ଏହି ସମୟରେ, ଅମରଦେବତା, ଦାନବ, ଦୈତ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ମାନବମାନେ, ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଏହିପରି କହିଲେ— “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଓଁକାର ଏବଂ ଯଜ୍ଞ; ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ବସ୍ତୁର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ। ଆପଣେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ, ଅତିତୀର୍ଥ ଗୁରୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପକାରୀ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ। ଯିଏ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣେ ଯାଏ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହି ଶୁଣି, ସ୍ୱୟଂ ବେଦ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଠାରେ ଦୟା ପ୍ରକାଶ କରେ। ତାପରେ, ସେଇ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଷ୍ଟମ୍ଭ, ଅର୍ଥାତ୍ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମା ନମସ୍କାର କରି, ଆତ୍ମସଂଯମ ରଖି, ହସି ହସି ଉପସ୍ଥାନ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ସେ କହିଲେ— “ହେ କାଳନାଶକ, ଯଜ୍ଞନାଶକ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର; ଜୟ ହେଉ ଆପଣଙ୍କୁ, ଶମ୍ଭୁ, ଶିବ, ଈଶାନ, ଶର୍ବ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଜଟାଧର! ଜୟ ହେଉ ଆପଣଙ୍କୁ, ବିଜୟୀ, ଭଙ୍ଗିତ କୁଟାରଧାରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ପଶୁପତି, ହର! ଜୟ ହେଉ ଆପଣଙ୍କୁ, ରୁଦ୍ର, ଯଜ୍ଞନାଶକ, ପିଣାକଧାରୀ, ପ୍ରମଥନାୟକ! ଜୟ ହେଉ ଆପଣଙ୍କୁ, ଭୟଙ୍କର, ମୃଗୟାକାରୀ, ଚର୍ମବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, କୃପାସାଗର! ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବାୟୁଦେବ ଓ ନାଗ ଏଇ ପୃଥିବୀର ଭାର ବହନ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଗ୍ରହ-ନକ୍ଷତ୍ର ଆକାଶରେ ଚଳିଥାନ୍ତି। ଆପଣ ବିଧାନ କରି ଶ୍ରୀକୃପା କରନ୍ତି, ଭୂମି ଧାନ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଆପଣ ଅଣିମା ଆଦି ମହାଶକ୍ତିର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତେଜ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଆମେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଉଛୁ, କିନ୍ତୁ ବିପଦରେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ। ଭକ୍ତି ଦେବା କିମ୍ବା ନେବା ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା। ଏପରି ଭାବେ ହସ୍ତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ କୀର୍ତି କରାଯିବା ପରେ, ପ୍ରଜାପତି ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଏହିପରି କରିଥିଲେ— ସେ ଏକଦମ ସ୍ଫଟିକ ମତି କୈଳାସ ଶିଖର ପରି ଧଳା ବୃଷଭ ଉପରେ ବସିଲେ। ତାଙ୍କର ଜଟା ଥିଲା, ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ; ସର୍ପ ଝୁମକା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚଉଡ଼ା କପାଳରୁ ଦୁଇ ନୟନ ଦୀପ୍ତିମାନ; ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଖପର, ଡମ୍ରୁ, ମୃଗ, କୁଟାର ଓ ଧନୁଷ୍ ଧରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ନିଜ ଶ୍ୱାସରେ ଧୂଳିତ, ଉପରେ ହାତୀ ଚର୍ମର ଚଦର ପିନ୍ଧି, ତଳେ ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପଦ୍ମଜ ବ୍ରହ୍ମା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଜ୍ଞାନରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ମହେଶ୍ୱର କୃପାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ କହିଲେ— “ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ତୁମେ ଓ ମୁଁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲୁ, ତାହା ମୁଁ କହୁଛି। ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱ ପରୀକ୍ଷା କରି, ହରି ଜାଗୃତ ହେଲେ। ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଉପହାସ କରାଗଲା, ତୁମେ ପାଞ୍ଚ ମୁଣ୍ଡ ଚାହିଲ। ଏହା ତୃତୀୟଥର ତୁମେ ଏପରି କହିଲ, ଏହା କିପରି ସହିଯିବ? ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଏହି କେତକୀ ମାଳାଧାରୀ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଲେ...” ଏପରି ଶାପ ଦେଇ, ଗିରିଶ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ— “ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମୋ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତୁମେ ବିଶେଷ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଅନୁଗତ। ତେଣୁ କୌଣସି କାଳରେ ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କ୍ଷୟ ହେବ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ତ୍ରିନେତ୍ର ଭଗବାନ ନିଷ୍କାମ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତ ପ୍ରତି କୃପା କରିଲେ। ଏହିଠାରେ କହାଯାଏ— “ଭୟ ବିନା ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ସହଜରେ ମିଳେ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ଶବ୍ଦ ସ୍ୱୟଂ ଆପଣ କହନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ କେହି ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ବିଷ୍ଣୁ କିଏ? ମୁଁ କିଏ? ଏହି ଦିଗପାଳ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କିଏ? ଆପଣେ ପାର୍ବତୀପତି, ଆମେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟେ ତୁମ ଚରଣରେ ବନ୍ଧା ପଶୁ ମାତ୍ର।