ତୃତୀୟଥର ଏହି ଭାବରେ କଥା ହେବାକୁ ଶୁଣି, ଏହାକୁ କିପରି ସହିବାଯୋଗ୍ୟ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା। ଏହି ଆଳୋଚନାରେ, କେତକା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଝୁଠା ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଶାପ ଦେଇ, ଗିରିଶ ମଧୁର ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ — “ତୁମେ ମୋ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ତୁମେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ। ସେଥିପାଇଁ, କେବେ ବି ମୋ ପ୍ରତି ତୁମର ଭକ୍ତିର ହ୍ରାସ ହେବନାହିଁ।” ଏହିପରି କରୁଣାରେ, ତ୍ରିନୟନ ଦେବ ନିରହଙ୍କାର ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିଲେ। ଏହାପରେ, ଭକ୍ତ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ — “ଭୟ ଛଡ଼ା ତୁମର କୃପା ସହଜରେ ମିଳେନାହିଁ। ତୁମର ବାକ୍ୟ ତୁମେ ନିଜେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନାହିଁ, ତୁମର ଶାସନ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ବିଷ୍ଣୁ କେ? ମୁଁ କେ? ଦିଗପାଳ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ କେ? ତୁମେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଆମେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ଗୋଧି; ତୁମେ ଛବିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱର ଅବତାର, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଏହିପରି, ତୁମେ ଶୁନ୍ୟ ଶିକାରୀ ରୂପେ ସାରମେୟ ସହିତ ଆସିଥିଲେ, ଏହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଡକ୍ଷର ଯଜ୍ଞରେ, ବିରଭଦ୍ର ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। କାଳାଗ୍ନି ରୂପେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦହନ କରିଥିଲେ। ଜଳନ୍ଧର ଅପରାଧ କରିଥିଲେ, ତୁମେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱସ୍ତ କରିଥିଲେ। କାଳକୂଟ ବିଷ ଗଳାରେ ଧରିନଥିଲେ, କିଏ ଏହାକୁ ସହିପାରିଥାନ୍ତି? ଦେବଦାରୁ ଅଟାରେ, କର୍ମକାଣ୍ଡରେ ଲିନ ଋଷିମାନେ ତୁମେ ଦମନ କରିଥିଲେ। ଆମେ ତୁମେ ମାନନଥିଲେ, ଆମେ ଭୟଙ୍କର ମୋହରେ ପଡି ଯାଇଥାନ୍ତୁ। ତୁମେ ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ରୂପ ଦେଖାନଥିଲେ, ତୁମେ ଶମ୍ଭୁ, ଅଭିମାନୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲେ। ହରି ନିଜ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ ଖପରା ପୂରିଥିଲେ। ତୁମେ କରୁଣା ଶିଖାନଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଅନ୍ୟଥା ବ୍ୟବହାର ହେଇଯାଇଥାନ୍ତି। ତୁମେ ନରସିଂହ ଓ ଶରଭ ରୂପ ନେନଥିଲେ, ମହାଋଷିମାନେ ବଞ୍ଚିପାରିନଥାନ୍ତି। ତୁମେ ମତ୍ସ୍ୟ ଓ କୂର୍ମ ରୂପେ ଜଗତ୍ର ଶ୍ରେଣୀରେ ନାଉକା ହୋଇଥିଲେ। ତୁମର ଏକ ହଜାର ମନ୍ଦାର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଆଖି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଧୂର୍ଜଟି ପୁନି ନିଜକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବିଲେ। ସେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସମତା ତନ୍ତ୍ର ଓ ପୂଜାର ଶିଖ୍ୟା ଦେଲେ। ଯେଉଁ ଜଣେ ମୋତେ ଗୁରୁ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ଜାଗ୍ରତ, ସୃଷ୍ଟି ବା ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ, ଏଠାରେ ମୁଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅନୁଗ୍ରହ ସମସ୍ତେ ପାଇଥିବେ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ତିନି ଯୋଜନା ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଜଣେ ଚାହେଁ, ଜନ୍ତୁ, ଜଡ ଆତ୍ମା ହେଉଛନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ ଦୂରରୁ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ସ୍ମରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବେ। ମୋ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ଏଠାରେ ଅଚଳ ଲିଙ୍ଗ ଭାବେ ଚିରକାଳ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଛି, ଶୁଭତା ପାଇଁ। ବଡ଼ ବଡ଼ ସାଗର ଯୁଗ ଶେଷରେ ବି ଏହାକୁ ବିଲିନ କରିପାରିବେନାହିଁ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଆଲୋକରୁ ତିଆରି, ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଯେଉଁ ଜଣେ ମୁଁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେଉଁ ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଦୂରରୁ ପ୍ରଣାମ କିମ୍ବା ସମୀପରୁ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲେ, ଏଠାରେ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର ନିବାସ ନିଶ୍ଚିତ। ଶୋନାଚଳକୁ ଅପମାନ କରିନଥିଲେ, ଅନ୍ୟଅଞ୍ଚଳରେ ରହିଲେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୋଇଥିବେ। ଶେଷରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ, ନିଜ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଅନୁଗତ ହେଲେ।