ଏହି ସମୟରେ, ଜଣେ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱୟଂ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତଥାପି ସେ ମୋ ସହ ସମତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ, ଏହି ତ୍ୟାଗ କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ତୁମେ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଏହି ଏକ ବାକ୍ୟ କହିବାକୁ ଚାହିଁ। “ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଛି; ଏଠାରେ ମୁଁ ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।” ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ବହୁତ ସମ୍ମାନିତ, ଯେପରିକି ବାପାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା। ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ମୋ ମହା ସାହାଯ୍ୟ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଦିଯାଯିବା ଉଚିତ। ଏପରି, ବ୍ରହ୍ମା ଶେଷ ଶବ୍ଦଗୁଡିକ ଉଜ୍ୱଳତା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାରେ ବସିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ରଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ବୁଝିଲେ ଯେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଅଜ୍ଞତାରେ ମୋତେ କୃପା କରିବାକୁ ଏବଂ ଏହି ଭାଗ୍ୟର ଅହଂକାରକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଏହି କଥା ହେଲା। ମୂଳକୁ ଦେଖିପାରିବାର ଅସମର୍ଥତା ଦ୍ୱାରା ମୋ ଉଜ୍ୱଳତାର ଅହଂକାର ଦମିଗଲା। ଏବେ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଛି। ତଥାପି, ଅଜୟ ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା ସେ ଏକ ଭୁଲ ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି। ଆଜି, ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିପାରିବେ। ଏହିପରି, ଯେଉଁଜଣ ଅପରାଧ କରିଛି, ଅକୃତଜ୍ଞ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରିଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଉପଦେଶ ହେଉଛି। “ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ; ତୁମେ ଅମୃତ ହସ୍ତ ସଦୃଶ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ; ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ; ବାୟୁ ଧାରଣ କରିଛ। ତୁମେ ମୋତେ ତିନି ଗୁଣ ଉପରେ ରହି ରକ୍ଷା କର; ମୋତେ, ସମୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ରକ୍ଷା କର। ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ରକ୍ଷକ ତୁମେ। ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ତୁମେ। ବେଦଗୁଡିକ ତୁମର ଶ୍ୱାସ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୁମର କଳାର ଉଜ୍ୱଳତା। ଅମରଗଣ, ଦାନବ, ଦୈତ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ମାନବ ତୁମେ। ତୁମେ ସ୍ଵର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଓଁ, ଯଜ୍ଞ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ। ତୁମେ ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଗୁରୁ, ବିଶ୍ୱ ଉପକାରୀ, ଶୁଭ। ଯେଉଁଜଣ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାଏ, ସେ ଉତ୍ତମ ଫଳ ପାଉଛି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବେଦ ସାର୍ବତ୍ର କୃପା ଦେଉଛି। ଏହି ଉଜ୍ୱଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିଲାରକୁ ନମସ୍କାର କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହସି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନୁସୃତ ହେଲେ। “ହେ କାଳବିନାଶୀ, ଯଜ୍ଞବିନାଶୀ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ରଶିରୋମଣି, ଶମ୍ଭୁ, ଶିବ, ଈଶାନ, ଶର୍ବ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଜଟାଧର! ଜୟ ହେଉ, ବିଜୟର ନାଥ, ଭଙ୍ଗ ଖଡ଼ ଧାରୀ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରୀ, ପଶୁପତି, ହରା! ଜୟ ହେଉ, ରୁଦ୍ର, ଯଜ୍ଞବିନାଶୀ, ପିନାକ ଧାରୀ, ପ୍ରମଥାଗଣ ନାୟକ! ଜୟ ହେଉ, ଭୟଙ୍କର, ପଶୁ ଶିକାରୀ, ଚମଡ଼ ପରିଧାନ କରିଥିବା, କୃପାର ସାଗର! ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ, ବାୟୁଦେବ ଓ ସର୍ପ ଭୂମିର ଭାର ବହିଥାନ୍ତି। ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଦୀପଗୁଡିକ ଆକାଶରେ ଚଳିଥାନ୍ତି। ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରି, ଶୁଭ ଦେଉଛ; ଭୂମି ଫସଲ ଦେଉଛି। ତୁମେ ମହା ଶକ୍ତିଗୁଡିକର ଅନନ୍ୟ ଉଜ୍ୱଳତା ଧାରଣ କରିଛ—ଅଣିମା ଆଦି। ମୁଁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ତୁମକୁ ଭୁଲିଯାଏ; ଦୁଃଖରେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରେ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଭକ୍ତି ଦିଅ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହା ଉପସାରଣ କର, ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ।” ଏପରି ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତି ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ପ୍ରଜାପତି, ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ସଫେଦ ବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯେଉଁ ବୃଷ କୈଳାଶ ଶିଖର ପରି ଧଳା।