ଏଠାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଅଚଳ ଜୀବ ଓ ପଶୁମାନେ ପ୍ରତି ଶରୀରଧାରୀ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏଠି ମୁକ୍ତିର ଉପାୟ ଅଛି। ମାନବମାନେ ଏଠି ଦେଖିଲେ କିମ୍ବା ଦୂରରୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ମୋର ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ଏଠି ଶାଶ୍ୱତ ଭାବେ ଅଚଳ ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବରେ ବସିଛି, ଶୁଭ ଫଳ ଦେବାକୁ। ବର୍ଷାବାରି ଯୁଗର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ସାଗର ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଆବୃତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଆଲୋକରୁ ଗଠିତ, ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ କୌଣସି ଆଲୋକ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହିଁ। ଯାହାକୁ ମୁଁ ଦୟା କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଏଠି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଦୂରରୁ ନମସ୍କାର କରି, କିମ୍ବା ନିକଟରୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଏଠି ମହାପୁରୁଷମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଶୋଣାଚଳକୁ ଅବହେଳା କରିନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଏହି ପାହାଡ଼ ରହୁ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଦୀପ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସହ୍ୟ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଏହା ସାଧାରଣ ପାହାଡ଼ ନୁହେଁ; ଏହାର ଚମକ ଦିବ୍ୟ ପର୍ବତ ଭଳି। ଏହି ପାହାଡ଼ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜ ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶ କରେ। ତଥାପି, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ଶୋଣା ପାହାଡ଼ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।" ଏହି ଦୁଇଜଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ, "ଆଜିଠୁ, ଆମ ଅନୁରୋଧରେ, ଏହି ପାହାଡ଼ର ଉପତ୍ୟକାରେ ଆମେ ଅରୁଣା ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏଠି କେସରା ଗଛ, ଆମ୍ବ, ନାଗ, ପୁମ୍ନାଗ ଓ କେସରା ଫୁଲ ମିଳେ। ହେ ଦେବଦେବ, କୃପାର ସାଗର, ଆପଣ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ରହିବା ଉଚିତ। ନହେଲେ, ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆମର ମନ ପବିତ୍ର ହେବ ନାହିଁ।" "ଶୋଣା ପାହାଡ଼ର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏହି ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଅଛି। ବେଦ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର, ପୁରାଣ ଓ ଶିବଶାସ୍ତ୍ର—ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ଗୁରୁ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କେମିତି ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ?" ତାପରେ, କୃପାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଜଗତ୍ନାଥ, ଭୂମିପୁତ୍ର କହିଲେ, "ତୁମେ କାମିକ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପାୟରେ ମୋତେ ପୂଜା କର। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଦୁଇଜଣ ମୂହରେ ଶୈବ ସଂହିତାକୁ ଭୁଲିଯିଛ।" ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଏକ ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଦେଖି ମୁକୁନ୍ଦ ଓ କମଳାସନ ଦୁଇଜଣ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ପରେ ଶୋଣଗିରି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦେଉଳ ତିଆରି କଲେ। ସେଠି ଏକ ପବିତ୍ର ଝିଅ ଖୋଦିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଅରୁଣା ନାମକ ନଗର ଦିଆରି କଲେ। ଏଠି ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ ବସିଥିଲେ। ପବିତ୍ର ତୀର, ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ନଦୀମାନେ କୁଆଁ ରୂପେ ଏଠି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଗୋଲୋକ ଗୋଶାଳା ହେଲା, ବେଦ ନିଜେ ରୂପ ନେଲେ। ଭୂତ, ପିଶାଚ, ବେତାଳ, କଟପୂତନା ଆଦି ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଥିଲେ। ଧୂର୍ଜଟି ଦେବ ଶିଧ୍ଧ ରୂପେ ଏଠି କୁତୁହଳରେ ଆସିଥିଲେ। ସେ କେବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ସବୁଠାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଦୀର୍ଘକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଶୋଣାଦ୍ରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦନ୍ତ (ଅର୍ଥାତ୍ ଭକ୍ତିରେ) ପୂଜା କଲେ। ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ଦୀକ୍ଷା କରି, ସେମାନେ ନିଜେ ଗୁରୁ ହେଲେ। ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ କରି, ପୁଷ୍ପ, ପତ୍ର ଓ ଫଳ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ।