ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ହାତ ଜୋଡି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି କହିଲେ: "ବିଜୟ ହେଉ ତୁମକୁ, ହେ ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ପିନାକ ଧାରୀ, ପ୍ରମଥଗଣଙ୍କ ନାୟକ! ବିଜୟ ହେଉ ତୁମକୁ, ହେ ଭୟଙ୍କର, ମୃଗ ଶିକାରୀ, ଚର୍ମଧାରୀ, କୃପାର ସାଗର! ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ବାୟୁଦେବ ଓ ସର୍ପ ପୃଥିବୀର ଭାର ବହନ କରନ୍ତି। ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଗ୍ରହ-ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିତାନ୍ତି, ପ୍ରଭୁ। ତୁମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼େ, ପୃଥିବୀ ଫସଲ ଦେଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତୁମେ ଅଣିମା ଆଦି ମହାଶକ୍ତିର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜ ଧାରଣ କରିଛ। ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଲେ ତୁମକୁ ଭୁଲିଯାଉ, କିନ୍ତୁ ବିପଦେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିଅ। ଭକ୍ତି ଦେବା କି ନେବା ମଧ୍ୟ ତୁମ ଇଚ୍ଛା; ଏଭଳି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ନାଥ, ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ, ଏହିପରି ଦୟାବାନ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଦେଖାଦେଲେ। ତାପରେ ମହାଦେବ, କୈଳାଶ ଶିଖର ପରି ଧଳା ବୃଷଭ ଉପରେ ଆସୀନ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଜଟାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ମୁଣ୍ଡରେ ସର୍ପ ଦୁଇଟି କଣ୍ଠାଳିରେ ରହିଥିଲେ, ଚଉଡ଼ା କପାଳରୁ ଦୁଇଟି ଚକ୍ଷୁ ଅଲୋକିକ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଖପର, ଡମ୍ରୁ, ମୃଗ, ପରଶୁ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ଶରୀର ନିଜ ଶ୍ୱାସର ଧୂଳିରେ ଆବୃତ ଥିଲା, ଶିର ଉପରେ ହାତୀର ଚର୍ମ ଉପର୍ଣ୍ଣବସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଥିଲା, ତଳବସ୍ତ୍ର ହିସାବରେ ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ପଦ୍ମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ। ମହେଶ୍ୱର ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ମାଧବଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭର ଶକ୍ତି ସମ୍ପର୍କରେ କଥା କହିଲେ। "ମୋ ମହିମାକୁ ପରୀକ୍ଷା କରି, ହରି ଜାଗୃତ ହେଲେ। ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଉପହାସ କରାଗଲା, ତୁମେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲ। ଏହା ତୃତୀୟ ଥର ତୁମେ ଏପରି କଥା କହିଛ; ଏହା କିପରି ସହିଯିବ? ଏବଂ ଏହି ଜଣ, କେତକୀ ଫୁଲ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଲେ—ଏଭଳି କ୍ରୋଧରେ ଗିରିଶ ଭଲପାଇ ସହ ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। 'ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମୋ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତୁମେ ବିଶେଷ କରି ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଭୂଷିତ। ଏହି କାରଣରୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିର କ୍ଷୟ ହେବ ନାହିଁ।' ଏଭଳି କହି, ତ୍ରିନେତ୍ର ଭଗବାନ୍ କୃପାବଶତଃ ନିରହଙ୍କାର ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ। ତାପରେ ଭିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ଭୟ ବିନା ତୁମ ଦୟା ଦୁର୍ଲଭ; ତୁମ ଶବ୍ଦ ନିଜେ କଦାପି କହନ୍ତାନ୍ତି ନାହିଁ, ତୁମ ଶାସନ ଅପରାଜୟ। କିଏ ଭିଷ୍ଣୁ? କିଏ ମୁଁ? କିଏ ଦିକ୍ପାଳମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ? ତୁମେ ପାର୍ବତୀପତି, ଏହି ସମସ୍ତେ ଆମେ ତୁମର ପଶୁମାନେ। ତୁମେ ଛବିଶି ତତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ତୁମେ ସାରମେୟ ସହିତ ଶିକାରୀ ଭାବେ ଦେଖାଯାଇଥିଲ; ଏହି କଥା ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ବୀରଭଦ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। କାଳାଗ୍ନି ରୂପେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଦହନ କରିଦିଅ। ଜଳନ୍ଧର ଅପରାଧ କରି, ତୁମେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲ। କାଳକୂଟ ବିଷ ଗଳାରେ ଧରିନଥାନ୍ତୁ, କିଏ ତାହା ସହିପାରିଥାନ୍ତି? ଦେବଦାରୁବନରେ ତୁମେ କର୍ମକାଣ୍ଡରେ ଲିନ ଋଷିମାନେକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିବାରଣ କଲ। ଆମକୁ ନିଜେ ଦଳିନଥାନ୍ତୁ, ଆମେ ଭୟଙ୍କର ମୋହରେ ପଡିଯାନ୍ତୁ। ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ରୂପ ଦେଖାଇନଥାନ୍ତୁ, ଏହି ଅହଂକାରୀ ବଳଶାଳୀକୁ ତୁମେ ନିବାରଣ କଲ।' ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଭାବବିଭୋର ହେଇ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ତାଙ୍କ ଦୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଚଳିଚି।