ହରି ନିଜ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ଭିକ୍ଷୁଙ୍କର କପାଳକୁ ପୂରଣ କରିଦେଲେ। ଯଦି ତୁମେ କରୁଣା ଶିଖାଇ ଦେଇନଥାନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଉପଯୋଗ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତି। ତୁମେ ନରସିଂହ ଓ ଶରଭ ରୂପ ଧରିନଥାନ୍ତି, ତେବେ ବଡ଼ ବ୍ରହ୍ମରୁଷିମାନେ ଟିକି ପାରିନଥାନ୍ତି। ତୁମେ ମତ୍ସ୍ୟ ଓ କୂର୍ମ ରୂପେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ବଡ଼ ନାଉ ଚାଳକ ହୋଇଥିଲେ। ତୁମେ ନିଜ ହଜାର ଅଟୁଳ ପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଶିବର ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଧୂର୍ଜଟି ଆଉଥରେ ନିଜକୁ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବିଲେ। ସେ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ସମଦାନ ଓ ଉପାସନାର ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। ଯେଉଁଜଣ ମୁଁ ଗୁରୁ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ଜାଗିଥିବା ବେଳେ ବା ସୃଷ୍ଟି-ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ ମୁଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦୟା ଦେଇଛି, ତାହା ଏଠି ଅବସ୍ଥିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଳିଥାଏ। ଏଠି ଅଞ୍ଚଳରେ ତିନି ଯୋଜନା ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ବସିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଏଠି ଅଚଳ ଜୀବ ଓ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ, ମାନବମାନେ ଦୂରରୁ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ସ୍ମରଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି। ମୋର ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ଏଠି ଶାଶ୍ୱତ ଭାବେ ଅଚଳ ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଛି। ବର୍ଷାବାସର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଏହାକୁ ଉପଲି ନପାରିବ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଆଲୋକରୁ ଗଠିତ, ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ କେବେ ଉତ୍କ୍ରମ କରାଯିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଯେଉଁଜଣଙ୍କୁ ଦୟା କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଏଠି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଦୂରରୁ ନମସ୍କାର କିମ୍ବା ସମୀପରୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ଏଠି ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର ନିବାସ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଏ। ଶୋନାଚଳକୁ ଅବହେଳା କରିନଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବେ। ସେ ଦୁଇଜଣ, ଅହଂକାର ଛାଡି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଏହି ପାହାଡ଼ ରହୁ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ତେଜ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅସହ୍ୟ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଏହା ସାଧାରଣ ପାହାଡ଼ ନୁହେଁ; ଏହାର ଚମକ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତର ପର୍ବତର ଦ୍ୱାରା। ଏହା ନିଜ ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ଜଗତର ଉନ୍ନତି ପ୍ରଦାନ କରେ। ତଥାପି, ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ଶୋନା ପାହାଡ଼ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଉଛି।" "ଆଜିଠୁ, ଆମ ଅନୁରୋଧରେ, ଏହି ପାହାଡ଼ର ତଳ ଉପତ୍ୟକାରେ, ଆମେ ଅରୁଣ ପାହାଡ଼ର ଶୋଭାମୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏଠି ପୂଜିବା। ଏଠି କେସରା ଗଛ, ଆମ୍ବ, ନାଗ, ପୁମ୍ନାଗ ଓ କେସରା ଫୁଲ ମିଳିଥାଏ। ହେ ଦେବତାମନ୍ଦିର ନାଥ, କରୁଣାର ସାଗର, ତୁମେ ଏଠି ଅବସ୍ଥିତ ରହିବା ଉଚିତ। ନହେଲେ, ଆମ ମନ ପବିତ୍ର ହେବ ନାହିଁ, ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।" "ଶୋନା ପାହାଡ଼ର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏହି ଉଚ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତର ରହିଛି। ବେଦ ଏବଂ ତାହାର ଅଙ୍ଗ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର, ପୁରାଣ, ଶିବଶାସ୍ତ୍ର— ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ତୁମେ ଗୁରୁ ରୂପେ ଏକା ଅବସ୍ଥିତ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କେମିତି ଆମେ ତୁମର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ?" ତାପରେ, କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି, ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଓ ଭୂମିପୁତ୍ର କହିଲେ, "ତୁମେ କାମିକା ଶାସ୍ତ୍ରର ପଥ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜିବା। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଦୁଇଜଣ ଭ୍ରମରେ ଶୈବ ସଂହିତାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛ।" ଏଠି, ଏକ ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏହି ଦେଖି, ମୁକୁନ୍ଦ ଓ କମଳାସନ ଦୁଇଜଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେମାନେ ଶୋନଗିରି ନାଥଙ୍କର ଦେବଳ ତିଆରି କଲେ। ସେଠି ଏକ ପବିତ୍ର ପୋକର ତିଆରି କଲେ।