍ଥାନୁ ଅଟର ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ବସିଥିଲେ। ସେ ଦେବତା, ନିଜ ଗଣମାନେ ସହିତ, କେଉଁଠି ଗଲେ। ପରେ, ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ପୂର୍ବ ଘଟଣାରେ ଚିନ୍ତିତ ଥିଲେ। ପର୍ବତପୁତ୍ରୀ, ବିଧବାବେଦନାରେ ପୀଡିତ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ଚାହିଲେ। ଏହି ଚାହିଦା ତାଙ୍କର ମା ମେନା ଓ ପିତା ହିମବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଦେବମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୟରେ ତାଲିଲେ। "ଭୟ କରିନ, ଭାଗ୍ୟବାନ; ସମୟରେ ଏହା ପ୍ରତିକୂଳ ହେବ," ବୋଲି ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ଅନ୍ଧକସୁଦନା ମୁକୁନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। କିଛି ସମୟରେ, ଗୁପ୍ତ ଆଘାତ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀକୁ "କାଳୀ" ନାମରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯିବା ହେଲା। ସେଠି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବୀ ନିଜ ଚର୍ମ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ତିନି "କୌଶିକୀ" ଭାବରେ ଏବଂ "କାଳୀ" ଭାବରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ବସିଥିଲେ। ଗୌରୀ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ସେହି ସୁନ୍ଦର ଶିଖରରେ ବସିଥିଲେ। କ୍ରମେ, ଆଶାରେ ଏକତ୍ୱ ହୋଇ, ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପ୍ରସୂତ କଲେ। ସେହି ଦୁଇଜଣ—ନାରାୟଣ ଓ ଚତୁର୍ମୁଖ—ପାରମ୍ପରିକ କଥା ଅନୁସାରେ କଥା କହିଥିଲେ। ଦୁଇ ଶିଶୁ, ବଢିବା ସହିତ, ତାଙ୍କର ଦେବୀ ଓ ଦେବତା ପିତାମାନେ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଥିଲେ। କେବେ କେବେ ବୀଣା ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, କେବେ କେବେ ଚିତ୍ର ଅଙ୍କନ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ।